නිසොල්මන් අළුයමක...
මලානික අදුරු ලොව..
එකදු තරුවක් නැතිව...
මූසලයි අහස් ගැබ...
කවුලු දොර පියවිලා...
නිදනවා ඇත ගමම.....
පෑනකුත් පොතත් ගෙන...
අවදියෙන් තවම මම....
රිදුම් දෙන ගත පුරා..
වේදනා දිවෙන්නේ...
බිදුනු පැතුමක් පමණි..
සිතේ තනි රකින්නේ..
බිය වෙලා වෙව්ලමින්...
දා බින්දු වැටෙන්නේ...
එහෙත් තව මොහොතකින්..
අවසනක් දකින්නේ....
මියෙන සිරුරට වඩා
ආත්මය විසිතුරුය...
කරන කියනා දෙයක්...
සිහි වෙතොත් බියකරුය..
මරුට කියනා දෙයක්...
ඉක්මනින් කිව යුතුය....
සලිත වන හැගුමකින්..
ජීවිතේ අහවරය....
මලානික අදුරු ලොව..
එකදු තරුවක් නැතිව...
මූසලයි අහස් ගැබ...
කවුලු දොර පියවිලා...
නිදනවා ඇත ගමම.....
පෑනකුත් පොතත් ගෙන...
අවදියෙන් තවම මම....
රිදුම් දෙන ගත පුරා..
වේදනා දිවෙන්නේ...
බිදුනු පැතුමක් පමණි..
සිතේ තනි රකින්නේ..
බිය වෙලා වෙව්ලමින්...
දා බින්දු වැටෙන්නේ...
එහෙත් තව මොහොතකින්..
අවසනක් දකින්නේ....
මියෙන සිරුරට වඩා
ආත්මය විසිතුරුය...
කරන කියනා දෙයක්...
සිහි වෙතොත් බියකරුය..
මරුට කියනා දෙයක්...
ඉක්මනින් කිව යුතුය....
සලිත වන හැගුමකින්..
ජීවිතේ අහවරය....

අනිවා වරෙං හොදේ..
මොනවා උනත් මැරෙන එක හිතන තරම් ලේසි නැහැ. 





අක්කෙ ඔයා..
