දැන් අලූත්ම මෝස්තරයක් වී ඇත්තේ උපසම්පදා වූ භික්ෂුවක් වස් සමාදන් වූ පසු කඨින වස්ත්රයක් රැගෙන ගෙවල් ගානේ සම්මාදමේ යාමය. මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම බෞද්ධ ඉගැන්වීම්වලට පටහැනිය. අනෙක් අතට මෙලෙස සම්මාදමේ ගෙන යනු ලබන්නේ කඩෙන් මිල දී ගත් චීවරයකි. එය ද සම්ප්රදායට ද හාත්පසින්ම විරුද්ධ වූ කි්රයාවකි. තවත් මෙහි දක්නට ලැබෙන ඉතා කණගාටුදායකම දේ උපසපන් භික්ෂුව පෝය සීමා මාලකයට වැඩම කළ යුතු වුවත් වර්තමාන භික්ෂුව කිසි විටෙක පෝය සීමා මාලකවලට වැඩම නොකිරීමයි. අද වන විට මෙම පෝය සීමාමාලක භික්ෂූන් රහිත් හිස් ගොඩනැගිලි බවට පත්ව ඇත.
වස් සමය එළඹුමත් සමග විහාරස්ථානවල ඒ ආශි්රතව විවිධ පිංකම් මාලාවන් කි්රයාත්මක වේ. බෞද්ධාගමේ චිර ජීවනයටත්, උනුන් අතර සහයෝගීතාවය ඇති වීමටත් මෙය හේතුපාදක වන බව නිසැකය. ඒ සියල්ලක්ම සිදුවිය යුත්තේ බුද්ධාගමට ගෝචර වන ලෙසය. නමුදු අද වන විට විහාර අසලින් සවස 3.00 න් පසුව යාමට නොහැකි තරම් කන්කරච්චලයක් ඇති කරමින් මැදියම් රැය වන තෙක් කානිවල් සිරි පෙන්වමින් ඕපපාතික රංගනයක් දියත් වේ. පහන් එළි පරදවමින් ඇසි ගිනිකන වැටෙන පරිදි බල්බ් වැල් අස්සක් මුල්ලක් නෑර ඇද ඇත. ලව්ඞ්ස් පීකරය එකම කවි බණ සිය වතාවක් රිප්ලේ වේ. කණගාටුවට කරුණ නම් ඇතැම් විහාරස්ථානවල සල්පිල් ද පැවැත්වේ. සබන් කැටයකට, කිරිපැකට් එකකට ලංසු තබමින් මුදලින් බලය පෙන්වන වලිකන කසිබල් බෞද්ධයෝ දුටුකල ‘අනේ හපොයි’ කියවෙන්නේ නිරායාසයෙනි.
<!--Quoted Text from Paththaya...
-->
වස් සමය එළඹුමත් සමග විහාරස්ථානවල ඒ ආශි්රතව විවිධ පිංකම් මාලාවන් කි්රයාත්මක වේ. බෞද්ධාගමේ චිර ජීවනයටත්, උනුන් අතර සහයෝගීතාවය ඇති වීමටත් මෙය හේතුපාදක වන බව නිසැකය. ඒ සියල්ලක්ම සිදුවිය යුත්තේ බුද්ධාගමට ගෝචර වන ලෙසය. නමුදු අද වන විට විහාර අසලින් සවස 3.00 න් පසුව යාමට නොහැකි තරම් කන්කරච්චලයක් ඇති කරමින් මැදියම් රැය වන තෙක් කානිවල් සිරි පෙන්වමින් ඕපපාතික රංගනයක් දියත් වේ. පහන් එළි පරදවමින් ඇසි ගිනිකන වැටෙන පරිදි බල්බ් වැල් අස්සක් මුල්ලක් නෑර ඇද ඇත. ලව්ඞ්ස් පීකරය එකම කවි බණ සිය වතාවක් රිප්ලේ වේ. කණගාටුවට කරුණ නම් ඇතැම් විහාරස්ථානවල සල්පිල් ද පැවැත්වේ. සබන් කැටයකට, කිරිපැකට් එකකට ලංසු තබමින් මුදලින් බලය පෙන්වන වලිකන කසිබල් බෞද්ධයෝ දුටුකල ‘අනේ හපොයි’ කියවෙන්නේ නිරායාසයෙනි.
<!--Quoted Text from Paththaya...
-->
