සිරිතිලක සහ කුලී රථය

nvhcc89

Well-known member
  • Feb 8, 2011
    18,527
    4,551
    113
    ගෙදර/බෝඩිමේ
    සිරිතිලක සහ කුලී රථය

    සිරිතිලක සහ කුලී රථය 1 කොටස...


    දෙවැනි වේදිකාවට පැමිණි දුම්රිය පොල්ගහවෙල බලා පිටත් වෙයි.
    එම දුම්රිය පොල්ගහවෙල දක්වා සෑම දුම්රිය ස්ථානයකම නවත්වනවා ඇත.

    ගම්පහ දුම්රිය ඉස්ටේසුමේ යකඩ කට වෙනදා වගේම බෙරිහන් දෙද්දී සිරිතිලක කුලී රථගාලේ පිටිපස්සට වන්නට තිබූ ගරාදි වැටට හේත්තු වී තමා හැර දමා ඉහළට ඇදෙනා ත්‍රී රෝසස් සිගරැට්ටුවේ දුමාරය දිහා මළානික දෑසින් බලා සිටියේය.

    මදින් මද හිරු එළිය නගරය ගිලගත්තා වුවත් හිරු දෙවියා තවමත් සැර පරුෂ නැත. රැකියාව බලා යන එන උන් හැර වෙනත් රාජකාරියකට යන අය තවමත් ගම්පහ නගරයේ පෙනෙන්නට නැත.

    තම අත රැදි සිගරැට්ටුව තවමත් අවසන් නොවූ නමුත් එය අසළ වූ කුණු කාණුවකට විසි කර කමිස කොලරය අස්සට වන්නට ගෙල වටා දවටාගෙන සිටි ලේන්සුව අතට ගත් සිරිතිලක එයින් නළල් තලය ඔස්සේ පහළට ඇදෙමින් තිබූ සිහින් ඩා බිදුවකට නැවතීමේ තිත තබන්නට කල්පනා කලේය.

    පොල්ගහවෙල දුම්රියේ පැමිණි මගීන් එකා දෙන්නා දුම්රිය ස්ථානයෙන් පිටතට එද්දී හෙතෙම ඒ දෙස විමසිල්ලෙන් බලා සිටියේය. අලංකාර ඔසරියකින් සැරසී මුතු දෙපොටකින් ගෙල සරසාගත් යුවතියක් දුම්රිය ස්ථානය ඉදිරියේ සිට අවට බලමින් සිටියාය. තවත් මොහොතකින් ඇගේ උරහිසේ රැදි බෑගයක් විවෘත කර ඉවතට ඇදගත් කඩදාසි කොළයක සටහන් වූ යමක් තනිව මුමුණමින් සිටිනා විටෙක මේ නම් නගරයට ආගන්තුක තැනැත්තියක් විය යුතු යැයි යන හැගීම සිරිතිලකට පහල වූවේය.

    උදේ පාන්දර පළවෙනි ගමන මෙවැනි සුන්දර යුවතියක සමග යන්නට ඇත්නම්, ඒ සිතිවිල්ලෙන් මිදුන සිරිතිලක කෙමෙන් කෙමෙන් ඈ කරා ගියේය. තවමත් අනෙකුත් කුලී රථ කරුවන් රාජකාරියට පැමිණ නැති නිසා නිසැකවම මේ ගමන යා යුතු වන්නේ තමා යයි සිරිතිලකගේ සිත කීවේය.

    නෝනා ගම්පහට ආගන්තුකයි වගේ. උදව්වක් එහෙම ඕනෙද..මම මේ ටැක්සි පාක් එකේ ඉන්නෙ.

    ආනේ ඇත්තද...මම පළවෙනි වතාවට තමයි ගම්පහ ආවෙ. අද මගේ පත්වීමෙ වැඩ භාරගන්න තියෙන දවස, මෙන්න මේ ඉස්කෝලෙ ලගද තියෙන්නෙ, ඇය තම අත රැදි කඩදාසි කොළය සිරිතිලක වෙත පෑවාය.

    ඇගේ වත කමලින් නික්මුනු ගාඩිනියා පුයර සුවද සිරිතිලකගේ තනිකඩ හිත ආශ්වාදයට පත් කළේය. සිරිතිලක හට කථාකරන්නට වචනයක් දෙකක් මතක් කරගන්නට තවත් මොහොතක් ගත විය.

    වැඩිදුරක් නෑ නෝනා...මේ බොහොම ලග...ඉන්න මම ඇරලවන්නම්.

    අනේ කරදර වෙන්න එපා. මම බස් එකක යන්නම්.

    ඊළග බස් එකට තව පැය භාගයක් වත් යාවි. නෝනා අද පළවෙනි දවස නිසා වේලාසනම ගියොත් නරකද ?

    ඒ වදනින් පසුබා ගිය ඇය සිරිතිලක අනුව යමින් ඔහුගේ නවීනතම හිල්මන් රථයේ පසුපස ආසනයට නැගුනේ තම ඔසරිපොට වම් අතින් තදින් අල්ලාගනිමිනි.






    .......................................................................................................



    එයින් පසු දිනද, ඊටත් පසුදිනද සිරිතිලකගේ කලු පැහැති හිල්මන් රථයම සෙවූ ඇය අවසානයේ එහි දිනපතා යන එන මගියෙකු බවට පත් වූවාය. නුවර ප්‍රදේශයෙන් පැමිණ, ගම්පහට ආසන්න පෙදෙසෙක ඤාති නිවසක නැවතී සිට ඉස්කෝල රස්සාවට දිනපතා ආගිය මේ සුරූපිනිය තම නවතම රථයේ නංවාගෙන උදෑසන කාලයටත්, පාසල අවසන් වෙන මධ්‍යහ්න වේලාවේත් නගරය තුල ධාවනය කිරීම සිරිතිලක වෙත සියුම් ආඩම්බරයක් ගෙන දුන්නේය.

    දිනෙන් දින තමා සමග හිතවත් වෙමින්...දොඩමළු වන මේ තරුණිය ගැන මුලින්ම දුටු දින ඇති නොවූ සිතුවිලි පොදියකින් තම චිත්ත සන්තානය වෙලී යන අයුරක් සිරිතිලකට මදින් මද දැනෙන්නට ඇත.

