දුක හිතෙන කතාවක්.
දුක හිතෙන කතාවක්.
අපි දන්න කියන පවුලක් ඉන්නවා. පවුලේ ඉන්නේ දුවයි පුතයි තාත්තයි.
තව කනාටු වෙච්ච බල්ලෙක්යි බැල්ලියෙකුයි හිටිය.
හරිම දුප්පත් පවුලක්. හරියකට කන්න බොන්න අඳින්න නෑ.
එයාලට පරම්පරාවෙන් හම්බුන ලොකු ඉඩමක තමයි ගේ හදල තිබුනේ.
ගෙදර දිරාපත්වෙලා කඩාවැටෙන්න ඔන්න මෙන්න තිබුනේ. ලොකුම ප්රශ්නේ උනේ ඒක.
ගෙදර කඩ වැටුනානම් ඉන්න හිටින්න තැනකුත් නැති වෙනවා.
ලොකුපුතාට රස්සාවක් නෑ, පොඩි දුව තාම ඉගෙන ගන්නවා.
මේ පවුල ගොඩ ගන්න නම්, දියුණු කරන්න නම් කලයුතු බොහෝ දේවල් තිබුන.
තිබිච්ච අහිංසක කම නිසාම ගමේ බොහෝ අය උදවු කරන්න කැමති උනා.
සමහරු ලොකුපුතාට කුලියක් මලියක් කරගන්න අවස්ථාව හදල දුන්නා.
සමහරු පොඩි දුවට පොත් පත් පෑන් පැන්සල් අරන් දුන්න.
කොහොම කොහොම හරි මුළු පවුලම එකතු වෙලා කඩ වැටෙන්න තිබුන ගෙදර බොහොම අමාරුවෙන් මුක්කු ගහලා හදාගත්ත.
නමුත් මේ කිසිම දෙයක් දීර්ගකාලින විසඳුම් උනේ නෑ.
දුවයි පුතයි හැමදාම තාත්තට කිවුවේ එදා වේල හම්බකරගෙන කකා ඉඳල වැඩක් නෑ,
අපි දියුණු වෙන්න පුළුවන් මොනවා හරි කරමු කියල.
පුතා කිවුවා අපි මොකක් හරි ව්යාපාරයක් පටන් ගමු කියලා.
සල්ලි ටිකක් ගමේ මිනිස්සුන්ගෙන් ණයට ඉල්ලගෙන ව්යාපාරයක් පටන් අරන්
ඒක දියුණු කරලා ඒ ණය ගෙවමු කියලා පුතා කිවුව.
දුව කිවුවා මගේ අධ්යාපනයට වියදම් කරමු කියලා.
කවද හරි හොඳට ඉගෙනගෙන හොඳ රස්සාවක් කරලා ඒ ණය ගෙවන්න පුළුවන් කියල.
නමුත් තාත්තට ඒ තරම් දැනුමක් තිබුනේ නෑ.
දියුණු වෙනවා කියන්නේ ලොකු ගෙයක් හදාගෙන,
වාහනයක් අරගෙන හොඳට වියදම් කරලා ජීවත් වෙන්න තමයි එයාට ඕනේ උනේ.
ගමේ මිනිස්සුන්ගෙන් හම්බුන ණය සල්ලි වලින් එයා ඉස්සරවෙලාම කලේ ගෙදර නවීකරණය කරපු එක. ඒක කලයුතුයි තමයි.
නමුත් තිබුන හොඳම ටයිල් ඇල්ලුවා,
Flat screen TV, Fridge, sofa set ගත්තා,
දුවට මාල වළලු ගත්තා,
පුතාට පදින්න ලස්සන වාහනයක් ගත්තා.
ඒ අයත් ඒ සරුව පිත්තල දේවල් වලට රැවටුන.
ණයට ගත්තු හැම සතයක්ම විදම් කරලා ලස්සන ගාඩ්න් එකක් ගේ ඉස්සරහ හැදුව.
interior design වලට වෙනම වියදම් කළා.
ගමේ මිනිස්සුන්ට පේන්න අනිත් ගෙවල් වලටත් නිකං සල්ලි දුන්නා
හැමදාම තුන් වේලටම රස කෑම ගේනවා, හොඳට කෑව.
අර කනාටු බල්ලයි බැල්ලියි මස් කටු කාලම හොඳ සයිස් එකට හැදුනා.
දුවයි පුතයි හිතුව අපි වලෙන් ගොඩ ආවා, අපි දියුණු උනා කියලා.
නමුත් අර ණය ටික සේරම ඉවර වෙලා ගියා.
