උබේ විස්තරේ දැකලා මට මගේ තාත්තාව මතක් වෙලා ඇහැට කදුලක් ආවා.මගේ තාත්තාත් රාගම රෝහලේ ඉන්නකොට මට පුලුවන් උපරිමයෙන් මම සැලකුවා.අන්තිමට හුස්ම යන වෙලාවේ මට එයා ලග ඉන්න බැරි උනා.එත් මගේ හිතට දුකක් නැ. මම මගේ යුතුකම උපරිමයෙන් කලා.නාත්තා නැති උන වෙලා වේ මට කෑගහලා අඩලා මගේ දුක තුනී කරගන්න ඕනේ උනත් මම ඇඩුවේ නැත්තේ එහෙම උනානම් මගේ අම්මා ගොඩාක් මානසිකව වැටෙන නිසා.මේ අවස්ථාවේ මගේ නෑදැයෝ ඕක්කොම මාත් එක්ක හිටපු එක මට ලොකු ශක්තියක් උනා.
මට හිතාගන්න පුලුවන් උබ ඉන්න මානසික තත්වය.
උබගේ පියානන්ට නිවන් සුව පතන ගමන් උබට ශක්තිය පතනවා