    සිරුරේ හැඩයට මනාව ගැලපෙන අත් බෝරිච්චි කල හැට්ටයක් සහිත ඔසරියෙන් හැඩ වූ යුවතියකට,ගෙලේ දැවටුන මුතු මාලයට, දිගටි ඇස් දෙකකට තම හදවතේ මෙතරම් පෙරළියක් කරන්නට හැකි වෙතැයි සිරිතිලක කිසිවිටෙකත් නොසිතුවේය. හා පුරා කියා ඇය මුලිච්චි වූ වසර තුනකට පෙර, සුන්දර උදෑසන සිහිපත් කරනා වාරයක් වාරයක් පාසා තම හදවතේ රිද්මය පවා වෙනස්වන බවක් ඔහුට හැගෙයි.

    අද උදෑසන මෙන්ම එදත් පොල්ගහවෙල බලා යන දුම්රියෙන් ඇය ගම්පහ නගරයට පය තැබූ අයුරුත්, පළමු බැල්මෙන්ම නගරයට ආගන්තුක බව දැනුන නිසා ස්වේච්ඡාවෙන්ම ඇයට උදව් කරන්නට ඉදිරිපත් වූ ආකාරයත්...පාසල් ගුරුවරියක ලෙස ඇගේ පළමු පත්වීම ලද පාසල දක්වා ඇය තම රථයෙන් ගෙනගිය අන්දමත්, සිත්තම් පටයක ඇති රූප රාමු සේ වරින් වර ඔහුගේ ඉහ ඉද්දර ජීවමාන වෙයි.

    මේ නම් පෙර සසරේ බැදීමක් විය යුතුය. ඇය වැනි උගත්, රූමත් ලලනාවක් තම පතිනිය කර ගන්නට ඇත්නම්......

    ත්‍රී රෝසස් දුමෙන් ළය සැහැල්ලු කරගන්නට සිරිතිලකට සිතුනත් කීප විඩකදීම මේ කාරිය නවතා දමන ලෙස ඇගෙන් ලද ඉල්ලීම් ඔහුට හදිසියේ සිහිපත් විය. අද සිට හෝ ඇගේ බහට අවනත වෙන්නට හෙතෙම අමාරුවෙන් හෝ තීරණය කළේය. තමාගේ දුම්පානයට විරුද්ධ වන්නට තරම් ඇයට මා සමග ඇති බැදීම කුමක්දැයි සිරිතිලක හට නොවැටහෙයි.

    ඇතුළු කාමරයක නිදනා තම මෑණියන් සිරිතිලකට පෙනෙයි. පියා මියගිය දා සිට තමා හදාවඩා ගන්නට ඇය හෙළු දහිරියත්, කණකර සමග පරම්පරාවෙන් ලැබුනු ඉඩමක්ද විකුණා කුලීරථ රියදුරෙක් වන්නට තමාට මග හෙළිකල මතකයත් ඔහුගේ හිත සංවේදී කරයි.

    කවදා හරි බදින ගෑණි අපේ අම්මට සැළකුවේ නැත්තං....

    මේ සිතුවිල්ල නිසාම කිසිකලෙකත් කාන්තා පරාණයක් දෙස උවමනාවෙන් නොබැලූ, විවාහයක් ගැන නොසිතූ සිරිතිලකට සුජාතා බණ්ඩාරමැණිකේ නම් මේ යුවතියගේ ගතිගුණ හමුවේ ඒ අහේතුක භිය පහව ගොස් තිබේ.

    හැමදාම පස්සෙ සීට් එකේනෙ යන්නෙ...අද මම ඉස්සරහට එන්නද ඩැයිවර් මහත්තයෝ ?
    එක් උදෑසනක සුජාතා සිරිතිලකගෙන් විමසුවාය.

    ඉස්කෝලෙ නෝනා කැමති නං එන්න...මගේ අහිතක් නෑ...අපිට ඉතිං වැඩිදුරක් යන්න තියෙන එකක්යැ...මේ නැග්ගා මේ බැස්සා....

    කුලීරථ නැවතුමේ සිට ඇය උගන්වන පාසලට එතරම් දුරක් දුරක් නොමැති හෙයින් සිරිතිලක එසේ දෙඩුවේය.

    ආ ගන්න....

    මොනවද ඔය පාර්සලේ....

    තමා වෙත දිගුකල පත්තර කොළයක ඔතන ලද පාර්සලයක් ඇගේ සුරතේ වෙයි. ඇගේ රෝස පැහැති සිහින් අතැගිලි මිසක සිරිතිලකට පාර්සලය පිළිබද වගේ ගනනක් නැත.

    ඇයි එපාද...මම ගිය සතියෙ ගෙදර ගිය වෙලේ අම්මා හදලා දුන්න අළුවා...කජුත් දාලා....රහයි...

    පාර්සලය තමා වෙත බාරදෙන විට ඇගේ රතැගිලි තමාගේ අතැගිලි හා ස්පර්ශ වූ කල සිරිතිලකට දැනුන හැගීම පෙර කිසිදු දිනක ඇති වූ එකක් නොවේ.

    අනේ ඉස්කෝලෙ අහවර වෙන වෙලාවට මාව රස්තියාදුවෙ නොදමා අදත් වෙලාවට එනවා නේද...කාර් රථයෙන් බට සුජාතා ඔසරියේ නෙරිය සකසා ගන්නා අතරතුර ඉදිරි කවුළුවෙන් එබෙමින් සිරිතිලකගෙන් ඇසුවාය.

    මේ අවුරුදු තුනටම මම ඕනෙ නම් දවස් දෙකක් පරක්කු වෙලා ඇවිල්ලා ඇති. ආයාසයෙන් මවාගත් තරහක් මුහුණට ආරූඩ කර ගනිමින් සිරිතිලක එසේ පැවසූවත් ඒ සැබෑ තරහක් නොවන බැව් ඇය දැන සිටියාය.

    නෑ අනේ මේ අපේ ඉස්කෝලෙ නෝනලා ඔයා එන්න පරක්කු වෙද්දි මට විහිළු කරනවා මහත්තයා ආවෙ නැද්ද කියලා ඒකයි එහෙම කිව්වෙ...මම යන්නං එහෙනං.

    ඇගේ පුළුලුකුල දෙපසට වැනෙනා රිද්මය දෙස තවත් මොහොතක් ආශා සහගත දෑසින් බලා සිටි සිරිතිලක හිස් හැගීමකින් යුතුව තම රථය කුලී රථ ගාලෙහි නැවැත්වූවේය.

    සූටියෝ මෙන්න අපේ මනමාලයා ඇවිල්ලා...රථගාලේ ජේෂ්ඨ රියදුරා වන මාටින් අයියා කාගේත් හිත දිනාගත්තෙකි.

