බිදුණු හදවත් මල හදවත්ය 18+
--පරිවර්ථනයක් නොවේ--
"මොකා? මේකිගේ තන් දෙක අල්ලගෙන ඉන්ඩ! මේකිට පිස්සුද?" තම දෑත් ඔසවා මෛත්රීගේ පියයුරු මත ඒවා තබද්දී, සාධනී කල්පනා කලාය. එය සැබෑවටම නුහුරු නුපුරුදු කාරියක් සේය ඈට දැනුනේ. එහෙත් ඒ ඇයි දැයි ඈට නොවැටහිනි.
"ඔය බ්රෙසියර් එකේ වැඩේ ඉවර නැද්ද මෛත්රී?"
"වාව්. උඹ තන් දෙකක් අල්ලලා උස්සගෙන ඉන්න මරුවට දන්නවනේ." මෛත්රී පහත් කැකිරියක් පලමින් කීවාය, "ඉවරයි ඉවරයි, තව ටිකයි බන්, ඔහොම හිටහං."
ඈ තමාට ඇගේ පියයුරු ඔසවාගෙන සිටීමට පැවසුවේ කුමකට දැයි සාධනී නොදත් අතර, තමා ඒවා ඔසවාගෙන සිටින්නේ කුමකටදැයිද ඈ නොදත්තාය. බ්රෙසියරයේ කාරිය තිබෙන්නේ පිටුපස නම්, ඉදිරිපසින් පියයුරු ඔසවාගෙන සිටීමේ අරුත කුමක්ද? අතහැරියොත් ඒවා බිම පතිත වෙති ය? මෛත්රී විකාර නොකොට සැබැවින්ම තම විභාගය ගැන සිතිය යුතුය.
"කෙල්ලනේ! (උදේ)කෑම හැදුවා, පහලට ඇවිල්ලා කාපල්ලකෝ. උඔලාට තියෙන්නේ විනාඩි විස්සයි ඕං. ඊට පස්සේ යන්ඩ එපැයි" මෛත්රීගේ බ්රෙසියර් කෝලම නිම වනවාත් සමගම, සාධනී ගේ මව පහල මාලයේ සිට කෑගෑවාය. මෛත්රී සහ සාධනී පහලට පැමිනියේ, සාධනීගේ මව උදය ආහාරය පිනිස සාදා තිබනේ මොනවා දැයි සිතමිනි.
"හප්පට. පෑන්-කේක්? කාලෙකින් කෑවෙ නෑ. රෝසි ආන්ටි හදපු ඒවා නම් කොහොමත් කාලා නෑ" මෛත්රී තම දෑත් උඩ දමමින් කීවාය. එසේය, සාධනීගේ මවගේ නම වූයේ රෝසි යටවත්ත වූ අතර, ඇගේ පියා ගේ නම ඩික්සන් විය. මෙහෙයින් සාධනීගේ මුළු නම, සාධනී කුමාරි යටවත්ත විය. ඈ තම මැද නම සහ වාසගම අන්තයටම පිලිකුල් කලාය. කුමාරි?--එය හරියටම ගවුම් පමනක් අදින 80' ගනන් වල කෙල්ලකගේ නමක් වූයේය. යටවත්ත?--ඒ නම ඈට කුණුහරුපයක් බදු විය. කෙසේ වෙතත් වාසගම් ගැන කථා කරමින් සිටීමට දැන් වේලාවක් නැත. අවසන් වරට ඈ ඔරලෝසුව දෙස බලන විට, පිට වී යාමට විනාඩි විසි තුනක් පමන තිබිනි. ඈ දැන් වේලාව කුමක් වේ දැයි ගණනය කර බැලීමට අසාර්ථක උත්සාහයක් යෙදුවාය. මන්දයත්, තම මොබයිල් දුරකථනය තම සාක්කුවේ නැති බවත්, එය තම කාමරයේ තිබිය යුතු බවත් ඈට පෙනී ගිය හෙයිනි.
"මේ, මං කාමරේට දුවලා එන්නං" එහෙත් ඇගේ ෆෝනය තිබුනේ කොතනක දැයි හරි මතකයක් ඈට තිබුනේ නැත. 'මගෙ ෆෝන් එක තිබ්බේ මොන මගුලකද?' සාධනී තම සිතින් අසාගත්තාය. පෙරදින රැයෙහි තම මිතුරිය වූ ශිල්පා තමාට ඇමතුමක් දෙතැයි කී හෙයින්, එය තමා ලග තබාගෙන ඇදෙහි සිටි බව ඈට තම ෆෝනය ගැන තිබූ අවසාන මතකය විය. මිතුරිය යැයි කීවද, ඈ මිතුරියකට වඩා යමෙක් විය. එම රහස මෛත්රී හෝ දැන සිටියේ නැත. සාධනී සහ ශිල්පා හාද වී දැන් සති දෙකක් පැනීමට ආසන්නව තිබිනි. බිංගෝ! ඇද මත ෆෝනය තිබිනි. සාධනී තම අත්හැරුනු ඇමතුම් සහ කෙටි පණිවුඩ හැකිතරම් වේගයන් පරීක්ෂා කරන්නට වූවාය. එහි ශිල්පාගෙන් ලැබුනු මිස්ඩ් ඇමතුම් හතරක් වූ අතර, තවත් අරුන් මුන් එවූ කෙටි පණිවිඩ විස්සක් පමන තිබිනි. වාව්, ශෝයි! තව ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ විනාඩි දහයයි.
