හිතන්න කෙනෙක් ඒලෙවල් වලින් මෙඩිසින් ඇරෙන්න වෙන ඕනම එකකට යන්න පුලුවන් ගාණට දෙපාරක්ම සමත් වෙලත් වෛද්යවරයෙක් වෙන්නම ඕන කියල හිතන නිසා ජීවිතේ හොඳම කාලෙන් අවුරුදු තුනක්ම එකම අරමුණක් වෙනුවෙන් කැප කරල ඒලෙවල් වලින් මෙඩිසින් යන්න පාස් වෙනව.
දැන් එයාගෙ වයස විසි එකයි. ඊලඟ අවුරුදු හයම එයා කැප කරනව මෙඩිසින් අන්ඩර්ග්රැජුවේට් ස්ටඩීස් වලට. ලිටරලි ජීවිතේ හොඳම ටික මෙයා දැන් එකම අරමුණක් වෙනුවෙන් කැප කරල ඉවරයි. තාම දොස්තර කෙනෙක් උනෙත් නෑ.
ඊලඟට විසි අටේදි යනව සීමාවාසික පුහුණුවට. පහුගිය අවුරුදු දහයත් හරි මේ අවුරුද්දත් හරි. හැබැයි දැන් එයා ජීවිතේ පලවෙනි වතාවට මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිත සම්බන්ධයෙන් ලයිෆ් ඕ ඩෙත් ඩිසිශන්ස් ගන්න පුරුදු වෙනව. ඕක අබිං වගේ. මාර ත්රිල් එකක්. ඒ වගේම මාර රෙස්පොන්සිබිලිටි එකක්. වෛද්යවරයෙක් කියන එක හොඳටම "ඔලුවට ගන්නෙ" ඔය කාලෙදි.
ඊලඟට ඉන්ටර්න් ඉවර වෙලා වේටින් අවුරුද්දක් ඉඳල පෝස්ට් ග්රැජුවේට් කරන්න පටන් ගන්නව. දැන් වයස තිහයි. අවමය අවුරුදු පහක් පෝස්ට්ග්රැඩ්. අම්මල තාත්තලගෙ ලෙඩට දුකට හරියට බලන්න වෙන්නෙ නෑ. දරුවො උපදිනව, ඇවිදිනව, ඉස්කෝලෙ යනව ඔක්කොම මිස් වෙනව. තමන්ගෙ පවුල සහ එක්ස්ටෙන්ඩඩ් ෆැමිලි එක කියන දෙකම අතඇරෙනව. ට්රිප් එකක් යන්න, වැකේශන් එකක් ගන්න වෙලාවක් නෑ. තිස් පහයි දැන් වයස.
දැන් තිස් හයයි. කොහොම හරි උන්ඩර්ග්රැඩ් ඉවර කරල ෆොරීන් ට්රේනින් යනව. දැන් මොකෙක්වත්ම ලඟ නෑ. දරුවො, සහකරුවා/සහකාරිය, දෙමව්පියො, යාලුවො කවුරුත්ම නෑ. වැඩ කරනව විතරයි අවුරුද්දක්.
ආපහු ලංකාවට එනව. මොකද මුල් තියෙන්නෙ මේකෙ. දාල යන්න බෑ. ඇවිල්ල බෝඩ් සර්ටිෆිකේශන් ගන්නව. රටේ තියෙන දුරම පලාතට පත්වීම.
වයස හතලිහයි.
දැන් තමයි හරියට ප්රොෆෙශනල් ලයිෆ් එක පටන් ගන්නෙ. ෆැමිලි ලයිෆ් එක හැඟින් බයි අ ත්රෙඩ්, හොඳ පාට්නර් කෙනෙක් හිටියොත්. සෝශල් ලයිෆ් එකක් ඇත්තටම නෑ. යාලුවො ලමයි තුන් හතර දෙනා හදල ගෙවල් හදල එස්ටැබ්ලිශ් වෙලා ඉවරයි.
ඒත් මේ තමයි එයා තෝරගත්ත ජීවිතේ. පසුතැවිල්ලක් බොහෝවිට නෑ. අනික අප්රමාණ තෘප්තියක් ලබනව රැකියාවෙන්. කරපු කැපකිරීම් ආපු මඟ දිහා හැරිල බලද්දි ඒව සාධාරණීකරනය වෙන්නෙ මේ තෘප්තියෙන්. ලබාගෙන තියෙන සමාජ තත්වයෙන්. හම්බුකරන්න පස්සෙ පුලුවන්. හතලිහත් වයසක්ද?
දශක දෙකකට වඩා පස්සෙන් දුවපු ඉලක්කයට අන්තිමේදි එයා ලඟා වෙලා ඉවරයි....
ඔන්න එතකොට කවුරුහරි කියාගෙන එනව.....
"ඕකුන් ඉගෙන ගත්තෙ අපේ සල්ලි වලින්. හරිනම් චැනලින් වලටත් සල්ලි ගන්න බෑ. අනික ඔච්චර ඔලුවට ගන්නෙ මොකක්ද?"
