කැම්පස්වල ඉන්නෙ ලංකාවෙ මොළේ තියෙන එවුන් නෙවෙයි මල්ලි. ඒ ලෙවල් වලට වැඩිම ළකුණු ගත්තු එවුන්. ඔය දෙකේ ලොකු වෙනසක් තියෙනවා.
මොළේ තියෙන අයත් ගොඩ දෙනෙක් කැම්පස් යනව තමයි. හැබැයි අපේ විභාග ක්රමයට පින් සිද්ද වෙන්න පස්ස ඉරාගෙන පාඩම් කරන, මේ ලෝකෙ සිද්ද වෙන්නෙ මොනවද, හැසිරෙන්න ඕනෙ කොහොමද, හොඳ නරක මොනවද කියල දන්නෙ නැති ගොන් වහන්සෙලත් සෑහෙන දෙනෙක් කැම්පස් එනවා. උන් ඉස්සෙල්ලම ඇස් ඇරල වටපිට බලන්නෙ කැම්පස් එකේදි. ඉතින් උන් දන්නෙ නෑ මනුස්සයෙක් එක්ක කතා කරන්නෙ කොහොමද, මොන විදිහෙ වචනද පාවිච්චි කරන්න හොඳ කියල. කෙල්ලෙක් එක්ක යාලු වෙන්නෙ කොහොමද, මිතුරු ඇසුරක් පවත්වා ගන්නෙ කොහොමද වගේ දේවල් ගැනවත් උන්ට අවබෝධයක් නෑ.
තව පිරිසක් ඉන්නව යම් යම් හේතුන් නිසා හීනමානයෙන් පෙළෙන අය- එක්කො ගම්වල දුප්පත් පවුල් වලින් ඇවිත්; එහෙම නැත්නම් පෙනුමෙ අඩුවක්; භාෂා දැනුමෙ අඩුවක් ඔය වගේ. මං කියන්නෙ නෑ මේ දේවල් වලින් මිනිහෙක්ගෙ තත්ත්වෙ අඩු වෙනව කියල. ඒත් විශ්ව විද්යාලවලට එන්නෙ ලෝකෙට ගැළපෙන විදිහට ඉන්න හැටි ඉගෙන ගන්න. වඩාත් හොඳ ලෝකයක් ගොඩ නැගීම සඳහා, මානව වර්ගයාගේ ඉදිරි ගමන උදෙසා යමක් කිරීමට පුහුණුවක් ලබා ගන්න. එතකොට තමුන්ගෙ යම් අඩු පාඩුවක් තියෙනවනම් ඒක හදා ගන්නව මිස, අඩුපාඩු නැතුව ඉන්න එවුන්ට ඉරිසියාකම් කරල පලක් නෑ.
තමුන්ට පුංචි හරි බලයක් තියෙනවනම්, ඒක අඩු බලතල සහිත කෙනෙකුට හිංසා කිරීම පිණිස යොදා ගැනීම පහත්, වනචර ගතියක්. ජ්යේෂ්ඨ සිසුන් නවක සිසුන්ට එරෙහිව පාවිච්චි කරන්නෙ ඒ වගේ බලයක්.
මට අරූ මෙහෙම කරපු නිසා මං මූට මෙහෙම කරනව කියන එකේ තර්ක විද්යාව ගැන මං කතා කරන්න යන්නෙ නෑ. A ගෙ වැරැද්දට දඬුවම් ලැබිය යුත්තේ A මිස B නොවන බව ප්රාථමික ශ්රේණිවල සිසුන් පවා දන්න කාරණයක්.