දරුවෝ දෙන්නට කන්නවත් දෙයක් නැතිඋනා.
ණය කාරයෝ ගෙදරට එන්න පටන් ගත්ත.
එදා තමයි ඒ අයට තේරුනේ තාත්තා එයාලව රවටලා කියල.
යන්තන් එදා වේල රත් කරන් කාපු තමන් හිටියටත් වඩා පහලට වැටිලා කියල තේරුණා.
දරුවෝ දෙන්න තවත් ඉවසුවේ නෑ. තාත්තව ගෙදරින් එලවල දැම්ම.
සමහරු දරුවොන්ට බැන්න.
තොපේ ගේ කඩා වැටෙන්න තියෙද්දී හදා දුන්නේ තාත්තා නේද කියල ඇහුව.
වැඩිපුරම අසරණ උනේ අර බල්ලයි බැල්ලියි. උන්ට හැමදාම මස්කටු ඕනේ උනා.
උන්ගේ ඇඟේ හිටපු මැක්කෝ ඊටත් වඩා අසරණ උනා.
දුවටයි පුතාටයි රවන්න ගොරවන්න ගත්තා.
කතා කරන්න බැරි උනත් ඒ බල්ලයි බැල්ලියි බුර බුරා කිවුවේ,
තොපිට ගෙයක් හදල දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට ලස්සන උයනක් හදල දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට ලස්සන වාහන දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට හෙන ගහනවා මේ කරපු අපරාදෙට කියලා,
අන්තිමේදී අර අසරණ තාත්තට ඉතුරුඋනේ ගමේ පන්සල විතරයි.
අර බල්ලයි බැල්ලියි හැමදාම පන්සලට යනවා ස්වාමියාව බලන්න.
ඒ යනකොට බලු මැක්කොත් යනවා.
බල්ලයි බැල්ලියි උගුර ලේ රහ වෙනකල් බුර බුරා ඉන්නවා ගමට මේ අසාධාරණය පෙනෙනකල්.
අනේ .....! ගමේ එකාලට ගානක් වත් නෑ.
දන්නවද මැක්කෝ මොකද කලේ කියලා.
මැක්කෝ සේරම එළකිරි කන්න පටන් ගත්ත.
දුක හිතෙන කතාවක්.
අපි දන්න කියන පවුලක් ඉන්නවා. පවුලේ ඉන්නේ දුවයි පුතයි තාත්තයි.
තව කනාටු වෙච්ච බල්ලෙක්යි බැල්ලියෙකුයි හිටිය.
හරිම දුප්පත් පවුලක්. හරියකට කන්න බොන්න අඳින්න නෑ.
එයාලට පරම්පරාවෙන් හම්බුන ලොකු ඉඩමක තමයි ගේ හදල තිබුනේ.
ගෙදර දිරාපත්වෙලා කඩාවැටෙන්න ඔන්න මෙන්න තිබුනේ. ලොකුම ප්රශ්නේ උනේ ඒක.
ගෙදර කඩ වැටුනානම් ඉන්න හිටින්න තැනකුත් නැති වෙනවා.
ලොකුපුතාට රස්සාවක් නෑ, පොඩි දුව තාම ඉගෙන ගන්නවා.
මේ පවුල ගොඩ ගන්න නම්, දියුණු කරන්න නම් කලයුතු බොහෝ දේවල් තිබුන.
තිබිච්ච අහිංසක කම නිසාම ගමේ බොහෝ අය උදවු කරන්න කැමති උනා.
සමහරු ලොකුපුතාට කුලියක් මලියක් කරගන්න අවස්ථාව හදල දුන්නා.
සමහරු පොඩි දුවට පොත් පත් පෑන් පැන්සල් අරන් දුන්න.
කොහොම කොහොම හරි මුළු පවුලම එකතු වෙලා කඩ වැටෙන්න තිබුන ගෙදර බොහොම අමාරුවෙන් මුක්කු ගහලා හදාගත්ත.
නමුත් මේ කිසිම දෙයක් දීර්ගකාලින විසඳුම් උනේ නෑ.
දුවයි පුතයි හැමදාම තාත්තට කිවුවේ එදා වේල හම්බකරගෙන කකා ඉඳල වැඩක් නෑ,
අපි දියුණු වෙන්න පුළුවන් මොනවා හරි කරමු කියල.
පුතා කිවුවා අපි මොකක් හරි ව්යාපාරයක් පටන් ගමු කියලා.