"අම්මී, ඔයයි මෛත්රීයි ලෑස්තිද? තව විනාඩි දහයක් තියනවා." සාධනී කෑගෑවේ, තම ශ්වේතවන් පාද වලින් හඩ නගමින්, තරප්පු පෙල පහලට දිව යමිනි. එහෙත් එවිටම ෆෝනයේ වයිබ්රේටරයේ හඩ පැමිනියේය--බස්zzz. ඒ ශිල්පා තමාට මැසේජයක් එවූ හඩ බව ඈට ඉවෙන් දැනිනි. ඈ තරප්පු පෙල මග නැවතී, මැසේජය විවෘත කර බැලුවාය--වොහෝයි! බුදු සන්තෝ! මේ වෙලාවේ, මේ මොන මංගල්ලයක්ද?. ශිල්පා මේ දැන් ඈට තමාගේ නිරුවත් ඡායාරෑපයක් සහිත මේඩියා මැසේජයක් එවා තිබිනි. උදයේ රන් වන් හිරු ආලෝකය ශිල්පාගේ තලෙලු උරහිස් සහ වයසට වඩා මේරූ දෙතන මත වැටී දිලිසෙමින් තිබුනු අතර, හිරු රැස් ඇගේ කළු-රතුවන් පියයුරු පුඩු මත වැටී, එ්වා ලේ පැහැ ගැන්වූයේය. ඇගේ රෑමත් විශාල දෑස් වලින් එකක් ඉගි මැරීමකින් වැසිලාය. කාමුක සිනාවකින් ඇගේ අදුරු රෝස පැහැති තොල් වලින් යතු කට කොනක් ඉහලට එසවිලාය. සාධනී ඒ දෙස තත්පර 10ක් පමන බලා සිට, තරප්පු පෙලෙහි පඩි දෙක දෙක ගනනේ පනිමින් පහල මාලයට දිව ගියාය.
මතුවට...
--පරිවර්ථනයක් නොවේ--
"මොකා? මේකිගේ තන් දෙක අල්ලගෙන ඉන්ඩ! මේකිට පිස්සුද?" තම දෑත් ඔසවා මෛත්රීගේ පියයුරු මත ඒවා තබද්දී, සාධනී කල්පනා කලාය. එය සැබෑවටම නුහුරු නුපුරුදු කාරියක් සේය ඈට දැනුනේ. එහෙත් ඒ ඇයි දැයි ඈට නොවැටහිනි.
"ඔය බ්රෙසියර් එකේ වැඩේ ඉවර නැද්ද මෛත්රී?"
"වාව්. උඹ තන් දෙකක් අල්ලලා උස්සගෙන ඉන්න මරුවට දන්නවනේ." මෛත්රී පහත් කැකිරියක් පලමින් කීවාය, "ඉවරයි ඉවරයි, තව ටිකයි බන්, ඔහොම හිටහං."
ඈ තමාට ඇගේ පියයුරු ඔසවාගෙන සිටීමට පැවසුවේ කුමකට දැයි සාධනී නොදත් අතර, තමා ඒවා ඔසවාගෙන සිටින්නේ කුමකටදැයිද ඈ නොදත්තාය. බ්රෙසියරයේ කාරිය තිබෙන්නේ පිටුපස නම්, ඉදිරිපසින් පියයුරු ඔසවාගෙන සිටීමේ අරුත කුමක්ද? අතහැරියොත් ඒවා බිම පතිත වෙති ය? මෛත්රී විකාර නොකොට සැබැවින්ම තම විභාගය ගැන සිතිය යුතුය.
"කෙල්ලනේ! (උදේ)කෑම හැදුවා, පහලට ඇවිල්ලා කාපල්ලකෝ. උඔලාට තියෙන්නේ විනාඩි විස්සයි ඕං. ඊට පස්සේ යන්ඩ එපැයි" මෛත්රීගේ බ්රෙසියර් කෝලම නිම වනවාත් සමගම, සාධනී ගේ මව පහල මාලයේ සිට කෑගෑවාය. මෛත්රී සහ සාධනී පහලට පැමිනියේ, සාධනීගේ මව උදය ආහාරය පිනිස සාදා තිබනේ මොනවා දැයි සිතමිනි.
