කාලෙකට ඉහතදී මට වෙච්ච කුප්පම වැඩක්...
මේ ලගකදි අපි අඳුරන ඩොක්ට කෙනෙක්ගේ ගෙදර ගියා. පලවෙනි පාරට ගේහොයාගෙන ගියේ. ගියෙත් රෑවෙලා. කරුවලේ ම ගේත් හොයාගෙන (අතුරු පාරක) අම්මලව බස්සලා පාරත් පටුනිසා ඉස්සරහට ගිහිල්ලා හරෝගෙන ඇවිල්ලා නැවැත්තුවා.
බැහැල ඉතින් මාත් ගියා. යනකොට ඇරපුගේට්ටුවත් වහල තිබ්බේ. කෑලි දෙකේ ගේට්ටුවක්. අම්මල යනකොට කල්පනාවක් නැතුව කොක්කත් දැම්මද කියල හිතහිත ගේට්ටුව ඇරියා. අරින කොටම බලු තඩියෙක් බොග් බොග් ගෑව. කොහෙද ඉන්නේ කියල බැලුවට බලු තඩියව පෙනුනේ නැ. කූඩුව ද කොහෙද මල් පදුරු අස්සෙන් ලාවට පෙනුනේ, ඒ හරියට ලයිට් එච්චර එලිය වැටෙන්නෙ නෑ.
ඒ මදිවට යනකොට ඉස්සරහා දොරත් වහලා! දැන් ටිකක් පොඩ්ඩ අවුල් වගේ කියලා තේරුනා.
යනකොට ඉස්සරහා පස්හය දෙනෙකුගේ සෙරෙප්පු ගලෝල තිබ්බා. මාත් ඒවෙලේ වැඩට ගිහිල්ලා ඇවිල්ල මහන්සි පිට හිටියේ. 
ඔය අතරේ ඉතින් බලු තඩිය නොකඩවා බුරනව. හැබයි ටිකක් වැදගත් තාලෙකට. කඩ කඩ බුරනවා. හරියට ඌට ෂුවර් නැතුව වගේ. 
දැන් පොටිපෝවටත් ආවා. අඩිය තියන කොට නිකමට වගේ මගේ දකුනු පැත්ත බැලුවා.
අම්මට යකෝ කලුම කලු ලොකුම ලොකු තඩි ඇල්ටේෂන් බල්ලෙක් ඉදපි කියපන්කෝ. 
මූ පේමට් එකේ බුදියගෙන අත්දෙකත් ඉස්සරහට දාගෙන බුරල තියෙන්නේ. 
සයිඩ් එකේ මල්පදුරු නිසා මූව ලගට යනකම්ම දැක්කේ නෑ. ඌව බැඳලයි කියල හිත සනස ගන්න දම්වැලක්වත් පෙනුනේ නෑ. 
මූ මගේ මූනදිහා ම බලාගෙන ඉන්නවා.
මාත් උගේ මූන දිහාම බලාගෙන ඉක්මනට ගේ ඇතුලට යන්න ඕනාකියලා හිතාගෙන අඩියට දෙකට දොර ඇරියා. 
කැතම සිද්දිය උනේ ඔතන දී! දොර බාගෙට ඇරලා ඕලුව දාගෙනම එක කකුලක් තිබ්බා.
කෝ අම්මලත් නෑ! ඩොක්ටත් නෑ! අපේ එක්කෙනත් නෑ! 
අවුරුදු 45 ක් විතර පොරක් ආතල් එකේ ටීවී බලනවා! කෙලපි යකා කිව්වලු. මම එන්ටර් වෙලා තියෙන්නේ වැරදි ගෙදරකට! 
ඕක තේරිලා, තප්පරයක් යන්න කලින් මෑන්ස් පිටිපස්ස බැලුවා. මට එක පාට්ටම කියවුනා ඩො! ඩොක්ටර් ඉන්නවද කියලා? මෑන්සස් ඇස්දෙක යටින් බැලුවා! ආ කිලා ඇහුවා! බැලුව විදිහ අල්ලපු නැති නිසා ශේප් වෙන්නත් එක්ක මං වෙනස් කරලා ඇහුවා මේක ඩොක්ටලාගේ ගෙදර නෙමෙයිද කියලා! 
අරූ නැ කියලා ටිකක් කේන්තියෙන් වගේ සරමත් හද හද මගේ පැත්තට එනවා! එනගමන් කියනවා මේක ඩොක්ටර්ලගේ ගෙදර නෙමෙයි! (ටිකක් සැරෙන්) දොරත් ඇරගෙන ඔහොම ගෙදරකට එන සිරිතක් තියෙනව ද? (ඇස්දෙක පුම්බලා) මගේ උගුර කට වේලුනා. කියන්න වචන ආවෙත් නෑ. 
මං ගොතගගහා කිව්වා සාමාවෙන්න ඕනා මහත්තයා වැරද්දක් වුනේ. 
එහෙම කියද්දිත් ආයෙ කියනවා ඔය විදිහට එන්නේ කව්ද? මං ආයෙකිව්වා සාමාවෙන්න ඕනා මහත්තයා මගෙන් ලොකු වැරද්දක්වුනේ කියලා. ඒ කියද්දි කියද්දිත් කියනවා ඔහොම එන සිරිතක් තියෙනවද කියලා. ඒ පාර මං කිව්වා අම්මලා ආවා, මෙතන සෙරෙප්පුත් ගොඩක් තියෙන නිසා ආවේ කියලා. එතකොට තමයි මිනිහා ටිකක් හරි කූල් ඩවුන් වුනේ! දැන්මට එලියට පැනගන්නයි ඕන කම තිබ්බේ. හෙමිහිට යන්න හදන කොටම බලු තඩියව මතක් වුනා.
පරාන බය ඔක්කොටම වාඩා ලොකුයිලුනේ. මන් ශේප් එකේ ඇහුවා බල්ලා බැඳලද දන්නෑ ඉන්නේ කියලා! 
මිනිහා කියපි! එකනේ වෙලාවට බල්ලා බැඳලා හිටියේ නැත්තන් ඊට පස්සේ මෙතන බල්ලා කාලා ඉස්පිරිතාලෙත් අරං යන්න වෙනවා කියලා! මං මුකුත් නොකියම ආඳා වගේ ලිස්සුවා. මිනිහා මගේත් එක්ක පාරටම ආවා. පාරෙදි ආයෙත් සමාවෙන්න කියලා ඩොක්ටගේ ගේ මොකක්ද කියලා ඇහුවා. එතකොට තමයි අල්ලපුගේ පෙන්නුවේ. තවත් මොන කතාද කියලා යන්න ගියා. ඕකට මට තාම අවුල් බන්!
සිරාවටම මට හෙනට ලැජ්ජා හිතුනා