    අපිට කොහෙන්ද මාටින් අයියා සිරිතිලක මලයට වදින හයර් වදින්නෙ...පේනවනෙ දැන් නුවර ඉස්කෝලෙ නෝනලා ඉස්සරහා සීට් එකේ යන්නෙ.....

    උඹටත් එහෙම හයර් වදියි සූටියො...හැබැයි මේ ආත්මෙ නෙමෙයි...ඊලග ආත්මෙ...
    දැන් අපේ කාලෙ ඉවරයි බං...බලහං අපේ වාහන වගේම තමයි අපේ පෙනුමත්...

    සිරිතිලක මලයා ඉතිං ගජ ඉලන්දාරියා නොවැ...මෙතනට එන ඕනෙ කෙනෙක්ට ඉස්සෙල්ලාම ඇහැ යන්නෙ මලයගෙ කාර් එකට....අලුත්ම වාහනේකට මෙතැන තියෙන්නෙ ඉතිං ඕක විතරනෙ...

    තම කරවටා අතක් යවමින් සිගරැට් පැකැට්ටුව කමිස සාක්කුවෙන් ඉවතට අදිනා මාටින් අයියා තවත් මොහොතකින් සිරිතිලක වෙතද සිගරැට්ටුවක් දිගු කලේය.

    ඉදා මලයො...

    එපා මාටින් අයියෙ...මම සිගරට් බොන එක නැවැත්තුවා...

    අප්පද බොල...මාටින් අයියා, අද මේ හොදට ඉර පායලා තිබුනට දවල් වෙද්දි වහීද මන්දා...

    මොකද බොල එක පාරටම එහෙව් තීරණයකට ආවේ...සිරිතිලක වෙත දිගුකල සිගරැට්ටුව සූටියා වෙත දිගු කරමින්ම මාටින් අයියා විමසුවේය.

    නෑ ඉතිං මටම හිතුනා...නැවැත්තුවා...සිරිතිලක කකුලේ මාපට ඇගිල්ලෙන් බිම හාරමින් පැවසුවේය.

    ඉස්කෝලෙ නෝනද නවත්තන්න කිව්වෙ...අපිටත් එහෙම නෝනලා මුණ ගැහුනා නම් ගොඩාක් දේවල් නවත්තලා...නැද්ද මාටින් අයියා...සූටියා දුම් වලල්ලක් ඉහළට යවා පපු කැනැත්ත සැහැල්ලු කරගත්තේය.

    හැබෑට මලයො උඹ වගේ කඩවසම් හාදයෙක්ට ඒ නෝනා හොදට කැපෙනවා බං. නරකද තව ටික දවසක් යන්න ඇරලා හිමින් සීරුවෙ අදහස කියලා බැලුවොත්...මොකද උඹ කියලා නරක එකෙක්යැ...තමන්ටම කියලා අලුත්ම කාර් එකක් තියෙනවා, ඉන්න හිටින්න ගේ තියෙනවා...උගත් කමත් උඹේ නරක නෑ නොවැ.

    බලමුකො මාටින් අයියා...උඩරට ඇත්තියක් මේ මට කැමති වෙයිද ? එයා අද මට ගෙදරින් හදාගෙන ආපු අළුවා පාර්සලේකුත් දුන්නා උදේ ඉස්කෝලෙට අැරලපු වෙලේ. දවල්ට බත් කාලම කමු. දැන් මට එයාගෙන් කුලිය ගන්නවත් හිතෙන්නෙ නෑ.



    .......................................................................................................



    සල්ලි එපා නෝනෙ...මේ පොඩ්ඩ දුර දවස ගානෙ ආවා ගියා කියලා මට ලොකු පාඩුවක් නෑ. තවත් ටික දොහක් ගිය තැන සිරිතිලක ඇගට පතට නොදැනී කීවේය.

    එහෙම කියන්න එපා සිරිතිලක. ඔයා කරන්නෙ ඔයාගෙ රස්සාව. ඔයා සල්ලි ගන්නෙ නැත්තං ඔයා එක්ක නැතුව මම වෙන කෙනෙක් එක්ක මීට පස්සෙ ඉස්කෝලෙ යනවා. ඒකට කැමතිද ?

    තමා දෙස එක එල්ලේ බලා සිටිනා ඇගේ කාන්තිමත් දෙනෙත දෙස තවත් වේලා බලාසිටින්නට අපහසු වූයෙන් සිරිතිලක එක්වනම අහක බලාගත්තේය. ඒ ඇසිල්ලේ ගුලි වූ මුදල් නෝට්ටුවක් කමිසයේ උඩ සාක්කුවට ඇගේ අතැගිලි වල පහස ලබමින් වැටුන බවක් සිරිතිලකට දැනුනේය.

    ඇගේ සුපුරුදු ගාඩිනියා පුයර සුවදින් තම නාස් කුහර මන්මත් වෙද්දී සිහින් රිදුමක් හටගත්තේ හදවතේ ඇතුලු නහරයකින් විය යුතු යැයි සිරිතිලකට සිතුනේය.

    මම වෙන කෙනෙක් එක්ක මීට පස්සෙ ඉස්කෝලෙ යනවා.

    ඒ වදන ඇසූ සැනින් මේ හැටි රිදෙන්නෙ ඇයි. මම සුජාතට ආදරේ කරනවද ? මේ හැගීමේ අවසානය කුමක් වෙයිද ? සිරිතිලක තමාගෙන්ම ඇසුවේය.

    ඒ ගමන මොකද සද්දයක් නැත්තෙ...මා එක්ක තරහා වෙලාද, මම දන්නවා ඔයා මට ගොඩාක් හිතවත් බව, ඒ හින්දනෙ පළවෙනි දවසෙ ඉදලම ඔයාගෙ කාර් එකටම නගින්නෙ. ඇගේ සිහින් සිනා හඩ කෙතරම් මිහිරිද, ඇගේ රුව කෙතරම් මනහරද? මේ දෙවියන් මා වෙනුවෙන් මවපු කෙනාද ? සිතුවිලි සමුදායක අතරමංවූ සිරිතිලක හට රථයේ එන්ජිම පණගන්වන්නට තවත් මොහොතක් අවැසි වූවේය.



    .......................................................................................................



    එක් සති අන්තයේ දිනෙක ඇය පාසල අවසානයේ හිල්මන් රථයට නැගුනේ මට පොඩ්ඩක් ඔයා එක්ක කථා කරන්න ඕනෙ යනුවෙන් පවසමිනි. ඇයට කියන්නට ඇත්තේ කුමක්දැයි විමසනු රිසිව සිරිතිලකගේ හිත නොසන්සුන් වද්දී උපන් දා සිට ඇවිද ගිය ගම්පහ නගරයේ කිිසිදු කලෙකත් අත් නොවිදි සොදුරු අපහසුතාවක් ඔහුට දැනෙන්නට වූවේය.

    කියන්න...සිරිතිලක ඇසෙන නොඇසෙන අයුරින් ඒ වදන තෙපළා ඇගේ විඩාබර මුහුණ දෙස බලා සිටියේය.

    තාත්තට ගොඩාක් අසනීපයි කියලා අම්මා ටෙලිග්‍රෑම් එකක් එවලා...ඉක්මනටම ගෙදර එන්න කියලා. කෝච්චියෙ නුවරට ගිහිල්ලත් එතන ඉදන් සෑහෙන දුරක් යන්න තියෙනවා. නුවරින් කුලියට කාර් එකක් අරගෙන තනියෙන් ගෙදර යන්න මට භයයි. ගෙදර අයටත් මාව ගන්න කියලා මේ හදිස්සියේ එවන්න කෙනෙක් නෑ. හැමෝම තම තමන්ගෙ වැඩ එක්ක හිරවෙලා. පුලුවන්ද මට මේ වෙලාවෙ උදව් කරන්න. ඇය ආයාචනාත්මකව ඔහු දෙස බැලුවාය.

    තමාගේ සිත තමාටත් හොරෙන් ආදරය කරනා යුවතිය උදව්වක් ඉල්ලූ කලෙක එය කෙසේ ඉටුනොකර ඉන්නද ? සිරිතිලක ඇයට තමාට හැකි උපරිමයෙන් උදව් වන්නට ඉටා ගත්තේය.

    ගාස්තුව විදියට සෑහෙන ගානක් යයි. ගම්පහ ඉදන්ම යන්න එපායැ. සිරිතිලක බැරෑරුම් පෙනුමක් මුහුණට ආරූඩ කරගනිමින් පැවසූ ආකාරයෙන් ඇය ඒ සත්‍යයක් බව සිතුවාය.

    අනේ කමක් නෑ. ඔයා මගෙන් ගන්නෙ සාධාරණ ගානක් බව මම දන්නවා. ඇය බිම බලාගත්වනම කීවාය. පියාගේ අසනීපය නිතර ඇගේ මුව මඩලේ විකසිත වන සිනහව අතුරුදන් කර ඇති සෙයකි.

    මට ශත පහක් එපා. ඔයා ඉස්සෙල්ලා තාත්තගෙ අසනීපයට වියදම් කරන්න. ඊට පස්සෙ අතේ තිබුනොත් මට කීයක් හරි දෙන්න, ඒ හොදටම ඇති...සිරිතිලක තිරිංග මත පාදය තද කරමින් පැවසුවේය.

    අනේ....ඔයා කොච්චර හොද කෙනෙක්ද ? ගියර් ලිවරය මත තිබූ සිරිතිලකගේ වමත මත තම දකුණත තබමින් ඇය පැවසුවේ හැගීම්බරවය. පාසලේ උගන්වද්දී ඇගේ අතේ ගෑවී තිබූ රටහුණු ස්වල්පයක් ඇයටත් හොරෙන් සිරිතිලකගේ පිටි අල්ලේ ගෑවී තිබුනි.

    කවදා හරි ඔයාව බදින කෙනා හරිම වාසනාවන්ත කෙනෙක් වේවි. හෙට උදේ පාන්දර 6 ට ඉස්ටේසුම ලගට එන්න මම ඇවිල්ලා ඉන්නම් මෙතනට. ඇය නියමිත මුදල ගෙවා රථයෙන් බැස දුම්රිය ස්ථානය කරා ඇදෙන තුරුම සිරිතිලක පියවි සිහියට පැමිණ සිටියේ නැත.

    මම බදින්න කැමති කෙනා ඔයා කියලා මට කියාගන්න පුලුවන් නම්.......සිරිතිලක සුක්කානමට හිස තබාගෙනම කල්පනා කලේය.


    දෙවන කොටස බලාපොරොත්තු වන්න

    පසුව ලියමි : මෙය බ්ලොග් අවකාශයේ සිරා පොරක් වන සිරාගේ,"සිරාගේ කාමරේ" බ්ලොගයෙන් අමුඅමුවේ කල කොපි පේස්ට් කිරීමක් බව කරුණාවෙන් සලකන්න,බොක්කට වැදුනු කතාවක් හෙයින් හුදෙක් බොලා සමඟ බෙදාහදා ගැනීමේ අරමුණින් පමනක් මෙහි පලකරන ලද බව කරුණාවෙන් සලකන්න..:dull:

    Updated : දෙවන කොටස දෙවෙනි පිටුවේ..
    තුන්වන කොටස තුන්වන පිටුවේ..
     
    Last edited:

    nvhcc89

    Well-known member
  • Feb 8, 2011
    18,527
    4,551
    113
    ගෙදර/බෝඩිමේ
    ඉතිං මෙතන හොව් හොව් ග ගා ඉන්නෙ නැතුව දාපිය කෝ ගල් බිජ්ජෝ.........:angry::angry::angry:

    ඉවසිල්ලක් නැහැ නේද

    තාම පලවෙනි පිටුවනෙ බන් :( දෙවෙනි පිට්ටෙ දානවා...:dull: කෝ අනිත් උන්ට කියවන්නවත් බම්ප් එකක් දාන්නෙ නෑනේ මුන් :frown:
     

    nvhcc89

    Well-known member
  • Feb 8, 2011
    18,527
    4,551
    113
    ගෙදර/බෝඩිමේ
    // මම බදින්න කැමති කෙනා ඔයා කියලා මට කියාගන්න පුලුවන් නම්.......සිරිතිලක සුක්කානමට හිස තබාගෙනම කල්පනා කලේය.//


    නිදි නැති රැයක් සිරිතිලක වෙත උදාවූයේ කලකට පසුවය. කාර් රථය සමග දවස පුරා ඒ මේ අත ගොස් රෑ බෝ වී නිවසට පැමිණෙන හෙතෙම කා බී අහවර වූ වහාම ඇදට වැටෙන්නේ ඔහුගේ සිරුරට දැනෙනා අධික තෙහෙට්ටුව නිසාමය. එහෙත් අද නම් නින්ද ගව් ගානක් ඈතට ගොසිනි. ඔහුගේ සිත අමුතුම චමත්කාරයකින් පිරී පවතී. වසර 3ක්ම ඇය සමග කිලෝමීටර් 2 කට වඩා දුරක් තනි ගමනකදී නොගිය ඔහුට උදාවන්නට නියමිත අරුමැක්කේ සෑහෙන දුරක් රථය පදවන්නට නියම වී තිබේ.

    නින්ද අහලකවත් නැති තැන සිරිතිලක සාලයේ තිබූ රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කලේය. නිවසේ රැදී සිටින කාලය මද හෙයින් ඔහුට ගුවන් විදුලියට සවන් දෙන්නට වේලාවක් නැතිය. මතක ඇති කාලයක තමා මේ යන්තරය ක්‍රියා කරවා නොමැති බව සිරිතිලකට හදිසියේ මෙන් සිහිපත් වූවේය.

    පාලු අදුරු නිල් අහස මමයි
    ඈත දිලෙන තනි තරුව ඇයයි
    යුගයෙන් යුගයට හදවත් ඉල්ලන
    බලාපොරොත්තුව පැතුම ඇයයි

    අසාර වූ මහ පොළව මමයි
    ගලා බසින දිය දහර ඇයයි
    යුගයෙන යුගයට හදවත් නලවන
    සදාකාලික වු සැපත ඇයයි

    කැළෑව මැද කටු පදුර මමයි
    පිපී වැනෙන මල් පොකුර ඇයයි
    යුගයෙන් යුගයට හදවත් පුරවන
    අදුරු වේදනා කැටිය ඇයයි

    අමරදේවයන්ගේ හැගීම්බර කටහඩින් මේ ගැයෙන්නේ මගේ ගීතයදැයි විටෙක සිරිතිලකට සිතුනේය. තවත් ගීත දෙක තුනකට පසු සෙත්පිරිත් සජ්ජායනයටද සවන් දී සිරිතිලක නිදි දෙව්දුව වැළද ගන්නා විට මධ්‍යම රාත්‍රියේ කණිසමද ඔරලෝසුවේ සටහන් වන බවක් සිරිතිලක හට යාන්තමින් ඇසුනේය.


    .......................................................................................................



    සිරිතිලක තම රථය පදවාගෙන ගම්පහ ඉස්ටේසුම ආසන්නයට යන විටත් ඇය පැමිණ සිටියේ නැත. ඥාතියාගේ නිවසේ සිට දුම්රියෙන් පැමිණ ගම්පහ නගරයට පැමිණිය යුතු හෙයින් ඇයට වේලාවටම පැමිණීමේ අපහසුවක් ඇති බව හෙතෙම දනියි.

    එහෙත් මද වේලාවක් ඇවෑමෙන් පැමිණි දුමිරියකින් බැස සුජාතා කඩිමුඩියේ සිරිතිලකගේ රථය වෙත පැමිණියාය.

    මම පරක්කුද ? ඇය හිස දෙපසට වනා දගකාර ලෙස ඇසූ විලාශය සිරිතිලකගේ සිත ගත්තේය.

    අනේ නෑ...මමත් මේ ආවා විතරයි....

    මොකද මගේ දිහා කන්න වගේ බලාගෙන ඉන්නෙ....ඇය තම අත රැදි ගමන් බෑගය හිල්මන් රථයේ පිටුපස ආසනයේ තබනා ගමන්ම සිරිතිලකගෙන් නෝක්කාඩුවට මෙන් විමසුවාය.

    ඉස්කෝලෙ නෝනා හැමදාම දකින්නෙ ඔසරිය ඇදලා නොවැ...අද මේ ගවුමක් ඇදලා ඉන්න විදිය දැක්කම හරි අමුත්තක් දැනුනා ඒකයි. සිරිතිලක පිටුපස දොර වසා ඉදිරියට ඇදෙමින් පැවසුවේය.

    ඉතිං මම ගවුමට ලස්සන නැද්ද ?

    ලස්සනයි ලස්සනයි. ඉස්කෝලෙ නෝනා මොන ඇදුම ඇන්දත් ලස්සනයි.

    අනේ අනේ..ඔයාට මම කී සැරයක් කිව්වද ඔය ඉස්කෝලෙ නෝනා කථාව කියන්න එපා කියලා. මගේ නම කියලා කථාකරන්නකො.

    තමා හට මෙන් ඇයටත් ආදරයක සිතුවිලි පහල වී ඇතිදැයි විටෙක සිරිතිලක හට සිතෙයි. නමුත් කාන්තාව යනු වසර ගණනාවක් එක නිවෙසක ජීවත් වුවත් තේරුම් ගත නොහැකි අද්භූත ජනක සත්වයෙකුයැයි මාටින් අයියා කලකට පෙර කියූ කථාවක් සිරිතිලකට සිහිපත් වූවේය.

    සුජාතා ඉදිරි ආසනයේ අසුන් ගත් වහාම රථය පිටත් විය. ඇගේ ආරාධනයෙන් අඹේපුස්ස තානායම් භූමියේ උදෑසන ආහාරය සදහා නැවතුන රථය එතැන් සිට එක පිම්මේ ඇගේ ගම්පියස බලා ඇදුනේය. කදු,හෙල්,බෑවුම් පසුකරමින් පැමිණි රථය කඩුගන්නාවද පසුකර නුවර නගරය තුලට පිවිසුනේය. නිතරම මේ ඉසව්වට නොපැමිණෙන හෙයින් දළදා වහන්සේ වැදපුදා ගන්නට විනාඩි කීපයක් සුජාතාගෙන් ඉල්ලා ගන්නට තරම් සිරිතිලක නිහතමානී වූවේය.

    ඔහු හා දළදා වහන්සේ වැද පුදා ගන්නට ඇයද එක් වූවාය. රත් නෙළුම් මල් කීපයක් මිළදී ගත් සිරිතිලක එයින් දෙකක් ඇයට දුන්නාය. දළදා මැදුරේදී බුදුන් වහන්සේ අභියස ඒවා පුජා කරන කල ඔහු ප්‍රාර්ථනා කලේ ඇය තමාගේම වන්නටය.

    බුදුන් වැදීමෙන් පසු තවත් මද වේලාවක් රථය තුල හිදිමින් නුවර වැවේ දිය රැළිති නැගෙනා සුන්දර දසුන දෙස බලා සිටි සිරිතිලක රථය පණ ගන්වා කෙමෙන් කෙමෙන් ඉදිරියට ඇදෙන විට සුජාතා නිහඩතාව බින්දාය.

    මල් පූජා කරපු වෙලාවෙ මොනවද ඔයා ප්‍රාර්ථනා කලේ ඒ තරම් වෙලාවක් ඇස් පියාගෙන.

    ඒක රහසක්..සිහින් සිනහවකින් මුව සරසා ගත් සිරිතිලක වංගුවකදී රථයේ වේගය අඩුකරමින් පැවසුවේය.

    මොනවද ඔයා ප්‍රාර්ථනා කලේ...ඔහුද පෙරළා විමසුවේය.

    තාත්තට ඉක්මනට සනීප වෙන්න කියලා...ඇය එතැන් සිට දැඩි කල්පනාවක නිමග්න වූ නිසාම සිරිතිලක ඇයට බාධා කිරීමෙන් වැළකුනේය. අවශ්‍ය තැනක නිවැරදි මාර්ගය පෙන්වීමට පමණක් සුජාතා වචනයක් දෙකක් දෙඩුවාය.

    රථය කිරිමැටියාව මාර්ගය ඔස්සේ පැමිණ මොරගොල්ලට ලගාවන විට හිරු මුදුන් වෙමින් පැවතුනි. සුජාතා පෙන්වූ අතුරු මාර්ගයක් දිගේ මිනිස් ජනාවාසයන්ගෙන් තොර පාළු මාර්ගයක රථය තවත් මද වේලාවක් ධාවනය කිරීමෙන් පසුව ඇගේ නිවසට ලගා වන්නට සිරිතිලකට හැකි වූවේය.

    ගෙමිදුලට රථය පැමිණෙන විට ඇගේ මෑණියන් වහ වහා රථය කරා දුව ආවාය. සුජාතාගේ පෙනුමට ඉතා ආසන්න පෙනුමක් ඇගේ මුහුණුවර තුල තිබූ නිසා ඇය කවරෙක්දැයි හදුනාගැනීමට සිරිතිලකට අපහසු වූයේ නැත. සුජාතාගේ අකමැත්ත නොසලකා වුවද ගමන් මල්ල අතට ගත් මෑණියන් එය නිවස තුල තබා නැවතත් රථය කරා අවුත් සිරිතිලක වෙත සිනාමුසු බැල්මක් හෙළුවාය.

    ගේ ඇතුලට එන්න ළමයො....මට දුව එවපු ලියුම් කරදහි වල ඔය ළමයා ගැන කියලා තියෙනවා. මෙහෙන් ඉදගන්න, ගමන් මහන්සිය යන්න එක්ක තේ ටිකක් බීලා ඉමු. දුවගෙ අප්පච්චිව වෙද හාමුදුරුවො ලගට එක්කගෙන ගියා මේ දැන්.

    ඒ අවසරයෙන් නිවස තුලට ගිය සුජාතා නැවත පිටතට පැමිණියේ දුම් දමනා තේ කෝප්පයක් සහ රස කැවිලි කීපයක්ද සමගිනි.


    .......................................................................................................



    සුජාතා නිවසට ඇරලවා රථය පදවාගෙන තනිව නිවසට පැමිණෙන විට සිරිතිලකට දැනුනේ පුදුමාකාර තනිකමකි. ඊටත් වඩා ඇයගේ නිවසේදී ඔහුට හමුවූ ඔවුන්ගේ අසල්වැසියෙකු පැවසූ කාරණයෙන් සුජාතා කෙරේ තම සිතේ ඇති ආදරය තව තවත් දැඩි වූ බවක් සිරිතිලකට හැගුනි.

    මේ පවුලට මොන වින්නැහියක් උනාද මන්දා. ඉස්කෝලෙ හාමිනේගෙ අප්පච්චි මුල්ගුරුතුමෙක් විදියට වැඩ කරලා විශ්‍රාම ගිහිල්ලා උන්නෙ. හදිස්සියෙම තමයි ඔය කරුම පිළිකා ලෙඩේ හැදුනෙ. දැන් මේ පවුලෙ මුලු සේසතම ලෙඩේට වියදම් කරලා ඉවරයි මගෙ හිතේ. බේරගන්න අමාරුයි කියලයි ආරංචිය. ඔය ගෑණු ළමයා විතරමයි මේ පවුලට ඉන්නෙ. මේ ගේ දොර ඉඩකඩම් ඔක්කොම එයාට. ඒ දරුවගෙ රූප සොභාවටයි උගත්කමටයි කරකාරෙ බදින්න නම් පිරිමි පෝලිමට ඒවි.

    තවත් සති දෙකක් පමණ යනතෙක් ඇගේ තතු දැනගන්නට ක්‍රමයක් නොමැතිව, ඇගේ රුව දකින්නට නොමැතිව සිරිතිලක සිටියේ හිත් වේදනාවෙනි. කුලී ගමන් දිවිල්ල නවතා තකහනියක් ඇගේ නිවෙස බලා යන්නට හෙතෙම තීරණය කලත් මාටින් අයියාගේ බසට අවනතව හෙතෙම ඒ අදහස අත්හැර දැමුවේය. තාත්තා නැති තමාට තාත්තා කෙනෙකු මෙන් සිටිනා මාටින් අයියා සිරිතිලක හට බොහෝ සමීප පුද්ගලයෙකි.

    හදිසියේ ජීවිතයට පැමිණෙන ආගන්තුක චරිතයක් අපේ හිත අද්දර නතර වී සිට නික්ම ගිය පසු දැනෙනුයේ මූසල හැගීමකි. ඒ හැගීමෙන් පීඩා විදිමින් හිල්මන් රථය සමග ජීවන සටනට උර දුන් සිරිතිලක වෙත නැවතත් ඇගේ ඒ නිල් දෙනෙත් සම්මුඛ වූයේ තවත් සතියක දෙකක පමාවකිනි.

    ඉස්සර දවසක කාන්තියෙන් බැබලුනු ඒ නෙත් දෑල තුල තමා නොදන්නා ලොකු කථාවක් ලියවී ඇති බව ඇය රථයට නැගුන වහාම සිරිතිලක තේරුම් ගත්තේය. මොකද ඉස්කෝලෙ නෝනා මෙච්චර දවසක් දකින්න හිටියෙ නැත්තෙ. එයට පිළිතුරක් දෙනවා වෙනුවට ඇය ඔසරි පොටෙන් මුව වසා හඩා වැළපෙන්නට වූවාය. නගරයේ ප්‍රධාන පාසලක ගුරුවරියක් තමාගේ රථය තුල හඩාවැලපෙනු ඇය හදුනන කිසිවෙකු හෝ දුටුවොත් එය ඇයගේ නමට කැළලක් බව වටහාගත් හෙතෙම රථය අතුරු මාර්ගයක ධාවනය කර හුදෙකලා ඉසව්වක නතර කළේය.

    අප්පච්චි නැතිවුනා....අැයට කීමට හැකිවුනේ එපමණකි. ආයාසයෙන් මෙතෙක් වේලා දරාගෙන සිටි හැඩුමට නිදහසේ ගලායන්නට ඉඩ දුන් ඇය සිරිතිලකගේ වමත තම දකුණතින් තරයේ අල්වා ගත්තාය. එදා නුවර ගමනට ගිය වියදම මම මේ මාසෙ පඩි ගත්තාම ගෙවන්නම්. ඇය දෙඇසේ කදුලක් පිටිඅත්ලෙන් පිස දමමින් පැවසුවාය.

    මම ආයෙමත් තුන්මාසෙ දානෙ දවසට ගෙදර යන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ.

    ඇත්තද...මම එදා වගේ ගිහින් ඇරලවන්නම්...සිරිතිලක සුක්කානමට බර වෙමින් පැවසුවේය.

    අනේ එපා....මට ඔයාට එහෙම ගමනකට ගෙවන්න සල්ලියක් නෑ දැන්...ඔයාට තවත් කරදර කරන එක මගේ හිතටත් හරි නෑ.

    කොහොමටත් තව වැඩි කාලයක් මට ඔයා එක්ක මේ කාර් එකේ ඉස්කෝලෙ යන්න එන්න ලැබෙන එකක් නෑ.

    ඒ මොකද ඒ ?

    විශ්මය නිසාම ඉහළ ගිය ඇස් ගෙඩි දෙක දරාගෙන සිරිතිලක ඇගෙන් විමසුවේය.

    අප්පච්චිගෙ මරණෙන් පස්සෙ අම්මා ඉන්නෙ හරිම හිත් අමාරුවෙන්. ඒ දෙන්නා මේච්චර කල් පවුල් කෑවට කිසිම ආරවුලක් වෙලා නෑ. හරිම සමගියෙන් ජීවත් වුනේ. අම්මා තනියෙන් හින්දා මම තීරණය කලා ගෙවල් පැත්තෙ ඉස්කෝලෙකට මාරුවක් හදා ගන්න. එහෙම බැරි උනොත් මම ගුරුකමින් අයින් වෙලා හරි අම්මගෙ තනියට ගෙදර ගිහින් නවතිනවා.



    .......................................................................................................



    සුජාතා උදෑසන පැවසූ වදන් වලින් පසු තමාට සිදුවූයේ කුමක්දැයි තම කාමරයේ ඇද මත වැතිරී සිටින සිරිතිලකට තවමත් තේරුම් ගත නොහැක. ඇය පාසල අසලින් රථයෙන් බැස ගිය පසු තමා අවට පරිසරයම කැරකෙන බවක් සිරිතිලකට දැනුනත් ඒ දෘෂ්ඨි මායාවක් විය යුතුය යන සිතුවිල්ලෙන් හෙතෙම තම දෙඇස් දෑතේ ඇගිලි වලින් පිරිමැද බැලුවේය. එහෙත් තමා තුල යම් විපර්යාසයක් සිදුවෙන බවක් ඉවෙන් මෙන් දැනුනු සිරිතිලක කුලී රථ ගාල පැත්ත පළාතක නොගොස් කෙලින්ම තම නිවසට ගියේය.

    සිරිතිලකගේ නිවෙස ආසන්නයට කුලී ගමනක් පැමිණි මාටින් අයියා ඔහුගේ නොපැමිණීම බලන්නට මෙන් නිවෙසට සැපත් වූයේ මේ අතරයි. තම මිදුලට වාහනයක් පැමිණෙන හඩින් අවදිව නිවසේ ඉදිරිපිටට ඇවිද ගිය සිරිතිලක හට මාටින් අයියාගේ දෙනෙත් සම්මුඛ වූවේය.

    මොකද මලයො අද ආවෙ නැත්තෙ....හයර් එකක් අහවර කරලා මම මේ තකහනියක්ම බොලා මුලිච්චි වෙන්න මේ ආවෙ. එසේ පවසා නිවසේ සාලය වෙත තීක්ෂණ බැල්මක් හෙලූ මාටින් අයියා,

    කෝ මලයො අම්මා....

    උන්දැ මේ දැන් රෙදි ටිකකුත් අරගෙන ඕවිටේ ලිදට ගියා නාගන්න කියලා.

    ඉතිං කියහංකො බලන්න උඹට මොකදෑ උනේ ?

    හරි වැඩේ මාටින් අයියෙ...එතැන් සිට උදෑසන තමා මුහුණ දුන් සිදුවීම නොවලහා විස්තර කරන්නට සිරිතිලක කටයුතු කලේය. තමාගේ පියා මෙන් ගෞරව සැළකුම් ලබනා මාටින් අයියාට කිව නොහැකි කිසිවක් ඔහුට නැත.

    හත්වලාමයි...මලයො උඹේ ඇගේ ප්‍රෙෂර් එකවත් වැඩිඋනාද ? ඔය කථාව අහපු ගමන්, හැබෑටම උඹට ඔහොම උනේ ඇයි...මට ඇත්තම කියපං...උඹ ඉස්කෝලෙ නෝනට පණ ඇරලා ආදරෙයි නේද ?

    ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙනවා වෙනුවට මුනිවත රැකගෙන සිටි සිරිතිලකගේ මුනිවත බිදී ගියේ මාටින් අයියා එකම ප්‍රශ්නය නැවත වතාවක් ඇසූ නිසාවෙනි.

    එවරද පිළිතුරු දෙනු වෙනුවට මාටින් අයියාගේ දෑත් තරයේ අල්ලාගත් සිරිතිලක කථාකරගත නොහැකිව තවත් වේලාවක් කල්මැරුවේය.

    කියපං මලයො...කියපන්...මට උඹ මගේම දරුවෙක් වගේ....එහෙව් එකේ උඹට මට කියන්න බැරි දෙයක් නෑනෙ.

    කරදඩු උස් මහත් වූ තරුණයෙක් මෙසේ හඩා වැලපේයැයි මාටින් අයියා කිසිවිටෙකත් සිතන්නට නැත. නමුත් මෙතැනදී සිදුවූයේද ඒ නොසිතූ දෙයමය.

    මම ඉස්කෝලෙ නෝනා වෙනුවෙන් ඕනෙම දෙයක් කරන්න ලෑස්තියි මාටින් අයියෙ. මේ ගතවෙච්ච අවුරුදු 3 ට මම මොන තරම් ඉස්කොලෙ නෝනට ආදරේ කරලද කියලා අද තමයි මට හරියටම වැටහුනේ.

    එදා නුවර ගිය දවසෙ අයියලා මල්ලිලා නැති එයාට සහෝදරයෙක් වෙන්න මම හිතාගත්තා. තාත්තා නැති වෙච්ච බව ආරංචි උනාට පස්සෙ එයාව කරකාර බැදලා තාත්තගෙන් ලැබිච්ච උණුහුම, ආරක්ෂාව දෙන්න පුලුවන් ස්වාමියෙක් වෙන්න හිතාගත්තා. මට දැන් පිස්සු වගේ මාටින් අයියෙ. මම මේවා කාට කියලා කියන්නද ? ගෑණියෙක් ගැන කවදාවත් හිතපු නැති මට වෙච්ච වින්නැහියක්.

    හැබෑට මලයො...මමයි සූටියයි විහිලුවට විහිලුවට ඉස්කෝලෙ නෝනා සම්බන්ධ කොරලා උඹට විහිලුවක් දෙකක් කලාට, මම හීනෙකින්වත් හිතුවෙ නෑ බං...උඹ ඔය තරම් තදට ඒ නෝනට ආදරේ කොරනවා ඇති කියලා.

    තවත් සුනංගු වෙන්න කාරි නෑ...උඹ හොද වෙලාවක් බලලා නිවී සැනසිල්ලෙ මේ කාරණේ ගැන එයාට කියපං. වැඩිහිටියෙක් විදියට අවශ්‍ය වුනොත් මමත් මැදිහත් වෙන්නම්.


    .......................................................................................................



    මව්තුමිය නිවෙසට පැමිණීමෙන් පසු සාදා දුන් තේ කෝප්පයකින්ද සප්පායම් වී මාටින් අයියා සිරිතිලකගෙන් සමුගෙන ගිය පසු සිරිතිලක හට මහත් තනිකමක් මෙන්ම වේදනාවක්ද දැනෙන්නට විය. සුජාතා තමාගේම කරගන්නට හැකි වුවොත් මෙලොව වසනා වාසනාවන්තම පෙම්වතා තමා වේ යැයි ඔහුට සිතුනේය. සුජාතා වැනි රුවෙන් මෙන්ම ගුණයෙන්ද පොහොසත් තරුණියක් මේ ජීවිත කාලයටම තමාට යලි හමුනොවනු ඇති බව සිරිතිලක තරයේ ඇදහුවේය. තාත්තා නැති මට ඒ අඩුවද පුරවා කරදඩු උස්මහත් කල අම්මා සමග සහයෝගයෙන් ජීවත් වීමට සුජාතා තරම් ගැලපෙන තවත් කිසිවෙක් නැතැයි ඔහුගේ සිත දෙස් දෙයි.

    රාත්‍රිය උදා වුවද නින්ද අහලකවත් නැත, තමාගේ ඇති අති මහත් කැමැත්ත ගැන දන්නා නිසාම අම්මා විසින් කාගෙන් හෝ මිළදී ගෙන මිරිසට පිසින ලද වෙල් මාළු වෑංජනය සමග බත් කටක් කන්නට කිසිම පිරියක් සිරිතිලකට අද නැත. ආදරය මෙතරම් වේදනාවක් යැයි සිරිතිලක දන්නේ පළමු වතාවටය.


    මොකෝ බං කන්නෙ නැත්තෙ....ගල් ගිලලද ? උඹට අසනීපයක්ද ? දැන් කීයද වෙලාව.... අම්මාගේ ආමන්ත්‍රණය නිසා බත්පත අතට ගත්තද සිරිතිලක හට බත් කටකට දෙකකට වඩා කන්නට නොහැක. බත්පත කුස්සියේ තනිකර කාමරයට වැදුනු සිරිතිලක අරමුණකින් තොරව ඇදේ වැතිරුනද හදිසියේ පැන නැගෙනා විවිධ සිතුවිලි නිසා දිගින් දිගටම පීඩාවට පත් වී අවසානයේ නිදිදෙව්දුව වැළද ගන්නා විට තවත් හෝරා කීපයක්ම ගෙවී තිබුනි.


    .......................................................................................................



    උදෑසන කාලයේ සුජාතා දුටු විට හදවතේ ඇතුල් කොනක ඇතිවෙන සියුම් රිදීම දින දෙක තුනක් ගත වෙද්දී මහා වේදනාවක පෙරනිමිති පල කලෙන් හැකි ඉක්මනින් මේ වේදනාවෙන් මිදෙන්නට සිරිතිලක අධිටන් කලේය. ඇය නැවතත් තම ගම් ප්‍රදේශයට යන බව පවසා ගත වූ සති දෙකකට පමණ පසු එළඹෙන සිකුරාදා දිනයක තමාගේ සිතැගි නොවහලා ඇයට කියන්නට ඔහු තීරණය කලේය.

    අතිශයින් රුදුරු වූ රාත්‍රීන් ගණනාවකට පසු මේ කියූ දිනය උදා විය. එදින උදෑසනත් ඇය සුපුරුදු ලෙස පාසල අසලදී රථයෙන් බසින්නට සූදානම් වූවාය.

    ඉස්කෝලෙ නෝනා....

    මොකක් ? කියලා තියෙනවා නේද මම....තම මුහුණට තරහවක සේයා ආරූඩ කරගත් සුජාතා සිරිතිලක දෙස තියුණු බැල්මක් හෙලුවාය.

    සුජාතා... ඔහු පළමු වරට ඇය එසේ ආමන්ත්‍රණය කරන දිනය අදයි.

    හ්ම්...... ඇය පිළිවදන් දුන්නාය.

    මට අද හවසට ඔයා එක්ක ටිකක් කථා කරන්න පුලුවන්ද ?

    අද හවසට මම මගේ යාලුවෙක් එක්ක සාරියක් දෙකක් ගන්න යන්න හිතාගෙන උන්නෙ. කියන දෙයක් දැන් කියන්න බැරිද ?

    දැන් වෙලාව නෑ. මට පොඩි වෙලාවක් අවශ්‍යයි. සිරිතිලකගේ පිළිතුරු දැක්වීම හමුවේ ඇය නැවතත් තම මුව විවර කලාය.

    කමක් නෑ එහෙනං..සාරි ගන්න වෙන දවසක් දා ගන්නම්. හවසට තියෙන දෙයක් කියන්නකො එහෙනං.... එසේ පවසා ඇය ඔහුගෙන් සමුගෙන ගියද ඇගේ ගාඩිනියා පුයර සුවද සිරිතිලකගේ තනියට රථය තුල නැවතී ගොස් තිබින.


    තුන්වන කොටස බලාපොරොත්තු වන්න...