ඔන්න මාත් කතාවක් දාන්නං කෝ.
මට තිබුනා ටවුන්එස් වෑන් එකක්. ඒක මම ගත්තු පළමුවෙනි වාහනේ. එතකොට මම උසස්පෙළ කරන කාලේ. ලයිසන් ගත්තෙන් එකෙන් ඉගෙන ගෙන.
ඉතිං ඔය කාලේ මම ටියුෂන් එහෙම ගියේ ඔකේ. යාළුවෙක් හම්බවෙන්න යන්න,කඩේ ගිහින් පාන් ගෙන්න වගේ දේවල් තමයි ඕකෙන් කරේ.
ඉතිං ඔහොම ඉන්නකොට මට හිතුනා මේ වෑන් එකේ තියෙන සුදු පාට වෙනුවට, අලුතින් පේන්ට් එකක් ගැහැව්වොත් හොදයි කියලා. ඉතිං මම අදුරන ගරාජ් එකකට දැම්මා පේන්ට් කරන්න. ඉතිං ගරාජ්එකේ පොරත් මාසයක් දෙකක් විතර අතගගා ඉදලා වෑන් එක පේන්ට් කරලා දුන්නා. මම ඉතිං හවසක ගිහින් වෑන් එක අරන් ආවා. ඒ එනකොට බලද්දී හෙඩ් ලයිට් දෙකෙන් එකයි පත්තු වෙන්නේ. බ්රේක් ලයිට් පත්තු වෙන්නෙත් නෑ.
මාත් ඉතිං හිමින් සැරේ ගෙදර ගෙනත් නැවැත්තුවා. පහුවදා උදේ පන්ති ගියාම මට යාළුවෙක් කිවවා උන්ගේ අක්කා කෙනෙක්ගේ වෙඩින් එකක් තියෙනවා නුගේගොඩ,ඒකට උන්ගේ ගෙදර යනවා කියලා. ඉතිං මට කිව්වා වෑන් එක අරන් වරෙන් උන්ට යන්න,උබට කියක් හරි දෙන්නන් කියල. මම ඉතිං හයර් යන්නේ නැති උනත්,යාලුවා නිසා සහ වෙඩින් එකට එන කෙල්ලෝ බලන්න පුළුවන් නිසා මාත් කිව්වා හරි මම එන්නං කියලා.
ඒත් හැබැයි වෑන් එකේ බ්රේක් ලයිට් පත්තු වෙන්නේ නැති අවුල එහෙම එහෙම්ම තිබුනා. වෑන් එක පේන්ට් කරන් ආවත්,වයරින්බාස් කෙනෙක් හම්බ වෙන්න වෙලාවත් තිබුනේ නෑ. ඉතිං මම වෙඩින් එක දවසේ උදේ(වෑන් එක පේන්ට් කරලා ගෙනල්ල දවසකට පස්සේ උදේ) නැගිටලා වෑන් එකේ බ්රේක් ලයිට් එක ගලවලා වයර් එහෙට මෙහෙට අමුණ අමුණ බලද්දී බ්රේක් ලයිට් පත්තු උනා. මම ඉතිං හොදට කිට එහෙම ගහලා,ටයි එකකුත් දලා එහෙම්ම වෑන් එක අරන් යාළුවගේ ගෙදරට ගියා. එතකොට වෙලාව උදේ 8 ට විතර ඇති. ඊට පස්සේ යාළුවගේ කට්ටිය ඇදගෙන එනකන් මම ටිකක් වෙලා හිටියා.
පස්සේ උන්ගේ ගෙදර එවුන් ඇවිත් වෑන් එකට නැගලා දොර වැහැව්වාම පස්සේ මම වෑන් එක ස්ටාර්ට් කරා. දෙයියනේ.... වෑන් එක ස්ටාර්ට් වෙන්නේ නෑ. බැටරිය බැහැලා ගිහින් කියලා මීටරේ පෙන්නවා. මට ඉතිං දාඩිය දල විලිලජ්ජ්වේ බැරුවා. යාළුවගේ නංගි සහ අක්කත් මගේ දිහා බලං, ඉන්නවා. උන් අනං මනං මේකප් ද්ලානේ හිටියේ. ඒ අස්සේ උන්ට දාඩිය දන්වා කියලා කුණු කුණු ගනවාත් එක්ක.
