එයාලට සාත්තු කරන්න කවුරුත් නැහැ.
එයාගේ අයියයි, අනෙත් නෑදෑයොත් ඔක්කොම කිව්වා රැ වෙලා වැඩි නිසා යන්න එපා එහෙ ඉන්න කියලා.
අයියට නැගිට ගන්න බැහැ, මල්ලිටත් එහෙමයි, අනිත් නංගිට නම් පොඩ්ඩක් එහෙ මෙහෙ යන්න පුළුවන්. මගේ කෙල්ලට විතරක් මොකුත් නැහැ. බෙල්ල හරවන්න බැරි කම විතරයි.
එය විතරක් නැගිටලා උයන පිහණ ඒවා කරනවා.
ගෙදර ඉන්නේ එයාලට අමතරව මම විතරයි.
අපේ අම්මත් ඒ ටිකේ නෙදර්ලන්ඩ් ගිහින් හිටපු නිසා, මන් ගැන හොයන්න කුරුත් හිටියේ නැහැ.
ඒගොල්ලන්ට බෙහෙත් දාන්න, ගන්න එක්කගෙන ගියේ මම.
මල්ලිව ටොයිලට් එකට උස්සගෙන ගියෙත් මම, කලිසම ගලවලා ඉන්දවන්නේ පවා මම.
ඒ ටිකේ කෙල්ලට වතුර ගෙන්න පවා මට යන්න උනා.
අනිත් අය නැගිටලා එහෙට හැරිලා මෙහෙට හැරිලා එද්දී පැයක් විතර යන නිසා, අපි දෙන්නට වාසි.
කුස්සියේදී අපි දෙන්නට හොඳට ටයිම් සෙට් උනා, කිස් දෙන්න, කට කන්න පවා.
ඒ කාලේ සම්බන්දෙ ඊට වඩා දුර දිග ගිහින් තිබුනේ නැහැ.
මම නිදගත්තෙත් ඒ ගෙදරම වෙන කාමරේක.
බොරු කියන්න ඕන නැහැ, මම රැට නම් වල කමේ ගියේ නැහැ.
හැබැයි උදෙන්ම කෙල්ල ලඟට දුවගෙන ඇවිත් කිස් එකක් දීල යනවා.
දෙතුන් පාර දීලා යනවා.
මට මේ විදිහට සති 2ක් විතර චාන්ස් තිබුණා.
උන් ලෙඩ වෙලා හිටපු දවස් ටිකේ මම නොකළේ උන්ගේ පුකවල් හෝදන එක විතරයි.
මම එතකොට රස්සාවක් කලේ නැහැ.
පොඩි පොඩි ජල්තර ගහනවා. එත් අතේ සල්ලි නැහැ.
උන්ට කන්න සල්ලි නැති නිසා මම යාලුවන්ගෙන් සල්ලි ඉල්ලගෙන ගෙදරට බඩු ගෙනත් ගේනවා.
කෙල්ලගේ අතට, අනිත් කවුරුවත් දන්නේ නැහැ.