ඔන්න මචන් මම ගෙදර ආව. මට කොවිඩ් හැදුනට ලොකු අමාරුවක් දැනුනේ නැහැ. ඩොක්ටර්ස් ල කිවේ තවම වයස 20 ට අඩු නිසා අමාරු උනේ නැහැ කියලා. ඒවගේම මගේ ප්රතිශක්තිය හොඳයි කියලා කිවා. ඒත් මගේ වයසටත් වඩා අඩු අයටත් අමාරු වෙනවලු. වෙන ලෙඩ රෝග තියනවනම් ජිවිත අවධානමක් තියනවා. උබලා මේ ලෙඩෙන් පරිස්සම් වෙයල්ලා. හිටපු තැන නම් අඩු පාඩු තිබ්බත් මම ඒවා විවේචනය කරන්න යන්නේ නැහැ. මොකද රටේ හැමෝටම තියෙන්නේ ලොකු අමාරු කාලයක්. ඒ කටුක කාලය අමාරුවෙන් වින්ද දරා ගත්තා.
මේ කාලය තුල මම දැකපු අහපු දේවල්ම ඇති ජිවිතේ මොකක්ද කියල අවබෝධ කරගන්න. අපේ ජිවිත කොච්චර අවිනිශ්චිත ද කියලා හිතුනා. පන අදින මිනිස්සු මම දැක්කා. මැරෙන්න ඔන්න මෙන්න තිබිලා ජිවිතේ බේරුන අය දැක්කා. හද කම්පා වෙන එක සිද්දියක් කියන්නම්. එක අයියා කෙනෙක් ආවා. එයට වයස 40-45 වගේ ඇති. පොරටත් කොවිඩ් පොසිටිව් වෙලා. එයාට මට තරම්වත් ලොකු අමාරුවක් තිබ්බේ නැහැ . එයා ට්රක් ඩ්රයිවර් කෙනෙක්. මගේ අනෙක් මෙට්රස් එකේ හිටියේ. ඉතින් ඒ අයියා මගෙත් එක්ක කතා කර කර හිටියා. බලහන් මල්ලි අපිට වෙච්ච දේ නේ. ඔය වගේ රටේ දේශපාලනය අනන් මනං කතා කර කර අපි දවස් කිහිපයක් ෆන් එකේ හිටියා. මට මතකයි එක වෙලාවක කිවා මල්ලි මගේ දුවගේ ලැප්ටොප් එක තියනවා. ඒක වැඩ කරන්නේ නැහැ වයිරස් එකක්ද කොහෙද ගිහින්. පොඩි කෙල්ලට මේ දවස්වල ඉස්කෝලේ වැඩ ඔක්කොම දෙන්නේ ඔන්ලයින්. අපි සනීප වෙලා ගියාම පුලුවන්නම් නම් මට මේක හදලා දීපන්. මම හා කියලා හිටියා. මම එයාට මට හම්බ වෙච්ච පලතුරු එහෙමත් දුන්නා. අපි දෙන්න ඇපල් ගෙඩිය දෙකට බෙදාගෙන කෑවා . මට ලෙඩේ හැදුනු මුල් දවස් වල කෑම කන්නම බැරුව හිටියේ. මොක කෑවත් වමනේ යනවා. ඒත් මේ අයියා හොදට තුන් වේලටම බත් කාල හිටියා. මට තරම්වත් අමාරුවක් තිබ්බේ නැහැ. මෙහෙම දවස් දෙකක් වගේ හොඳට හිටියා. දවසක් පාන්දර පහට හෝ හයට වගේ මේ අයියා කෙඳිරි ගානවා ඇහුනා . අනේ මල්ලි මට හුස්ම අල්ලන්න බැහැ බං කියලා. පස්සේ මම ඩොක්ටර් කෙනෙක්ට කතා කරලා කිවුවා. එයාල ඇවිත් ඔක්සිජන් දීලා ටියුබ් කරලා පැයක් දෙකක් වගේ ලොකු සටනක් දුන්නා. එක පාරටම මම දැක්කා දිව පැත්තට ගිහින් තියනවා. එවෙලේ ඒ අයියගේ පන ගිහින්. ඉන් පස්සේ එයාව අරන් ගියා ට්රෝලියක තියලා. ටික වෙලාවකින් එයාගේ ෆෝන් එකට කෝල්ස් එන්න ගත්තා. දිගෙන් දිගටම රිං වෙනකොට මම ඒ කෝල් එක අන්ස්වර් කළා. පොඩි ළමයෙක් කතා කලේ. මම ඇහුව කවුද කතා කරන්නේ කියලා. එයාගේ දුව. පොඩි ළමයෙක්. පස්සේ අන්කල් තාත්තට කොහොමද. හෙට අනිද්දට තාත්තට ගෙදර එන්න පුළුවන් වෙයි ද කියලා. මගේ පපුව කඩලා ගියා වගේ දැනුනා. මම කිවා ඔව් එයට ඉක්මනින් සනීප වෙයි. එයා පොඩි ටෙස්ට් වගයක් කරන්න නර්ස්ල එක්ක වෙන වාට්ටුවකට ගියා. මම තාත්තා ආවම කෝල් එකක් ගන්න කියලා කියන්නම් කියලා ෆෝන් එක තිබ්බා. මට ඒ දේ ලොකු කම්පාවක් ඇති උනා. මම දවසක්ම ඇඩුවා. ඒ ඇතිවෙච්ච කම්පනය කියල නිම කරන්න බැහැ. මම පස්සේ වෙන තැනකට නර්ස් කෙනෙක්ට කියලා මගේ මෙට්රස් එක මාරු කරගත්තා. නර්ස්ලාටත් තේරුනා ඒ දේ මට විශාල කම්පනයක් ඇති කළා කියලා. මගේ හිත නිතරම කිවේ අයියේ උබ දවස් කිහිපයකට හරි අන්තිම කාලයේ මගේ යාළුවෙක් උනා. උබට සුභ ගමන් . ගිහින් ඉන්න තැනක සතුටින් ඉඳපන් කියලා.
ඒ වෙලාවට තමා මම එළකිරි එකේ ඇවිත් පිස්සුවක් හරි කියව කියව ඉඳලා මානසිකත්වය හදා ගත්තේ. මේක ලෝකේ හැම මනුස්සය්ගේම නරක කාලයක් මචන්. ඒ නිසා පරිස්සම් වෙයල්ලා. වෙන ඉතින් කියන්න දෙයක් නැහැ.
මා වෙනුවෙන් ඉක්මන් සුවය ප්රාර්ථනා කරපු උබල හැමෝටම අනේක වාරයක් ස්තුතිවන්ත වෙනවා.
මේ කාලය තුල මම දැකපු අහපු දේවල්ම ඇති ජිවිතේ මොකක්ද කියල අවබෝධ කරගන්න. අපේ ජිවිත කොච්චර අවිනිශ්චිත ද කියලා හිතුනා. පන අදින මිනිස්සු මම දැක්කා. මැරෙන්න ඔන්න මෙන්න තිබිලා ජිවිතේ බේරුන අය දැක්කා. හද කම්පා වෙන එක සිද්දියක් කියන්නම්. එක අයියා කෙනෙක් ආවා. එයට වයස 40-45 වගේ ඇති. පොරටත් කොවිඩ් පොසිටිව් වෙලා. එයාට මට තරම්වත් ලොකු අමාරුවක් තිබ්බේ නැහැ . එයා ට්රක් ඩ්රයිවර් කෙනෙක්. මගේ අනෙක් මෙට්රස් එකේ හිටියේ. ඉතින් ඒ අයියා මගෙත් එක්ක කතා කර කර හිටියා. බලහන් මල්ලි අපිට වෙච්ච දේ නේ. ඔය වගේ රටේ දේශපාලනය අනන් මනං කතා කර කර අපි දවස් කිහිපයක් ෆන් එකේ හිටියා. මට මතකයි එක වෙලාවක කිවා මල්ලි මගේ දුවගේ ලැප්ටොප් එක තියනවා. ඒක වැඩ කරන්නේ නැහැ වයිරස් එකක්ද කොහෙද ගිහින්. පොඩි කෙල්ලට මේ දවස්වල ඉස්කෝලේ වැඩ ඔක්කොම දෙන්නේ ඔන්ලයින්. අපි සනීප වෙලා ගියාම පුලුවන්නම් නම් මට මේක හදලා දීපන්. මම හා කියලා හිටියා. මම එයාට මට හම්බ වෙච්ච පලතුරු එහෙමත් දුන්නා. අපි දෙන්න ඇපල් ගෙඩිය දෙකට බෙදාගෙන කෑවා . මට ලෙඩේ හැදුනු මුල් දවස් වල කෑම කන්නම බැරුව හිටියේ. මොක කෑවත් වමනේ යනවා. ඒත් මේ අයියා හොදට තුන් වේලටම බත් කාල හිටියා. මට තරම්වත් අමාරුවක් තිබ්බේ නැහැ. මෙහෙම දවස් දෙකක් වගේ හොඳට හිටියා. දවසක් පාන්දර පහට හෝ හයට වගේ මේ අයියා කෙඳිරි ගානවා ඇහුනා . අනේ මල්ලි මට හුස්ම අල්ලන්න බැහැ බං කියලා. පස්සේ මම ඩොක්ටර් කෙනෙක්ට කතා කරලා කිවුවා. එයාල ඇවිත් ඔක්සිජන් දීලා ටියුබ් කරලා පැයක් දෙකක් වගේ ලොකු සටනක් දුන්නා. එක පාරටම මම දැක්කා දිව පැත්තට ගිහින් තියනවා. එවෙලේ ඒ අයියගේ පන ගිහින්. ඉන් පස්සේ එයාව අරන් ගියා ට්රෝලියක තියලා. ටික වෙලාවකින් එයාගේ ෆෝන් එකට කෝල්ස් එන්න ගත්තා. දිගෙන් දිගටම රිං වෙනකොට මම ඒ කෝල් එක අන්ස්වර් කළා. පොඩි ළමයෙක් කතා කලේ. මම ඇහුව කවුද කතා කරන්නේ කියලා. එයාගේ දුව. පොඩි ළමයෙක්. පස්සේ අන්කල් තාත්තට කොහොමද. හෙට අනිද්දට තාත්තට ගෙදර එන්න පුළුවන් වෙයි ද කියලා. මගේ පපුව කඩලා ගියා වගේ දැනුනා. මම කිවා ඔව් එයට ඉක්මනින් සනීප වෙයි. එයා පොඩි ටෙස්ට් වගයක් කරන්න නර්ස්ල එක්ක වෙන වාට්ටුවකට ගියා. මම තාත්තා ආවම කෝල් එකක් ගන්න කියලා කියන්නම් කියලා ෆෝන් එක තිබ්බා. මට ඒ දේ ලොකු කම්පාවක් ඇති උනා. මම දවසක්ම ඇඩුවා. ඒ ඇතිවෙච්ච කම්පනය කියල නිම කරන්න බැහැ. මම පස්සේ වෙන තැනකට නර්ස් කෙනෙක්ට කියලා මගේ මෙට්රස් එක මාරු කරගත්තා. නර්ස්ලාටත් තේරුනා ඒ දේ මට විශාල කම්පනයක් ඇති කළා කියලා. මගේ හිත නිතරම කිවේ අයියේ උබ දවස් කිහිපයකට හරි අන්තිම කාලයේ මගේ යාළුවෙක් උනා. උබට සුභ ගමන් . ගිහින් ඉන්න තැනක සතුටින් ඉඳපන් කියලා.
ඒ වෙලාවට තමා මම එළකිරි එකේ ඇවිත් පිස්සුවක් හරි කියව කියව ඉඳලා මානසිකත්වය හදා ගත්තේ. මේක ලෝකේ හැම මනුස්සය්ගේම නරක කාලයක් මචන්. ඒ නිසා පරිස්සම් වෙයල්ලා. වෙන ඉතින් කියන්න දෙයක් නැහැ.
මා වෙනුවෙන් ඉක්මන් සුවය ප්රාර්ථනා කරපු උබල හැමෝටම අනේක වාරයක් ස්තුතිවන්ත වෙනවා.