මටත් හිතා ගන්න බෑ මොනාද කරන්න ඕනි කියලා. මොකද එතකොට මම ඒ ලෙවෙල් කරන කෙනෙක්. වාහන ගැන දන්නෙම නැති තරං. පස්සේ මම කිව්වා යාලුවට පොඩි තල්ලුවක් දාන්න ස්ටාර්ට් කරන්න කියලා. ඇත්තම කිව්වොත් මම ඒ වෙනකොට කිසිම දවසක වාහනයක් තල්ලු ස්ටාර්ට් කරලා තිබුනේ නෑ. මම ඉතිං ගියර් එක ෆස්ට් එකට දාලා ක්ලච් එක පාගාගෙන, යාළුවගේ කට්ටියට කිව්වා තල්ලු කරන්න කියලා, ටික දුරක් තල්ලු කරාම පස්සේ මම ක්ලච් එක අතඇරලා ආයේ පගුවා. ඒත් වහනේ ස්ටාර්ට් නෑ. ටයර් කෑගහගෙන එහෙම්ම නතර වෙනවා. මෙහෙම දෙතුන් පාරක් කළා. ඒත් වාහනේ ස්ටාර්ට් වෙන්නේ නෑ.
මේ උදේ ඔෆිස් ටයිම් එක, ඔෆිස් යන අක්කලා එහෙම අපි දිහා කින්ඩියට බල බලා යනවා. ඇයි ඉතිං වෙඩින් එකකට යන්න හොදට ඇදගෙන,මේකප් එහෙම දාගෙන, ඒ අස්සේ දාඩිය පෙරාගෙන වෑන් කට්ටක් තල්ලු කරනවා දැක්කම කාටද හිනා නොයන්නේ?
කොහොම හරි සැහෙන වෙලාවක් වාහනේ පාරේ එහෙට මෙහට තල්ලු කරා, ඒත් ස්ටාර්ට් නෑ. බැරිම තැන යාළුවගේ අක්කා කිව්වා අපි කැබ් එකක් අරන් යමු කියලා. ඊට පස්සේ යාලුවා කැබ් එකකට කෝල් කරලා, ඒක විනාඩි 20 කට විතර පස්සේ ආවා. මම කිව්වා යාලුවටත් ඔය වෙඩින් එකට යන්න මම මේක හදාගෙන එන්නං කියලා.
පස්සේ ඒ අය යනකන් ඉදලා මම හිමින් සැරේ ටයි එකත් ගලවලා, ෂර්ට් එකේ ඇත දෙකත් නමලා වෑන් එකේ තිබුන අඩුව අරන් බැටරි එක ගැලෙව්වා. ඊට පස්සේ ත්රිවිල් එකක් දාගෙන බැටරිය අරන් ගියා චාර්ජ් කරන තැනකට. ඊට පස්සේ එක චාර්ජ් කරන්, ආයේ ත්රිවිල් එකක් දාගෙන ගෙනල්ලා එක හයි කරන් වෙඩින් එක තියෙන හෝල් එකට ගියා.
මම යනකොට ඉතිං දවල්ට කාලාත් ඉවරයි. මම ඉතිං ඊට පස්සේ ආයේ අඩුව අරන් බැටරි වයර් දෙක ගලවලා දැම්මා. මොකද මට සැකයි වයර් ෂොට් එකක් නිසාද මේ බැටරි බැස්සේ කියලා.
ඊට පස්සේ ඉතිං ඔය තිබුන කෑම එකක් කළා, මම යාළුවගේ කට්ටියත් උන්ගේ ගෙදර බස්සලා අපේ ගෙදර අවා.
මම පස්සේ ගරාජ් එකට ගිහින් බලද්දී වෑන් එකේ ඔල්ටනේටරේ සවුත්තු වෙලා, ඒකයි අර වගේ ඉක්මනට බැටරි බැහැලා තියෙන්නේ. පස්සේ ඒකත් ඔතාගෙන ගෙදර අවා.
මෙතන ඉන්න පොල්වත්ත යාලුවා වගේ අය මුහුණ දුන්න අත්දැකීම් බලද්දී මේක නිකන් ගණන් ගන්නවත් බැරි දෙයක් තමයි. ඒත් මේක තමයි මගේම වාහනයක් නිසා මම කාපු මුල්ම කට්ට.