"හප්පට. පෑන්-කේක්? කාලෙකින් කෑවෙ නෑ. රෝසි ආන්ටි හදපු ඒවා නම් කොහොමත් කාලා නෑ" මෛත්රී තම දෑත් උඩ දමමින් කීවාය. එසේය, සාධනීගේ මවගේ නම වූයේ රෝසි යටවත්ත වූ අතර, ඇගේ පියා ගේ නම ඩික්සන් විය. මෙහෙයින් සාධනීගේ මුළු නම, සාධනී කුමාරි යටවත්ත විය. ඈ තම මැද නම සහ වාසගම අන්තයටම පිලිකුල් කලාය. කුමාරි?--එය හරියටම ගවුම් පමනක් අදින 80' ගනන් වල කෙල්ලකගේ නමක් වූයේය. යටවත්ත?--ඒ නම ඈට කුණුහරුපයක් බදු විය. කෙසේ වෙතත් වාසගම් ගැන කථා කරමින් සිටීමට දැන් වේලාවක් නැත. අවසන් වරට ඈ ඔරලෝසුව දෙස බලන විට, පිට වී යාමට විනාඩි විසි තුනක් පමන තිබිනි. ඈ දැන් වේලාව කුමක් වේ දැයි ගණනය කර බැලීමට අසාර්ථක උත්සාහයක් යෙදුවාය. මන්දයත්, තම මොබයිල් දුරකථනය තම සාක්කුවේ නැති බවත්, එය තම කාමරයේ තිබිය යුතු බවත් ඈට පෙනී ගිය හෙයිනි.
"මේ, මං කාමරේට දුවලා එන්නං" එහෙත් ඇගේ ෆෝනය තිබුනේ කොතනක දැයි හරි මතකයක් ඈට තිබුනේ නැත. 'මගෙ ෆෝන් එක තිබ්බේ මොන මගුලකද?' සාධනී තම සිතින් අසාගත්තාය. පෙරදින රැයෙහි තම මිතුරිය වූ ශිල්පා තමාට ඇමතුමක් දෙතැයි කී හෙයින්, එය තමා ලග තබාගෙන ඇදෙහි සිටි බව ඈට තම ෆෝනය ගැන තිබූ අවසාන මතකය විය. මිතුරිය යැයි කීවද, ඈ මිතුරියකට වඩා යමෙක් විය. එම රහස මෛත්රී හෝ දැන සිටියේ නැත. සාධනී සහ ශිල්පා හාද වී දැන් සති දෙකක් පැනීමට ආසන්නව තිබිනි. බිංගෝ! ඇද මත ෆෝනය තිබිනි. සාධනී තම අත්හැරුනු ඇමතුම් සහ කෙටි පණිවුඩ හැකිතරම් වේගයන් පරීක්ෂා කරන්නට වූවාය. එහි ශිල්පාගෙන් ලැබුනු මිස්ඩ් ඇමතුම් හතරක් වූ අතර, තවත් අරුන් මුන් එවූ කෙටි පණිවිඩ විස්සක් පමන තිබිනි. වාව්, ශෝයි! තව ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ විනාඩි දහයයි.
"අම්මී, ඔයයි මෛත්රීයි ලෑස්තිද? තව විනාඩි දහයක් තියනවා." සාධනී කෑගෑවේ, තම ශ්වේතවන් පාද වලින් හඩ නගමින්, තරප්පු පෙල පහලට දිව යමිනි. එහෙත් එවිටම ෆෝනයේ වයිබ්රේටරයේ හඩ පැමිනියේය--බස්zzz. ඒ ශිල්පා තමාට මැසේජයක් එවූ හඩ බව ඈට ඉවෙන් දැනිනි. ඈ තරප්පු පෙල මග නැවතී, මැසේජය විවෘත කර බැලුවාය--වොහෝයි! බුදු සන්තෝ! මේ වෙලාවේ, මේ මොන මංගල්ලයක්ද?. ශිල්පා මේ දැන් ඈට තමාගේ නිරුවත් ඡායාරෑපයක් සහිත මේඩියා මැසේජයක් එවා තිබිනි. උදයේ රන් වන් හිරු ආලෝකය ශිල්පාගේ තලෙලු උරහිස් සහ වයසට වඩා මේරූ දෙතන මත වැටී දිලිසෙමින් තිබුනු අතර, හිරු රැස් ඇගේ කළු-රතුවන් පියයුරු පුඩු මත වැටී, එ්වා ලේ පැහැ ගැන්වූයේය. ඇගේ රෑමත් විශාල දෑස් වලින් එකක් ඉගි මැරීමකින් වැසිලාය. කාමුක සිනාවකින් ඇගේ අදුරු රෝස පැහැති තොල් වලින් යතු කට කොනක් ඉහලට එසවිලාය. සාධනී ඒ දෙස තත්පර 10ක් පමන බලා සිට, තරප්පු පෙලෙහි පඩි දෙක දෙක ගනනේ පනිමින් පහල මාලයට දිව ගියාය.
මතුවට...
Last edited:
