මෙ ලගදි මම රෝහලකට ගියා... අවුරැදු 12 විතර දැරිවියක් කොරෝන නිසා රෝහලට ඇතුලත් කරල....මෙ දැරිවිගෙ අම්ම ඇය පොඩි කාලෙමයි මැරිල තියෙන්නෙ.. ඉතිං තාත්ත ඒ දරැවව පන වගේ තමයි බලං තියෙන්නෙ...නැවත විවාහයක් කරගෙන නැත්තෙ දරැවට අසාදාරනයක් වෙයිදෝ කියන බයට.... දැරිවියට කුඩා කලම ඉදං ඇස්ම රොගය තියෙන නිසා කොරොන වැලදිමෙන් ඇයට හුස්ස ගැනිම තවත් අමාරැ බවයි වෛද්ය වරැන්ගෙ මතය.... කෙසේහො මේ දරැව මියැදුනා....මටත් මෙ වයසෙ මගෙ අක්කගෙ දුවෙක් ඉන්න නිසා... මොකද දැන් වෙන්නෙ කියන කුතුහලයත් තියෙන නිසා මම මෙ බොඩි එකත් එක්කම මොචරිය දක්වාම ගියා...පියාවත් ලගට යන්න දෙන්නෙ නැහැ මොකද කොරොන කේස් එකක් නිසා...ඒත් බොඩිය කපන්න අවස්ස බව රෝහල් කාර්ය මංඩලය කියනව...එයාලත් දොස් කියන්න බැහැ මොකද මේ දවස්වල අහන්න දකින්න වෙන දේවල් එක්ක...බොඩිය කපල ඉවරවෙලා ම්න විතරක් ඇරල තාත්තට කිවිව දුරින් බලල යන්න කියල...තාත්ත දුවගෙන ගිහිං ඔලුව ත ගගා මෙවමෙනවද කියකියා අඩනව... මම මොචරියෙ හිටපු කෙනෙක්ගෙං ඇහුව්ව මිනිය අල්ලන එක අවදානම් නැද්ද කියල...ඒ මනුස්සය කියනව...මම මොනව කරන්නද සර් මේත් තවත් දරැවෙක්නෙ කියල...මිනිය වහන්න ඔන්න මෙන්න තියල තාත්ත පිංතුරයක් ගෙනත් දිල අරමනුස්සයට කියනව මෙක පෙට්ටියට දාන්න පුලුවන්ද කියල...ඒ පිංතුරය තාත්තගෙ..තාත්ත කියනව දුව තනියම නිදියන්න බයයි..ඒක නිසා මෙක දාන්න කියල....අරමනුස්සයත් මමත් නොදැනිම අඩල...මේක හරිම කරදරකාරි කාලයක් පරිස්සමි වෙලා ඉදපල්ල...මටනං ඒ වෙලෙ හිතුනෙ මෙකෙක්ද මේ ජිවිතෙ කියල...පටිටම දුකයි ඒ සිද්දිය දැක්කම...මේවගෙ නොලියවුන දුක්බර කතා නං කොපමන ඇද්ද???