සල්ලි ටිකක් ගමේ මිනිස්සුන්ගෙන් ණයට ඉල්ලගෙන ව්යාපාරයක් පටන් අරන්
ඒක දියුණු කරලා ඒ ණය ගෙවමු කියලා පුතා කිවුව.
දුව කිවුවා මගේ අධ්යාපනයට වියදම් කරමු කියලා.
කවද හරි හොඳට ඉගෙනගෙන හොඳ රස්සාවක් කරලා ඒ ණය ගෙවන්න පුළුවන් කියල.
නමුත් තාත්තට ඒ තරම් දැනුමක් තිබුනේ නෑ.
දියුණු වෙනවා කියන්නේ ලොකු ගෙයක් හදාගෙන,
වාහනයක් අරගෙන හොඳට වියදම් කරලා ජීවත් වෙන්න තමයි එයාට ඕනේ උනේ.
ගමේ මිනිස්සුන්ගෙන් හම්බුන ණය සල්ලි වලින් එයා ඉස්සරවෙලාම කලේ ගෙදර නවීකරණය කරපු එක. ඒක කලයුතුයි තමයි.
නමුත් තිබුන හොඳම ටයිල් ඇල්ලුවා,
Flat screen TV, Fridge, sofa set ගත්තා,
දුවට මාල වළලු ගත්තා,
පුතාට පදින්න ලස්සන වාහනයක් ගත්තා.
ඒ අයත් ඒ සරුව පිත්තල දේවල් වලට රැවටුන.
ණයට ගත්තු හැම සතයක්ම විදම් කරලා ලස්සන ගාඩ්න් එකක් ගේ ඉස්සරහ හැදුව.
interior design වලට වෙනම වියදම් කළා.
ගමේ මිනිස්සුන්ට පේන්න අනිත් ගෙවල් වලටත් නිකං සල්ලි දුන්නා
හැමදාම තුන් වේලටම රස කෑම ගේනවා, හොඳට කෑව.
අර කනාටු බල්ලයි බැල්ලියි මස් කටු කාලම හොඳ සයිස් එකට හැදුනා.
දුවයි පුතයි හිතුව අපි වලෙන් ගොඩ ආවා, අපි දියුණු උනා කියලා.
නමුත් අර ණය ටික සේරම ඉවර වෙලා ගියා.
දරුවෝ දෙන්නට කන්නවත් දෙයක් නැතිඋනා.
ණය කාරයෝ ගෙදරට එන්න පටන් ගත්ත.
එදා තමයි ඒ අයට තේරුනේ තාත්තා එයාලව රවටලා කියල.
යන්තන් එදා වේල රත් කරන් කාපු තමන් හිටියටත් වඩා පහලට වැටිලා කියල තේරුණා.
දරුවෝ දෙන්න තවත් ඉවසුවේ නෑ. තාත්තව ගෙදරින් එලවල දැම්ම.
සමහරු දරුවොන්ට බැන්න.
තොපේ ගේ කඩා වැටෙන්න තියෙද්දී හදා දුන්නේ තාත්තා නේද කියල ඇහුව.
වැඩිපුරම අසරණ උනේ අර බල්ලයි බැල්ලියි. උන්ට හැමදාම මස්කටු ඕනේ උනා.
උන්ගේ ඇඟේ හිටපු මැක්කෝ ඊටත් වඩා අසරණ උනා.
දුවටයි පුතාටයි රවන්න ගොරවන්න ගත්තා.
කතා කරන්න බැරි උනත් ඒ බල්ලයි බැල්ලියි බුර බුරා කිවුවේ,
තොපිට ගෙයක් හදල දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට ලස්සන උයනක් හදල දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට ලස්සන වාහන දුන්නේ තාත්තා නේද.
තොපිට හෙන ගහනවා මේ කරපු අපරාදෙට කියලා,
අන්තිමේදී අර අසරණ තාත්තට ඉතුරුඋනේ ගමේ පන්සල විතරයි.
අර බල්ලයි බැල්ලියි හැමදාම පන්සලට යනවා ස්වාමියාව බලන්න.
ඒ යනකොට බලු මැක්කොත් යනවා.
බල්ලයි බැල්ලියි උගුර ලේ රහ වෙනකල් බුර බුරා ඉන්නවා ගමට මේ අසාධාරණය පෙනෙනකල්.
අනේ .....! ගමේ එකාලට ගානක් වත් නෑ.
දන්නවද මැක්කෝ මොකද කලේ කියලා.
මැක්කෝ සේරම එළකිරි කන්න පටන් ගත්ත.
Last edited:
