෴ ♥ සමනල වසන්තය ♥ ෴

[prathapa89]

හෆොයි,,, ඔබගේ පා ටකයන් උදෙසා තව එකක් දාපන්කෝ

 

[damii87]

ela ela,niyamata yanwa...

 

[crazybuddy]

​

උදේම ලෑස්තිවෙලා එළියට බැස්සෙ පන්ති යනවද අරුන් එක්ක නැටුම් මිස් බලන්න යනවද කියලා ෂුවර් එකක් නැතුව.

"මල්ලි ඔහොම ටිකක් ඉන්න.."

ගේට්ටුව ළගට යද්දි අක්කා පස්සෙන් දුවගෙන ආවා.

"අදත් යාළුවා බලන්න යනවද..?"

"හවස් වෙලා තමයි යන්න ඉන්නේ, ඇයි..?"

"එහෙනම් මේක අතේ තියාගන්න. පරිස්සමින් යන්න.."

මගේ අතට සීයෙ කොල වගයක් දීපු අක්කා හැරිලා ගෙට ගියා. මං ගණන් කරලා බලද්දි එතන රුපියල් පන්සීයක් තිබුණා. මෙයා නං දෙයියෙක් නෙමෙයි දේවාලයක්. ඊයෙ පාරෙ සල්ලි එකතු කලා කියලා බැනලා දැන් එයාම ආධාර දෙනවා. අනේ මන්දා මෙහෙමත් කෙල්ලො. කොහොමත් මාසෙ විසි ගණන් වෙද්දි අපේ තාත්තයි අක්කයි දෙන්නම පොල් කඩන නිසා මට උනත් විදේශාධාර යහමින් ලැබෙනවා. මං සුපුරුදු විදියට හතහමාරට බස් එකේ නගිද්දි විහගයා හිටියා බස් එකේ.

"රන්දු මොකද කියන්නේ, අද පන්ති යනවද..?"

"අද එකවුන්ට්ස් බං. නොගිහිනුත් බෑ. ඒත් කම්මැලියි වගේ.."

"රයිටෝ.. එහෙනං අපිත් යං අරුන් දෙන්නා එක්ක කලායතනෙ පැත්තේ.."

මූත් ක්ලාස් කට් කරන්න දෙයියා. මං රෙඩි නං මූත් එවරෙඩි.

"උඹට ඕනෙ මහේෂාව හම්බවෙන්න නේද..?"

අපි ඉස්සර ඉදලා විහිලු කලාට මූ මහේෂාටවත් මහේෂා මූටවත් කැමති නෑ කියලා අපි හැමෝම දන්නවා. ඒත් ඒක දැන් ජොලියට උනත් රෙජිස්ටර් වෙලා. හැබැයි කෙල්ල කළු උනාට ගතිගුණ එලකිරි. ඕන දේකට ඔට්ටුයි.

"අනේ පලයං බං. ඒකිට හරියන්නෙ මේ විහග දසුන් රණසිංහ නෙමෙයි."

"එහෙනම් මොකාද..?"

"ප්‍රින්ස් කලූ.."

ඌ ඒ කිව්වෙ කලු කුමාරයා ගැන. හැබැයි ප්‍රින්ස් කලූ උනත් මහේෂාට වඩා සුදු ඇති.

"ඒකිව බදින එකාට දෙයියන්ගෙම පිහිටයි.."

"ඇයි උඹ එහෙම කියන්නේ..?"

"ඇයි බං නිකං හරි කරන්ට් ගිය වෙලාවක ඉන්න තැන හොය ගන්න බැරිවෙනවනේ.."

මූටත් හිතෙන දේවල්. අපි ඔය කොයි තරම් මහේෂාව චාටර් කලත් ඒකිගෙ මූණට මුකුත් කියන්නෑ. හැබැයි කිව්වත් ඒකි ඒ ගැන ලොකුවට හිතන්නෙත් නෑ කියලා අපි දන්නවා.

අපි දෙන්නම තුම්මුල්ල හන්දියට ගියේ ජනාලිලා එතනට එනවා කියපු නිසා. අපි යද්දිත් ඩබල ඇවිත් පාර අයිනෙ කිචි කිචි ගගා ඉන්නවා.

"ආ.. ඔය දෙන්නත් පංති යන්නැතුව මෙහෙ ආවද..?"

"උඹලා දෙන්නා නීති විරෝධී ගනුදෙනු ගැන කතා කරන්න තනියෙන් ගිහින් ගුටි කන්න වෙයි කියලා අපි දෙන්නත් ආවා.."

ජනාලිගෙ ප්‍රශ්නෙට විහග උත්තර දුන්නෙ පාරෙ ගිය තවත් කෙල්ලෙක්ට ඇහැක් ගහන ගමන්.

"දැන් උඹලා දෙන්නා මෙතනට වෙලා ඉන්නෙ කවුරු එනකන්ද..?"

"ඇයි සචී. එයානෙ අද ඉදලා නැටුම පුරුදු වෙන්න ඕනෙ. ඉතිං එයා නැතුව අපි ගිහින් වැඩක් තියෙනවද..?"

"සචීව දැක්කම ඒ අක්කා උනත් හිතයි ඒ අචිනි කියලා. සචීට ටිකක් හරි ඔය නැටුම නටන්න පුළුවන් නම් අපිට මේ කතන්දරේ එයාට නොකියම කරන්න පුළුවන්."

"ඒත් බං ගිය සතිය පුරාම අචිනි කරපු ඩාන්ස් එක සචී දන්නෑනේ.."

අපි කට්ටිය කතා කර කර ඉද්දි සචීත් ආවා. දැන්ම යන්න පිටත් උනොත් තව පැය ගානකට මුකුත්ම ආමාශගත කර ගන්න වෙන්නෑ. ඒ නිසා උදේ දාන වළදලාම යන එක ශරීර සෞඛ්‍යයට හොදයි.

"උඹලා කාලද ආවේ..? මං නම් බඩගනියි බං.."

මං කියන්න කටහදපු දේ මට කලින් විහග කිව්වා. ඌටත් මට හිතෙන දේවල්මයි හිතෙන්නේ.

"අපෝ මෙයාලනම් කා කියාගත්තු ගමන්මයි.."


"නංගි මේ.. අපි මේ ලෝකෙ ඉපදිලා ඉන්නෙ මොකටද..? කන්න.. කන්න.. තමුසෙලාට ඒකවත් තේරෙන්නෑ.."

අපි කට්ටිය ඇවිදගෙන ශාන්ති විහාර් පැත්තට ආවා. ඒකෙ බෝඩ් එක දකිද්දිම අපිට හිනා ගියා. ඔය හිනාවට හේතුව මම දන්නවා. එක දවසක් අපේ කොල්ලො සෙට් එක මෙතනින් කාලා පංති ගියා. අපි යද්දි ටිකක් පරක්කු උන නිසා සචී ඇහුවා "මෙයාලා කොහෙද ගියේ.." කියලා. අපි ශාන්ති විහාර් ගියා කිව්ව ගමන්ම මේකි ඇහුවා ඒක පන්සලක්ද කියලා. එදා මුළු පංතියම ඒකිට හිනා උන එක තාම මතක ඇති.

"සචී පන්සලෙන් තෝසයක් කාලා යමු නේද..?"

මං අහද්දි ඒකි හිනාවෙන්න ගත්තා. ඒ හිනාව දකිද්දි මට අචිනිව මතක් උනා. අචිනි මෙලහකට අඩු දෙකත් උඩ තියාගෙන ඇදට වෙලා ඇති.

අපි තෝස ඕඩර් කලාම වේටර් පත පිගන් පහක් ගෙනල්ලා කාඩ් පැක් එකේ කොල බෙදනවා වගේ මේසෙට බෙදාගෙන ගියා. ඊට පස්සෙ ගෝනි වගේ තෝස ට්‍රේ එකක් ගෙනැත් මැද්දෙන් තිබ්බා. ඒ තොසේ සයිස් එක දැකපු කෙල්ලො තුන්දෙනාට කන්න කලින් බඩ පිරුණද කොහෙද..? උන් බෙදාගන්නෙ නැතුව තෝසෙ දිහා බලන් ඇඹරෙනවා.

"යකෝ මේක මේසෙ උඩින් ගෙනත් තිබ්බෙ මේක දිහා බලන් ලව් කරන්න නෙමෙයි. දාගෙන කාපං. නැත්නම් දෙවනි වතාවටත් ඕඩර් කරන්න වෙයි.."

එහෙම කියපු විහගයා තෝස දෙකක්ම උගේ පිගානට දාගත්තා. මේ පිගන් කොයි තරම් ලොකු උනත් තෝසෙ ඊටත් වඩා ලොකුයි. කොටින්ම කිව්වොත් තෝසෙ මේසෙ පුරවලා. තෝසෙ හොද්ද සැර මදි කියලා මූ තව මාළු හොදිත් ඕඩර් කලා. මේකා කන්න ගියාම අච්චාරුව වගේ හැම ගූ ගොඩක්ම දාගන්නවා.

"මොනාද බං ඔය කන විදිය. අර හොදියි, මේ හොදියි සම්බාරුයි සේරම එකට අනාගෙන.."

ඌ දිගට හරහට බැට් කරන අතරෙ මං ඇහුවා.

"ඌරන්ට මොන සෞඛ්‍යද බං.. උබලට පුළුවන්නං කාපං නැත්නම් නිකං ඉදපං.."

එහෙම කියලා ඌ ඇගට පතට නොදැනි තුන්වෙනි තෝසෙත් බෙදාගත්තා. කෙල්ලො ටික තාම පළවෙනි තෝසෙවත් කා ගන්න බැරිව අත ගානවා. මමත් හිමින් සැරේ දෙවෙනි තෝසෙත් බෙදාගත්තා. මාළු කෑල්ලක් දාගන්න බැලුවට ඒකෙ කෑලි පෙන්න තිබුණෙ නෑ.

"කෝ බං මේකෙ මාළු කෑලි හොයන්න අමුඩයක් ගහගෙන කිමිදෙන්න එපැයි.."

හිනාවෙන්න ගිය සචිනිට කෑම හිරවෙලා කැස්සක් ආවා. ජනාලි එයාගෙ පිට අතගාද්දි විහග කෑ ගැහුවා.

"ඔහොම පොඩි උන්ට ක්‍රීම් ගානවා වගේ අතගාලා හරියන්නෑ බං. මෙහෙම කරපං.."

එහෙම කියලා විහග සචීගෙ පිටට ගැහුව පාරට ඒකිගෙ ඇස් වලින් කදුළු පිටඋනා.

"විහග උඹට පිස්සුද..? උඹ මෙයාවත් ඉස්පිරිතාලෙ නතර කරන්නද හදන්නේ..? එහෙම උනොත් උඹට තමයි නුවර ගිහින් නටන්න වෙන්නේ.."

මං ඒක කිව්වම ඌට කොච්චර තද උනාද කියනව නම් ඌ වඩේත් ඕඩර් කලා. මූ නං කිඹුලා කිරිමැටි ගිලිනවා වගේ කයි. අනිත්මට අපි පස්දෙනාම වළං හෝදලා තමයි ගෙදර යන්න වෙන්නේ.

"උඹ ඔය දිගට හරහට ගිලින්නෙ අතේ සල්ලි තියාගෙනද..?"

මං ඇහුවෙ විහගගෙ කණට කරලා. කෙල්ලො ටික පලවෙනි තෝසෙ විතරයි කෑවේ. උන්ටත් බය ඇති බිල ගැන.

"කාපං බං කාපං.. බිල ගෙවන්නෙ කාලා ඉවරවෙලානේ.."

"උඹ කියන්නෙ කාලා ඉවරවෙලා දුවමු කියලද..? උඹයි මමයි විතරයි හිටියා නම් ඒක කරන්න තිබ්බා.. ඒත් මුන් ටික.."

අපි දිව්වා වගේ නෙමෙයි කෙල්ලො තුන් දෙනා දුවන්න ගත්තොත් මේක වීදි නාට්ටියක් වගේ වෙයි. අනික මහේෂා දුවගෙන යද්දි පාරෙ ඉන්න මිනිස්සු බය වෙලා දුවන්න ගනියි. මට සීන් එක මැවිලා පේන්න ගත්තා.

කොහොම හරි අපි කාලා ප්ලේන්ටි පාරකුත් ගහලා ඉවරවෙලා බිලා ඉවරවෙද්දි බිල රුපියල් හත්සිය තිහයි. බිල දැකලා ජනාලි බය වෙලා. අපි කට්ටිය පර්ස් දිග අරිද්දි විහග ප්ලේට් එකට අලුත්ම අලුත් මොණරෙක් අතෑරියා. මං ඒක අරගෙන උඩට හරවලා බැලුවෙ ඒකෙ සිංහයා ඉන්නවද කියලා දැනගන්න. ඌ හොර සල්ලි අච්චු ගහනවද කියලා දන්නෑනේ.

"මල්ලි මේවා ශ්‍රී ලංකා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික සමාජවාදි ජනරජයේ වලංගු මුදල් නේද..?"

මූ අද පොර වෙලා. ඒක තමයි තව ටිකකින් ලෝකෙ විනාස වෙනවා වගේ අඹරගෙ ගියේ.

"උඹට කොහෙන්ද බං දාහෙ පටි. උඹ තාත්තගෙ පර්ස් එකටවත් බැස්සද..?"

මං එහෙම අහද්දි සචීළා විහගට සල්ලි දික් කරා ඌ තනියෙම බිල ගෙවපු නිසා.

"උඹලා කන්න ආවෙ අපිට ඕන නිසානේ. ඒ නිසා ඔය සල්ලි ඕනෙ නැහැ. ඕකෙන් ටිකට් ගනින්.."

අදනං විහගගෙ සැබෑ වෙනසක් වෙලා. අපි ඌට විහිළු කර කර ඇවිත් බස් එකට නැග්ගා.

"සචී ඔයා දන්නවද ඔය කලායතනය තියෙන තැන..?"

මං ඇහුවෙ අපි තදයො වගේ ආවට එකෙක්වත් පාර දන්නැති නිසා.

"දන්නෑ, ඇඩ්රස් එක තියෙනවා. අපේ අක්කි උනත් එහෙට කලින් ගිහින් තිබුණෙ නෑ. ඒ අක්කා නැටුම් උගන්වන්නේ ඉස්කෝලෙට ඇවිත්නේ.."

ඒ කියන්නෙ පස් දෙනාගෙන් කවුරුවත්ම පාර දන්නෑ. අපි එක එක්කෙනාගෙන් පාර අහගෙන අන්තමට ඔය කියපු කලායතනෙ හොයාගත්තා. 'සරස්වතී කලායතනය' කියලා බෝඩ් එකක් ගහලා තිබුණා. ඒ තැන හරිම නිස්කලංකයි. ඒ වගේම තමයි නැටුම් වලට අදින ජින්ස් එකයි බ්ලවුස් එකයි අර අගල් පහක් විතර දිග සායවලුයි ඇදගත්ත එක එක වයසෙ කෙල්ලො හැම තැනම.

"මේ දෑස මගේ පින්වන්තයි..
තේරුනේ දැන් තමයි..........."

මං විහග දිහාට හැරිලා කියද්දි ජනාලි මාව කෙනිත්තුවා. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො කොටිච්චියො වගේ නියපොතු වවාගෙන අපිව හූරං කන්න හදන හැටි.

"ඔව් බං පණ පිටින් දිව්‍යලෝකෙ ගියා වගේ. බලපං සීගිරි ලළනාවියො වගේ මුන්ගෙ ලස්සන.."

"අපෝ අපිත් ඇවිත් තියෙන්නෙ මාර ඇඹලයො දෙන්නෙක් එක්කනේ. ඔයාලා ඔහොම පැණි හල හල ඉන්න. අපි ඇතුලට ගිහින් අක්කා එක්ක කතා කරලා එන්නම්.."

එහෙම කියපු ජනාලි සචිනිවයි මහේෂවයි ඇදගෙන හෝල් එක පැත්තට ගියා.

"සීගිරි ළදුනේ ඇයි තනිවී, නිහඩව ඉන්නේ ඇයි ගොළුවී...."

විහග බංකුවක වාඩිවෙලා ඉදපු තව කෙල්ලෙක් දිහා බලාගෙන කියන්න පටන් ගත්තා. මූ තව ටිකකින් අර කෙල්ලගෙන් සෙරෙප්පු පාරක් කනවා. ඊට කලින් මං ඌවත් ඇදගෙන ජනාලිලා ගිය පැත්තට ගියා.

"බලපං බං ෆිගර් එක. පිස්සු හැදිලා ආයෙත් හැදෙනවා.. පට්ට නේ ඕයි.."

ඌ පිටිපස්ස හැරීගෙනත් අර කේලල දිහා බලන් ඉන්නවා. අපි ඇතුලට යද්දි අපේ ඩයල් තුන ගුරු මේසයක් ගාව ඉදගෙන හිටපු අක්කට කාරණේ පැහැදිලි කරනවා අපි දැක්කා. මමත් විහග එක්ක එතැනට කිට්ටු උනා.

මල ජූලියයි කිව්වලු. මේ නැටුම් ටීච හෙවත් අක්කා ඊයෙ අපේ ගෙදර ආපු හංසි. මාව දැක්කා විතරයි එයා ඉදගෙන හිටපු මුටුවෙන් නැගිට්ටුනා..

"මල්ලි ඔයා මෙහේ.........."

එයා පුදුම වෙලා වගේ අහද්දි අපේ කට්ටිය ඇලඩින්ගෙ පුදුම පහන දැක්කා වගේ ඊටත් වඩා පුදුමෙන් බලන්න ගත්තා.

"එතකොට ඊයෙ ඔයා බලන්න ගිය යාළුවා අචිනි නංගිද..?"

මෙයා ගත් කටටම ඇහුවා. දැන් තියෙන ලොකුම කේස් එක තමයි මේ රහස අපේ අක්කිට නොකියන්න මෙයාව පොරොන්දු කරගන්න එක. අපි කට්ටියම එකතුවෙලා දිගට හරහට කරුණු පැහැදිලි කලා මේ සචිනිට උගන්වන එක ගැන.

"ඔයාලා කියනදේ මට තේරෙනවා. මෙයාටත් අචිනිට වගේම හොදට නටන්න පුළුවන් කියලා ඔයාලා කිව්වනේ. ඉතිං අචිනිට කියලා දුන්න එකේ මේ නංගිට කියලා දෙන එක මට ප්‍රශ්නයක් නෙමෙයි. ඒත ඔයාලගෙ ප්‍රින්සිපල් සර් මට මේ වැඩේ බාර දුන්නෙ ලොකු විශ්වාසයක් තියලා. අනික මාව එව්වේ කලා අංශෙ අචිනිට නැටුමක් පුරුදු කරන්න මිසක් එයාගෙ නංගිට නැටුම් පුරුදු කරන්න නෙමෙයි.."

බලාගෙන ගියාම මෙයයි අපේ අක්කයි දෙන්නම එක නැට්ටෙ දෙහි. මාර ලෝ තියෙන්නේ..

"ඉතිං මිස් ඔයා මේ තරම් ළමයින්ට නැටුම් උගන්නන එකේ අපේ සචිනිට උගන්නන එක කොහොමද වැරැද්දක් වෙන්නේ.."

විහගයා මුකුත් නොදන්න ගානට බබා ටෝකක් දැම්මා. මේකට අපේ ප්‍රින්ස් සම්බන්ධ එක තමයි තියෙන ලොකුම ප්‍රශ්නේ.

"මං කියන දේ ඔයාලට තේරෙන්නෑ මල්ලි. මට මේ නංගිව කලායතනයට බදවගෙන නොමිලේ උනත් උගන්නන්න පුළුවන්. මේ ප්‍රශ්නෙ වෙන එකක්නේ. මං හෙට ඉදලා ඉස්කෝලෙට ඇවිත් අචිනිට කියලා සචිනිට උගන්නන්න එපැයි. ඉතිං ඒක වංචාවක් නෙමෙයිද..?"

මේ පඩි කතා අහගෙන ඉදිද්දි මට තද උනේ හංසි එක්ක නෙමෙයි අචිනි එක්ක. මේකි එක්කො වැටෙන්න තිබුණේ ප්‍රැක්ටිස් පටන් ගන්න කලින්. එහෙම උනා නං අපිට මේ තරම් එක එකාගෙ කකුල් දෙක ළග පිණ්සෙන්ඩු වෙන්නැතුව මුල ඉදලම සචීව මෙයාට මුණගස්සන්න තිබුණා. මේ කෙල්ලත් ෆයින්ල් තරගෙකට අගටම ඇවිත් පිණුමක් ගැහුවනේ. ඒකිගෙ අඩු දෙකම නැතුව එක අණ්ඩක් කඩාගත්තා නම් බට්ටැ පැන පැන හරි සචිනිට උගන්නන්න තිබ්බා. දැන් ඉතිං වෙච්ච දේට එන සෙයියා අන්තිම තුරුම්පුවත් ගහලා බලන්න වෙනවා.

"කමක් නෑ අක්කේ. අපි මේ තරම් ප්ලෑන් කරපු එකේ අපිට තිබුණා මෙයා සචිනි නෙමෙයි කියලා ඔයාටත් බොරු කරලා මේක කරන්න. මොකද ඔයාට කොහොමත් මේ දෙන්නව වෙන් කරලා අදුනගන්න බැහැනේ. ඒත් ඔයා නැටුම් උගන්නන ගුරුවරයා. ඉතිං ඔයාට වංචා කරලා මේක කරන්න අපි කවුරුවත්ම කැමති උනේ නෑ. ඒකයි අපි ඔයා හොයාගෙනම ඇවිත් ඇත්ත කියලා මේ ගැන කෙලින්ම කතා කලේ. අනික අචිනි ගියත් සචිනි ගියත් එයාලට අනිවාර්යෙන්ම ප්ලේස් එකක් ගන්න පුළුවං. ඉතිං මේකට සචිනිවත් සහභාගි නොවුනොත් අපේ ඉස්කෝලෙට ඒ අවස්ථාව නැතිවෙනවා. අපි මේ තරම් ඔයාට බල කරන්නෙ වංචාවක චේතනාවක් මුල් කරන් නෙමෙයි. මේ තරගෙ දින්නම අපේ ඉස්කෝලෙට ලැබෙන ගෞරවේ ඇරෙන්න අපිට වෙන කිසිම පෞද්ගලික ලාභ ප්‍රයෝජනයක් නෑ.."

 

[crazybuddy]

මම දිගටම කියවගෙන යද්දි කට්ටිය කොරවෙලා වගේ මගේ මූණ දිහා බලං හිටියා. මමත් ඇරියෙ නෑ. හංසිගෙ ඇස් දිහා බලාගෙනම මං ඉතුරු ටිකත් කිව්වා.

"ඔයා හිතනවා ඇති අපි මහ බොරුකාරයෝ, වංචාකාරයෝ කියලා. කමක් නැහැ අක්කේ අපි මේ ගමන ආවේ යාළුකම, සහෝදරකම වගේම අපේ ඉස්කෝලෙ ගැනත් හිතලා. ඒකෙන් ඔයාට කරදරයක් උනානං සොරි. හැබැයි ප්ලීස් මේ ගැන අපේ අක්කට කියන්න එපා. අපි යනවා.."

එහෙම කියපු මං අපේ කට්ටිය හෝල් එක ඇතුලෙ ඉද්දිම එළියට ආවා.

"මල්ලි ඔහොම ටිකක් ඉන්න.."

හංසි මගේ පස්සෙන් එළියට ඇවිත් මාව නතර කරගත්තා.

"අක්කා කිව්වටත් වඩා ඔයා ගොඩක් හොද ළමයෙක් මල්ලි. මං අක්කට මේ ගැන වචනයක්වත් කියන්නෑ. මාව විශ්වාස කරන්න. මං හෙට ඉදලා සචිනිට ප්‍රැක්ටිස් කරන්නම්."

එයා අන්තිම ටික කියද්දි අපේ කට්ටියත් එතනට ඇවිත් අපිට වටකරගත්තා. මගේ හිතට දැනුන සතුට මං වැඩිය පෙන්නන්න ගියේ නෑ. හැබැයි අපේ කට්ටියගෙ මූණු ටික නම් ලොතරැයියෙ පළවෙනි දිනුම ඇදුනා වගේ. අපි කට්ටියම එයාට ස්තුති කරලා එන්න හදද්දි හංසිත් මගේ පස්සෙන්ම ගේට්ටුව ළගට ආවා.

"මං ඊයෙ ඔයාට කියලා එන්න බලද්දි අක්කා කිව්වා ඔයාට නින්ද ගිහින් කියලා.."

"ඔව්.. ඊයෙත් මේ වැඩ වලට ඇවිදලා මාර මහන්සියෙන් හිටියෙ අක්කේ.."

මම අර මළ පැනපු මූඩ් එක අතෑරලා එයාගෙ යාළුවගෙ මල්ලි විදියට හිනාවෙලා කිව්වා.

"මං හිතුවෙ ඔයා ඊයෙ ඔයාගෙ යාළුවෙක් ඇක්සිඩන්ට් වෙලා කියලා බොරුවක් කිව්වා කියලා. අද අහම්බෙන් හරි ඔයා ඒක ඇත්තක් කියලා ඔප්පු කලා.."

අනේ මන්දා හංසි තවත් කියෝනවා. මේ කෙල්ලට අද පන්ති කරන්න ඕනෙ නැද්ද මන්දා..

"අපි බොරු කියලත් නෑ. කියන්නෙත් නෑ.. අපි යනවා අක්කේ.. බායි.."

එයාට වේච් එකක් දාලා ඇවිත් මං කට්ටියට සෙට් උනා. විහග පැනපු ගමන් මගේ කරට අත දාගත්තා.

"උඹේ මාර ඇක්ටින් පාර බං.. කොහොම හරි බොක්කෙන්ම ටෝක දිලා වැඩේ බැලන්ස් කරා නේද..?"

"ඔව් ඉතිං රන්දු ආපු නිසා අපි ගොඩ ගියා. නැත්තං ඊයෙ ගහපු ප්ලෑන් සේරම ඉවරයි.."

අපේ ස්ත්‍රී පාර්ශවයෙනුත් මට නම්බුනාම එද්දි මම කතාව වෙන පැත්තකට හැරෙව්වා. මොකද ඔය වැඩි වර්ණනාවට මම කැමති නැහැ.

"හරි හරි බං. දැන් ඒක ඉවරයි. අරකිට බණ දෙසලා මගේ දිවත් ගිලෙන්න එනවා බං. යං මොනව හරි බීළා ඉමු.."

අක්කා උදේ දීපු රුපියල් පන්සීය මතක්වෙලා මං කිව්වා. අපි කඩේකට සෙට් වෙලා බීම බොන අතරෙ මං හංසිව අදුරන හැටි අහගන්න මුන්ට තදියක් වෙලා.

"ඒකි අපේ අක්කගෙ යාළුවෙක්. මං අදත් එක්ක එයාව දවස් දෙකයි දැකලා තියෙන්නේ.."

කාරණේ කෙටියෙන් පහදලා මං බීම එක බොන්න ගත්තා. ඒ අතරෙ විහගගෙ ඇස්දෙක හතර වටේ කැරකෙනවා. මං හැරිලා බලද්දි අපේ පිටිපස්සෙ මේසේ ලස්සන කෙල්ලො දෙන්නෙක්.

"ඕක ඉක්මනට බීලා යමං බං.."

මූට තදියං වෙලා තියෙන්නෙ අර කෙල්ලො දෙන්නා බිල ගෙවලා යන්න හදන නිසා අපිත් පාරට එද්දි එයාලා අපිට ඉස්සර වෙලා පැද්දි පැද්දි ගියා. සෙනග අඩු හිස් බස් එකක අපි නගිද්දි ඒ දෙන්නත් ඒකටම නැග්ගෙ අපිව තඹේකටවත් මායිම් කරන්නැතුව. කොහොමත් අපි දෙන්නා ගියේ කෙල්ලො තුන්දෙනෙක්ම ඉස්සර කරගෙන.

"මචං පොඩි ෆලෝ එකක් දාමුද..? එකෙක් හරි වට්ටගන්න බැරිවෙන එකක් නෑ.."

මේවා සචිනිලට ඇහුනොත් හිතයි මමත් මූ වගේ දකින දකින කෙල්ලො පස්සෙ යනවා කියලා. මූ අහිංසක මගෙත් චරිතෙ ඝාතනය කරන්න හදන්නේ. ඒත් තාම සචීලට වැඩේ නෝන්ඩි උනේ නෑ.

"මේ ජනාලි උඹලට පුළුවන්නේ සචීවත් ඇරලගෙන යන්න. මගේ කම්පියුටරේට කෑලි වගයක් ගන්න තියෙනවා. මං රන්දු එක්ක මගින් බහිනවා.."

පුහ්..! මූට කෑලි ගන්න කම්පියුටරයක් තියෙන්න එපැයි. මේ අපතයා මාවත් ගාවලා බොරුවක් දෙසා බාලා පැණි හලන්න යන්නයි ලෑස්තිය. මොනව කලත් මූට කවද හරි දාගන්න වෙන්නෙ මේ සුදෝ සුදු මහේෂවම තමයි කියල මට හිතුණා. හැබැයි අද පංති ගියෙත් නැති එකේ අද ගෙදර ගිහින් පාඩම් කරන එක මේ යකා එක්ක අවලමේ යනවට වඩා වටිනවා. මට හිතන්න තරම් වෙලාවක් උනේ නෑ. අර කෙල්ලො දෙන්නා බහින්න හදද්දි මූ මාවත් ඇදගෙන පිටිපස්සෙ දොරෙන් බැස්සා. සැක හිතුන ජනාලි දෙපාරක්ම හැරි හැරි බලද්දි බස් එක ඇද්දුවා.

"මොන මගුලක්ද බං කරන්නේ.. උඹ වගේ එකෙක් එක්ක ආවට මට බූවල්ලෙන් තලන්න ඕනෙ. බලපං උඹඨ අපිත් එක්ක ආපු යාළුවො ටිකට වඩා කොහෙවත් යන කෑලි දෙකක් ලොකු උනා.."

මං කෑ ගහද්දි ඌ මගේ කට වැහුවෙ ඒක අරුන්ට ඇහෙයි කියලා හිතලා වෙන්න ඇති. අපි දෙන්නා බස් ස්ටෑන්ඩ් එකේ ඉද්දි අර කෙල්ලො එතන තිබුණ කේ.එෆ්.සී එකට රිංගුවා. අනේ මන්දා මුන්ටත් බඩවල් නෙමෙයි තියෙන්නේ. දැන් අර බස් එකට නගින්න කලින් එක කඩේකට රිංගලා ආවේ. දැන් තව එකක්.

"මේ....... මේවා උඹට ලේසියෙන් වට්ටගන්න පුළුවන් කෑලි නෙමෙයි. බලපං උන් කන්නෙ ඉංශ්‍රීසි අකුරු තුනේ බුරියානි. දැන් ඉතිං උන් කාලා ඉවරවෙනකන් අපි මෙතනට වෙලා කෙල ගිල ගිල හිටන් ඉන්නද කියන්නේ.. මෙන්න මෙහෙ වරෙන් ගෙදර යන්න.."

ඒ වෙලාවෙනං මං ඇත්තටම මල පැනලා හිටියෙ. ඇයි ඉතිං මේ යකා කවදාවත් කියන දෙයක් අහන්නෙ නැහැනේ.

"මොනාද බං තව විනාඩි දෙකක් ඉවසපං.."

"උඹ හිතුවෙ උන් විනාඩි දෙකෙන් කාලා එයි කියලද..?"

මොනව උනත් මේ ගෝතයව මග දාලා යන්න බෑනේ. ඒ නිසා මම ඉවසගෙන හිටියා. අපි දෙන්නත් කේ.එෆ්.සී එකේ දොරකඩට වෙලා හිටන් හිටියෙ බුරියානි කාලා දැන් එළියට ආපු දෙන්නෙක් වගේ. හැබැයි ඉතිං උගුරට ඇගිල්ල දාලා බැලුවනම් අපි වමනෙ දාන්නේ තෝසෙ කෑලි. ඒත් කවුද ඕවා දන්නේ. මං තද වෙලා ඔරලෝසුව දිහා බැලද්දිම අර ඩබල එළියට එනවා. උන් කන්න නෙමෙයි කෑම ගෙනියන්න ඇවිත් තියෙන්නේ. උන් එළියට එද්දි දොර ළග හිටපු අපිව දැකලා ටිකක් අප්සට් ගියා කියලා මට තේරුණා.

"මචං අර ත්‍රී ක්වාටර් ගහලා ඉන්න කෑල්ල ගතිනේ..?"

"මොන ගතිද බං, ඒකි මහ සෙක්සි පාටයි.."

මං ඇත්තම කිව්වා..

"ඒකම ඇතිනේ ගතියට. බලපං ඒකි හොද සකසුරුවමට හැදිච්ච පවුලක කෙල්ලෙක්. මීටර් බාගයකින් අඩුම ගානෙ ඇදුම් පහක්වත් මහනවා ඇති.."

අපි කතා කර කර ඉද්දි ආපු එකසිය පනස් හතරෙ බස් එකක කේලො දෙන්නා නැග්ගා. වවුලගෙ මගුල්ගෙදර ගිහින් එල්ලිලා ඉන්න වෙනව වගේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති කමට මමත් විහග එක්ක බස් එකට නැග්ගා. බස් එකේ එක ළග සීට් තිබුනෙ නැති නිසා ත්‍රීක්වාටර් අයිටම් එක පිටිපස්සේ සීට් එකට කලින් සීට් එකේ ඉදගත්තා. මං අමාරුවෙන් පස්සෙ සීට් එකේ ඉදගත්තෙ චිත්‍රපටිය පැහැදිලිව බලාගන්න ඕනෙ නිසා. විහග එතනම හිටගෙන අර කෙල්ල ඉදගෙන හිටපු සීට් එකෙන් අල්ලගත්තා.

ටික දුරයක් යද්දි ආපු අනිත් කෙල්ල මෙයාට ටටා පාරක් දාලා බැස්සා. දැන් වැඩේ මාර ගති. කෙල්ල තනියෙන්, මං ඇහැක් ගහලා. විහගට සපෝට් එක දුන්නා. බම්බලපිටිය හන්දියට එද්දි විහගයා කෙල්ල ළග හිස් උන සීට් එකේ ඉදගත්තා. ඒ අස්සෙ ටිකට් ගන්න කියලා කොන්දා බෙරිහන් දෙනවා.

"බොරැල්ල එකක්.."

අර කෙල්ල සල්ලි දික් කලා. මමත් විහග එක්ක ආපු නැති ගානට හිටියා. මූ මටත් එක්ක ටිකට් ගත්තා.

"බොරැල්ල දෙකක්.."

දැන් පලකො බොරැල්ලේ. ඒ අතරෙ කෙල්ල විහගට රවනවා මං දැක්කා. මගේ ඉස්සරහ සීට් එක නිසා දර්ශන පථය ඉතා පැහැදිලියි. ටිකක් වෙලා යනකල් විහගත් සද්දයක් නෑ. අර කෙල්ලත් ඔරේ රන් කියලා බෙල්ල ඇමැට්ටි කරගෙන කවුළුවෙන් අනන්තය හොයනවා. මෙන්න බොලේ ටික වෙලාවක් යද්දි විහගයා නිදි. මේකනං සිරාවට මුගේ මරිසියක් වෙන්න ඕන. එතකොට බ්‍රේක් පාරක් ගහද්දිවත් බෙරුවට ඒ පැත්තට විසි වෙන්න පුළුවන්නේ. ඒත් තව හෝල්ට් දෙක තුනක් ගියත් මං හිතපු විදියෙ දෙයක් උනේ නෑ. හැබැයි එක පාරටම කෙල්ල වෂීම් අක්‍රම් පන්දු යවන වේගෙටත් වැඩිය වේගෙකින් විහග දෙසට හැරුණා. මමත් උන් දෙන්නා ළගට කණ හලාගෙන හිටියෙ. සීන් එක අහගන්න කියලා හිතලා..

"මේ හලෝ.."

මේකි හෙන සද්දෙට විහගට කතා කලා..

"තමුසෙ තනියෙම නිදාගන්නැතුව මේ අතත් නිදිකරගන්නවද..?"

ෂිට්..! මල නෝන්ඩියයි. මූ අත දාගෙන මොන අවලං වැඩක් කරන්න හැදුවද කියලා මං දැක්කෙ නෑ. ඒත් එක්කම මේකි පොත් ටිකත් අරගෙන නැගිටලා පස්සෙ අංශක එකසිය හැටක් විතර ගස්සලා ගිහින් ඉස්සරහ සීට් එකකින් ඉදගත්තා. විහග මූණ බෙරි කරගෙන පිටිපස්ස හැරිලා බලද්දි මං ඌත් එක්ක ආවෙ නෑ වගේ අහක බලාගත්තා. ඌට ඔහොම වෙලා මදි. ඒ අතරෙ මං දැක්කා කෙල්ල කොන්දට මොනවද කුටු කුටු ගාලා තව සල්ලි කීයක්ද දෙනවා. ඔහොම යංකෝ.. මම කොහොමත් මෙතන ප්‍රේක්ෂකයා විතරයිනේ. බස් එකත් පැය ගානක් කොට කොට ඇවිත් බොරැල්ලෙ නතර කලා. ම්හ්...... කෙල්ල බහින පාටක් නෑ. විහගටත් බහින තැන මතක නෑ වගේ ඔහේ ඉදගෙන ඉන්නවා. මේකි දිගටම කිරිබත්ගොඩටම යනවද දන්නෑ. මං විහගට තට්ටුවක් දැම්මා. ඒ අස්සෙ කොන්දා කෑගහනවා.

"බොරැල්ලට ටිකට් ගත්ත අය සේරම මෙතනින් බැහැගන්න.."

මං සීට් එකෙන් නැගිට්ටා. ඒත් මූ මෙච්චර චාටර් කාලත් තාම ලැජ්ජ නැතුව ඉදගෙන ඉන්න හැටි. කොන්දා අපි දෙන්නා දිහා හොදට බලනවා මං දැක්කා.

"බොරැල්ල මෙතනින් ඉවරයි. බහින අය ඉක්මනට බැහැගන්න."

චාටර් හැත්තෑවයි කිව්වලු. අර කෙල්ලත් පිටි පස්ස හැරිලා නක්කලේට හිනා උනා. කොන්දා අපේ බෙල්ලෙන් අල්ලලා එළියට දාන්න කලින් මං විහගව ඇදගෙන බැහැගත්තා. ඌ නිකං කසාය බීපු ගොළුවා වගේ මූණත් ඇඹුල් කරගෙන බිම බලාගනෙ ඉන්නවා.

"දැන් සනීපද උඹට..?"

"උඹත් මට පල් එක දානවනේ.."

"පල් එක නෙමෙයි ඩෝ.. උඹව එල්ලන්න ඕනෙ. උඹ අර කෙල්ලගෙ අස්සෙ අත දාගෙන මොන මගුලක්ද කරන්න ගියේ.."

මූ කෙල්ලගෙ කොහේ හරි අල්ලන්න හැදුවද දන්නෙ නෑනේ. ඇත්තටම මේක එහෙම දෙයක් කරන්න ගියානමං චාටර් උනා මදි කියලා මට හිතුනා.

"උඹ හිතන විදිහෙ ජරා වැඩක් මං කලේ නෑ බං. ජොලියට ට්‍රයි එකක් දැම්මට මං එහෙම කුපාඩියෙක් නෙමෙයි.."

"එහෙනම් අරකි මොකටද උඹට අත නිදිකරගන්න කිව්වේ. උඹ නිදි වගේ හිටියට උඹේ අත ඇහැරිලා තියෙන්න ඇත්තේ.."

"නෑ බං, මං හැදුවෙ ඒකිගෙ අතේ තිබුණු පොත් ටිකෙන් ඒකිගෙ නම බලාගන්න. මං පොතක් අල්ලද්දි කෙල්ලට ඒක දැනුනා."

"පුදුමයි ඒකි උඹට කම්මුල් ගාය හදවපු නැති එක. ඔන්න මං උඹට එකක් කියන්නම්, ආයෙනම් උඹේ ඔය ගුටිකන වැඩ වලට මං නෑ.."

ඒ චැප්ටර් එකත් එතනින් ක්ලෝස් උනා. මං සීන් එක වෙන කාටවත්ම කියලා මූව පල් කරන්න ගියේ නෑ. අපේ සෙට් එකේ ඉතුරු අට දෙනාට විතරයි කිව්වේ.

විහග එක්ක බොරැල්ල වටේ කැරකිලා මං ඌටත් බැන බැන යාන්තං හවස් වෙන්න කලිං ගෙදර ආවා. ඒ එද්දි අම්මයි තාත්තයි දෙන්නම මිදුලෙ පුටු දෙකක ඉදගෙන කතාව. මාව දැක්ක විතරයි ඒක නතර උනා. සමහර විට මාතෘකාව එයාලගෙ ආදරණිය පොඩි පුතා ගැන වෙන්නැති.

"පොඩි පුතා ඔයා කාලද ඉන්නේ..?"

මම කාමරේට එද්දි අම්මත් මගේ පස්සෙන් ඇවිත්. කොයි තරම් මග දිගට කකා බිබී ආවත් දැන්නම් මගේ බඩ සතියකින් කාලා නැති ගානට ගුරු ගරු ගානවා.

"නෑ අම්මා බඩගිනියි. මං ටක් ගාලා නාලා එන්නම්. බත් බෙදලා තියන්න."

මං පුරුදු විදියට ගෙදර ආපු ගමන් බාත් රූම් එකට රිංග ගත්තා. දවස තිස්සෙම කාපු චාටර් ගෝනිය හෝදලා දාන්න හිතාගෙන මං සිංදුවකුත් කිය කිය නෑවා. එළියට එනකොට බඩගින්න ඩබල්. අම්මා කෑම එක බෙදලා මේසෙ උඩින් වහලා තිබුනට එයා පේන්න හිටියෙ නෑ. මං බත් පිගානත් අරන් අම්මා ළගට ගියා.

"අනේ අම්මා ඔයාට බැරිද මට මේක කවන්න..?"

කාලෙකින් අම්මට කියලා කවාගනන් බැරි උන නිසා මං ඇහුවා. කොහොමටත් මං අනලා කනවට වඩා ඒ බත් එකම අම්මා කවද්දි රස වැඩියි. ඒ අපේ අම්මා මට තියෙන ආදරෙත් බත් එකට දාලා අනන නිසා වෙන්නැති. අම්මා බත් කටෙන් කට අනකා කවනකල් මං එයාගෙ කකුල් දෙක ළග ඉදගෙන හිටියා. ඉස්කෝලෙදි කොයිතරම් වීරයා උනත් තාම අපේ අම්මගෙයි තාත්තගෙයි පොඩි පුතා මමනේ.

 

[crazybuddy]

අම්මට කියලා බත් කවා ගත්තට පස්සෙ ඇගට වගේම හිතටත් මාර ෆිට් එකක් ආවේ. මෙච්චර දවස් අද නෙමෙයි හෙට කියලා කද් දදා හිටපු පාඩම් කිරිල්ල මං හවස්වරුවෙම පටන් ගත්තා. එක දිගට පැය තුනක් විතර කාමරේට වෙලා පාඩම් කරද්දි අම්මයි අක්කයි සැරෙන් සැරේ මට බොන්න එක එක දේවල් හදන් ආවා. බලන් ගියාම පාඩම් කරන ජනතාවට පුදුම සැලකිල්ලක්නේ අපේ ගෙදර තියෙන්නේ. එයාලගෙ හිත රිද්දන්න හොද නැති නිසා මං ඒ හැම දෙයක්ම නම්බුවවත් ඉතුරු නොකර අන්තිම උගුරටම ඇදලා දැම්මා. පාඩම් කරලා ඉවර වෙද්දි මගේ මොලේට ගිය දේවල්වලට වඩා බඩට ගිය දේවල් වැඩියි.

හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න කලින් සචීට කෝල් එකක් දීලා බැලුවොත් හොදයි කියලා හිතුන නිසා මං සාලෙට ගිහින් ෆෝන් එක ඔඩොක්කුවට අරගෙන ඉදගත්තා.

"හලෝ..."

"හලෝ ඇන්ටි සචී ඉන්නවද..? මම රන්දු.."

මං මගේ ෆේමස් නමෙන්ම මාව සචීලගෙ අම්මට හදුන්වලා දුන්නා.

"ආ පොඩ්ඩක් ඉන්න පුතා.."

එහෙම කියනා ඇන්ටි සචීට කතා කරනවා මට ඇහුනා. මේකි ෆෝන් එකට දුවගෙන ආවෙ හති දාගෙන.

"කොහෙද බං හිටියේ. මොකද ඔය හති දාන්නේ..?"

"මං අත හෝදන්න දිව්වා රන්දු. ඒකයි.."

"ඇයි උඹ මැටි බෝල හද හදද හිටියේ..?"

මං එහෙම ඇහුවට කෙල්ලන්ට ගෙදර කරන්න කොයිතරම් වැඩ ඇතිද..? අම්මලා අපිට වගේ හැම දේම අතට ගෙනැත් දෙන්නෙ නැතිව ඇතිනේ.

"මං අක්කිට වින්ටොජිනෝ ගෑවා. එයා වැටුන වෙලාවෙ කොන්ද ඇනිලා.."

එදා අචිනි දැකපු වෙලාවෙ මට ඔය ටික හිතුනා. කෙල්ල අඩු දෙකම කඩාගෙන හිටපු විදියට බිම පෙරලෙන්නම වැටෙන්න ඇති. ඒකනේ එදා මෝල්ගස් ගිලලා වගේ සීරුවෙන් ඉදගෙන හිටියෙ. අපි සෙට් එක පල් කරයි කියලා අපිට කියන්නැතුව ඇති.

"අචීට තාම ගොඩක් අමාරුද..?"

"කකුල් නමන්න බෑ කියලා කෙදරි ගගා ඉන්නවා රන්දු.. පව්.."

කොහොමත් මුන් දෙන්නට දෙන්නා පුදුම ආදරෙයි. ඒ නිසා සචීට දුක ඇති.

"එයාට මේ ටිකේ ඉස්කෝලෙට එන්න බැරි වෙයි නේද..?"

"ඔව් එයාට ඇවිදින්න ආමාරුයිනේ.. මං ඔයාට පණිවිඩයක් කියන්න හිටියෙ රන්දු.."

"ඒ මොකක්ද..?"

"අපිට විබාගෙ තියෙන්නෙ ලබන සිකුරාදනේ. අක්කිට සිකුරාදා වෙද්දි ඒ තරම් සනීප වෙන පාටක් නෑ. එයාව බදාදට ආපහු බෙහෙත් දාන්න ගෙනියන්නත් ඕන. ඒ නිසා මං වෙනුවට එයාට විබාගෙ ලියන්න කියන එක පව්නේ.."

"එතකොට විබාගෙ..? උඹට මිස්ලගෙන් විසුමක් නැතිවෙයි.."

"නෑ විබාගෙ ලියන්න මම එනවා. අක්කි අමාරු තියාගෙන එන එක විතරක් නෙමෙයි. එයා කොපි කරන්න ගිහින් ප්‍රශ්නයක් උනොත්.."

සචිනි ගොඩක් හොද සහෝදරියක් වගේම ගොඩක් උත්සාහවන්ත කෙල්ලෙක් කියලා මට හිතුනා. අනික එක වංචාවක් වහන්න තව වංචාවක් කරන එ ගැන කෙල්ලගෙ හිතටත් හරි නැතුව ඇති.

"එතකොට නැටුම් තරගේ..?"

"ඒක තියෙන්නෙ සෙනසුරාදනේ.. සිකුරාදා මට එන්න පුළුවන්. මං හෙට ඉස්කෝලෙ එනවා රන්දු. ඒත් ඒ සචිනි විදියට නෙමෙයි. අචිනි විදියට. ඔයාලා හැමෝම කිව් නිසයි අපි මේකට කැමති උනේ. ඒ නිසා අපිට උදව් කරන්න රන්දු.. ප්ලීස්.. අනිත් අයටත් කියන්න.."

"ඒ ගැන කිසිදේකට බය වෙන්න එපා.. මතක ඇතිව උඹෙයි අචිනිගෙයි කරාබු දෙක මාරු කරලා දාගන්න. මෙකද අපි එකපාරටම හොයාගන්නෙ ඒකෙන්නේ. මං අපේ උන් ටිකට සීන් එක කියන්නං. හැබැයි උඹ පුරුද්දට අපේ පංතියට එන්න එපා උදේම.. හරිද..?"

"හරි හරි.. මං එහෙනම් තියන්නම්.. බුදු සරණයි..!"

"බුදු සරණයි..!"

අද දිනූක අචිනිව බලන්න ගිහින්ද කියලා අහන්න හිටියට මට ඒක මතක් උනේ ෆෝන් එක තිබ්බට පස්සෙ. හෙට ඉස්කෝලෙ ගියාට පස්සෙ ඔය ගැන විස්තර දැනගන්න පුළුවන්නේ..

​

​

 

[Johnnie_Walker]

bump mchn

 

[sameerasadaru]

අම්මියෝ උබත් කතාවක් පටන් ගත්තද
එල බඩියා අපි සැට් ඔන්න
අලුත් කොටස් පිලිබද නොටිෆිකේශන් එකක් ඕනා

 

[blue_in_rio]

අම්මියෝ උබත් කතාවක් පටන් ගත්තද
එල බඩියා අපි සැට් ඔන්න
අලුත් කොටස් පිලිබද නොටිෆිකේශන් එකක් ඕනා

උඹ අදද යකෝ බඩියා කතා දානවා කියලා දන්නේ ?
තව හොඳ හොඳ කතා දෙක තුනක් මූ දැම්මා. ඊලඟ පාර දාන්නේ මුගෙ ආදර කතාවලු.....

 

[tharuolive]

අම්මියෝ උබත් කතාවක් පටන් ගත්තද
එල බඩියා අපි සැට් ඔන්න
අලුත් කොටස් පිලිබද නොටිෆිකේශන් එකක් ඕනා

ekane ban adada dakke muge maxa katha tiaka thiyenne...

♥ ෴සිත තාම සුවදයි ෴ ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1380075


meka nam pattama kathawa...
♥ නෙතු හැඩුවා ඔබට හොරා ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1374665


ane mu meke nam bagayak dala apiwa amaruwe damma
♥ සොදුරු නවෝදය ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1366179


mekath patta
♥ සමාවෙන්න රත්තරනේ ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1360531


dan me tika kiyawapiya

 

[tharuolive]

bump!!!!

 

[sameerasadaru]

උඹ අදද යකෝ බඩියා කතා දානවා කියලා දන්නේ ?
තව හොඳ හොඳ කතා දෙක තුනක් මූ දැම්මා. ඊලඟ පාර දාන්නේ මුගෙ ආදර කතාවලු.....

මේ දවස් ටිකේ හිටියේ නෑ බන් දැක්කෙ නෑ ඉතින් කියවල බලන්න ඕන

ekane ban adada dakke muge maxa katha tiaka thiyenne...

♥ ෴සිත තාම සුවදයි ෴ ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1380075


meka nam pattama kathawa...
♥ නෙතු හැඩුවා ඔබට හොරා ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1374665


ane mu meke nam bagayak dala apiwa amaruwe damma
♥ සොදුරු නවෝදය ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1366179


mekath patta
♥ සමාවෙන්න රත්තරනේ ♥
http://www.elakiri.com/forum/showthread.php?t=1360531


dan me tika kiyawapiya

අඩෝ මූ මෙච්චර කතා දාලද එලනේ කියවන්න ඕනේ
තෑන්ක්ස් මචා

 

[blue_in_rio]

[/SIZE]

මේ දවස් ටිකේ හිටියේ නෑ බන් දැක්කෙ නෑ ඉතින් කියවල බලන්න ඕන

එළ එළ, ඔය තියෙන්නේ ෆුල් ලිස්ට් එකම දීලා....ඔක්කොම බලපන්.

 

[crazybuddy]

​

මං උදේ පංතියට යද්දි අපේ කට්ටිය ගොඩක් ඇවිත්. හැබැයි කට්ටියගෙ මූණු වල තිබුණෙ මල පැනපු ලුක් එකක්. මං පුරුද්දට වගේ පොත් ටික මගේ ඩෙස් එක උඩට දාන්න හැදුවත් එතැන ඩෙස් එකක් තිබුනෙ නෑ.

"කෝ බං, මේකෙ තිබුණු ඩෙස් පුටු වලට මොකද උනේ..?"

"ඒක තමයි බං අපිත් මේ ආපු ගමන් බැලුවෙ. ෂුවර් එකට අලුත් එවුන් ගෙනියන්න ඇති.."

ෂෝටට තද වෙලා හිටපු හේතුව ඒකයි එහෙනං. අලුත් බැජ් එක ආවම අපේ ඩෙස් පුටු වලට ඔය ආනිසංසෙ වෙනවා කියල දන්න නිසාම අපි උන් එන්න කලින් පංතියෙ සේරම ඩෙස් බංකු, ගුරු මේස වල ලා නිල් පාට තීන්ත ගාලා පංතියෙ නමත් ගහලයි තිබුණෙ. එහෙම තියෙද්දිත් මුං ඒවා අරන් ගිහින් නංග කට්ටියව හම ගහන්න ඕන.

"වරෙන් යං අලුත් ක්ලාස් පැත්තේ. නිකං හරි උන් අරගෙන නං උන්ට කියලම ආපහු ගේන්න ඕන.."

මං එහෙම කියලා ඉස්සර වෙද්දිම අනිත් කට්ටියත් පස්සෙන් ආවා. එළියට ආවමයි තේරුනේ තේරුනේ ඩෙස් අපේ පංතියෙ විතරක් නෙමෙයි අඩු කියලා. හැම 13 වසර පන්තියකම තිබ්බ ඩෙස් පුටු අඩු වෙලා. සේරම කට්ටිය අලුත් එවුන්ගෙ මුලු ඥාතී පරම්පරාවම මතක් කර කර තම තමන්ගෙ ඩෙස් හොයනවා.

අපි දොළහ වසර කොමස් ක්ලාස් එකට යද්දි උන්ගෙ පංතියෙ ඩෙස් පුටු හරි ලස්සනට පේළියට හදලා. හැබැයි ඉස්සරහ පේළියෙ තිබුණු ඩෙස් හයම අපේ පන්තියෙ ඒවා. ඒක දැකලා මට තද උනා. ඒ ඩෙස් එකක් උඩ ඉදගෙන හිටපු කොල්ලෙක් ගාවට මං ගියා විතරයි ඌ ඩෙස් එකෙන් බිමට පැන්නා.

"මල්ලි කවුද මේ නිල් පාට තීන්ත ගාපු ඩෙස් මෙහෙට ගෙනාවේ..?"

"ගෙනාවෙ අපි.."

මූ නිකං කතා කලේ ප්‍රින්සිපල්ගෙ පුතා වගේ. මං වැදගත් විදියට මල්ලි කියලා කතා කරපුවාම මූ එනවා ඔළුවට අත හෝදන්න.

"හලෝ මේ.. තමුසෙ මේවා ගෙදර තිබිලා ගෙනාපුවා නෙමෙයිනේ. මේ අපේ ක්ලාස් එකේ ඩෙස්.."

මං උගේ කොලර් එකෙන් අල්ලලා කියද්දි විහගත් මැද්දට පැන්නා.

"මොකද ඩෝ ඔරවන්නේ..? මේවායේ 13 වසර කියලා ගහලා තියෙනවා. පේන්නෙ නැද්ද..?"

"අපිට අඩු ඩෙස් ගෙනත් පංතිය හදාගන්න කිව්වෙ අර නන්දනී මිස්.."

ඌත් ගේම අත අරින පාටක් නෑ. නන්දනී මිස් කිව්වා කියපුවාම අපි නකුට කකුල් දෙක අස්සෙ ගහගෙන යයි කියලා ඌ හිතන්න ඇති.

"නන්දනී මිස් කිව්වද අපේ පන්තිවල තියෙන ඩෙස් උඹලට ගන්න කියලා. අයිසෙ මේ, නිකං බාසාව දාන්නැතුව හොද හිතින් මේවා ගෙනත් දානවා අපේ පන්තියට.."

මගේ සද්දෙට පංතියෙ කෙල්ලො ටික බයවෙලා. එක කෙල්ලෙක් බිම බලාගෙන මගේ ළගට ඇවිත් නතර උනා.

"අයියෙ මිස් එහෙම කිව්වෙ නෑ. ඒත් අපේ පංතියට ගොඩක් ඩෙස් අඩුයි.."

"නංගි මේ පංතියෙ ඇතිනේ පරණ ළමයි. උන් එක්ක ගිහින් මේන් හෝල් එකෙන් ඔයාලට ඕන ඩෙස්, පුටු අරන් එන්න. ඒ වගේම ඔයාලගෙ යාළුවන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න කියන්න.."

මං අරූගෙ ෂර්ට් එක අතෑරලා දැම්මා. ඒ අස්සෙ විහග කෑගහනවා.

"යකෝ බලපංකො මුං අම්මගෙ අප්පගෙ බූදලේ වගේ මගේ ඩෙස් එකත් ගෙනත්.."

එතකොට අපිට හිනා ගියා. මොකද විහගගෙ ඩෙස් එක ඕන තැනක පැහැදිලිව අදුන ගන්න පුළුවන්. ඌ ඩෙස් එකේ ලස්සන සිංදුවක කොටසක් පදයක් වෙනස් කරලා ටිපෙක්ස් වලින් ලියලා තිබුණෙ මෙහෙමයි.

"ඔබද මාද විය....
මාද ඔබම විය....
ඔබ අන්සතු විය....
ඉන් මට කෙලවිය...."

මේ ගායකයො දන්නවනං මූට විරුද්ධව නඩු දානවා සිංදු හතරැස් කරනවට. විහග ඕක ලිව්වෙ ඌ ට්‍රයි කරපු කෙල්ලෙක් වෙන කොල්ලෙක් එක්ක මුකුළු කර කර ඉන්නවා දැකලා.

අපේ කට්ටිය ඩෙස් පුටු ඒ පංතියෙ හිටපු කොල්ලන්ටම කියලා අපේ පංතියට අරගෙන ගියා. උන් ඩෙස් ටිකත් උස්සගෙන පෙරහැර වගේ එන ගමන් හිතෙන් අපේ ගුණ වර්ණනා කලාද දන්නෑ.

අපිට උදේ පීරියඩ් දෙකම තිබුණෙ ගිනුම්කරණය. ඒ විෂය ඉගැන්නුවෙ ගලප්පත්ති කියලා මහ නිදිමත සර් කෙනෙක්. එයා නිදිමතේ වගේ උගන්නපු දේවල් අපිට විතරක් නෙමෙයි එයාටවත් තේරෙන්නෙ නැතුව ඇති. ඒත් අද සර් ඇවිත් ඉන්නවා දැක්කෙ නැති නිසා මං ඒ ගැන විහගගෙන් ඇහුවා.

"ඒයි ගලප්පත්ති ආවද බං..?"

ඒත් මුගෙන් ප්‍රතිචාරයක් නෑ. ඒ වෙනුවට ඌ කලේ කට ඇරගෙන මගේ පිටිපස්සෙ කොරිඩෝ එක දිහා බලන් හිටපු එක. ඒ එක්කමයි ෂෝටයි, නිරෝධයයි ඩෙස් උඩින් බිමට බැස්සේ. මමත් පිටිපස්ස හැරුනෙ මුන්ගෙ සැබෑ වෙනස දැකගන්න. මළ කෙලියයි..! ගලප්පත්ති සර් පිටිපස්සේ. එයාට මං කියාපු දේ ඇහෙන්න ඇති. සර් කෙලින්ම ආවෙ මගේ ළගට.

"තමුසෙ මොකක්ද ඇහුවේ..?"

සර්ගෙ කන් ඇහීම ඉතා හොදයි වගේ. ඒත් ඉතිං මමත් ෂේප් වෙන්න ඕනනේ.

"සර්.. මං.. මේ.. මෙයාගෙන් ඇහුවේ....."

මං විහග දිහාට අත දික්කරලා ගොත ගහන්න ගත්තා. විහග මං දිහා රවාගෙන ඉන්නවා. ඌ හිතන්න ඇති මං ඌව මාට්ටු කරයි කියලා.

"කියනවා ඉතිං තමුසෙ මොනවද මෙයාගෙන් ඇහුවේ..?"

"මං ඇහුවෙ සර් ගණන් පංති ආවද කියලා.."

අපේ සෙට් එකට වගේම සර්ටත් ඒකට හිනා ගියා. එයා හොදටම දන්නවා මං පටස් ගාලා වචනෙ වෙනස් කලා කියලා. ඒත් ශබ්දය එක වගේ නිසා සර්ට බනින්නත් විදියක් නෑ.

"හරි හරි ඉදගන්නවා. මට අද උදේ වරුව දොළහ වසර පන්තියත් බලන්න තියෙනවා. තමුසෙලට විබාගෙ ළගයිනේ. පොත් බලාගන්නවා.."

"තැන්ක් යු සර්.."

ෂෝටා කෑ ගහලා කියද්දි යන්න ගිය සර් ආපහු හැරිලා පංතියට ආවා. අපි දැක්කෙ නෑ වගේ අහක බලන් ඉද්දි සර් තනියම මොනවද කුටු කුටු ගාලා හරිලා යන්න ගියා.

"මචං යන්ද ආට් ක්ලාස් එක පැත්තේ..?"

නිරෝධ ඇවිත් අහද්දියි මට මතක් උනේ සචීව. එයා උදේ ඇවිත් මොන බාල්දියක් පෙරළ ගත්තද දන්නෑ. කොයි එකටත් ආර්ට් ක්ලාස් පැත්තෙ යනවනං ෂෝටවත් එක්කං යන එක හොදයි. එතකොට නෙත්මිලගෙ පංතිය පැත්තෙන් යන්න පුළුවන්.

"ෂෝටා මෙහෙ වරෙං.. ආට් ක්ලාස් එක පැත්තෙ රවුමක් දාලා එමු.."

"යමං යමං.. එතකොට අර මිහිරි හඩින් ගී ගයන නංගිලවත් බලාගන්න පුළුවන් නේ.."

මූත් ඇගේ සයිස් එකට නෙමෙයි කතාව. වෙලාවකට විහගට හපන්. අපි කට්ටිය දොලහ වසර ආර්ට් ක්ලාස් වලට යද්දි ෂෝටගෙ, නැන්දගෙ දුවයි, අපේ රාණි මුකර්ජියි ලොකු වළදක් හෝදනවා. අපි ළගට යනකල්ම උන් දැක්කෙ නෑ.

ෂෝටගෙ නංගි ඌව දැකපු ගමන් ඇවිත් කතා කලා. මමත් ඒකිව දවසක් දෙකක් විතර දැකලා තියෙනවා වගේ මතකයි. ඒත් කතා බහ කරලා නෑ. මම නෙත්මිට පේන්නම එයා එක්ක කතා කලා.

"නංගි ඔයා මොකක්ද මට චෝදනාවක් කලා කියලා ආරංචියි.."

"අනේ අයියෙ මමනං නෙමෙයි මේ අපේ නෙ........"

කියලා කෙල්ල යාළුවා දිහා බලද්දි එයා රවනවා මං දැක්කා. රෝස මලක් වගේ ලස්සන උනාට මෙයාට රවන්නත් පුළුවන්නේ. මොනව උනත් ෂෝටගෙ නංගි යාළුවව පාවා දුන්නෙ නෑ.

"අයියෙ සංජුලාව අපේ පංතියට මාරු කරලා දෙන්නකෝ.. එයා දැන් ඉන්නෙ කොමර්ස් ක්ලාස් එකේනේ.."

"සංජුලා කිව්වේ..?"

කියලා මං කල්පනා කරන්න ගත්තා. සංජුලා ගැන මුළු සීන් එකම හොදට මතක තිබුනට මං නංගිට පේන්න පොඩි පොතක් දැම්මේ.

"අර එදා බර්ත් ඩේ එක කියලා අයියා සිංදුවක් කියන්න ස්ටේජ් එකට ගෙන්නුවෙ."

"ආ.... හරි දැන් මතක් උනා.."

මේක මං හිතලා කරපු වැඩක් කියලා දන්නවනං මුං මාව හම ගහයි. හැබැයි ෂෝටා ඒ කතාව නංගිට කියලා නැතුව ඇති. ඌ පොඩි උනාට හොද එකා. කොහොමහරි ඒ වැඩේ කරලා දෙන්න පොරොන්දු වෙලා මං ෂෝටා එක්ක එළියට ආවා. අරකි නිකංවත් මගේ දිහා බලලා හිනා උනේ නෑ. ආඩම්බර කෙල්ල.

ඊළගට අපි අචීලගෙ පංතිය පැත්තට යද්දි අනිත් දොලහ වසර පන්තියෙ සාරංගයි දිනූකයි හිටියා. මුන් දෙන්නා මොනවද මේක අස්සෙ කරන්නේ.. අපිත් ඒ පංතියට රිංගුවා. දිනූකනං ඩෙස් එකකට හේත්තු වෙලා බලං ඉන්නවා. සාරංගයා ඉනටත් අත්දෙක තියාගෙන කෙල්ලෙක් දිහා බලන් කෑගහනවා.

"ඔහොම බෑ, හයියෙන් කියනවා.."

"තිහයි, තිස් එකයි, තිස් දෙකයි.."

කෙල්ලත් බිත්තිය ළග මොනවද කර කර ගණන් කරනවා. මූ උදේම කෙල්ලට රැග් එක දීලද කොහෙද..?

"මොනාද බං අර අරූ කෙල්ලෙක්ට කියලා ගණන් කරවන්නේ..?"

කරන දේ පැහැදිලි නැති නිසා මං දිනූකගෙන් ඇහුවා. ඒ අතරෙත් අර කෙල්ල ගණන් කර කර අඩිය අඩිය ඉස්සරහට යනවා.

"මූ කෙල්ලට කියලා බිත්ති හතරෙ දිග මනින්න කියලා.."

"දිග මනින්නේ මොකෙන්ද..?"

"ඇයි උඹට පේන්නැද්ද ඒකිගෙ අතේ තියෙන දේ. මූ ඒකිට පුංචි ඉරේසර් කෑල්ලක් දුන්නා ඒකෙන් ගණන් කර කර බිත්තිය මනින්න කියලා.."

"පව් බං මිස්ට කරදර එහෙම ආවොත් උඹලට සොරි තමයි.."

මං කිව්වෙ අපේ වයිස් ප්‍රින්සිපල් ගැන. එයාගෙ නම කරදන. හැබැයි සර් ළමයි හැමෝටම වචනයේ පරිසමාප්ත අර්ථයෙන්ම කරදරයක්. හොස්ස ළගින් මැස්සා යන්න බෑ. ඉතිං හැමෝම කරදන වෙනුවට කිව්වෙ කරදර කියලා.

"පනස් නමයයි, හැටයි...."

කෙල්ල දිගටම ගනිනවා. මට ඒකි ගැන දුක හිතුනා. හරි අහිංසක පාට කෙල්ලෙක්. මං සාරංගට ඇහැක් ගහලා ඒ ළමයට කතා කලා.

"නංගි මේ..."

ඒක ඇහුන ගමන් කෙල්ල ගණන් කකරන එක නතර කරලා මං දිහාට හැරුණා. එයාගෙ ඇස් දෙක කදුළු වලින් පිරිලා තියෙනවා දකිද්දි මට සාරංග එක්ක තරහත් ආවා.

"ඔය ඇති නංගි, ඔයා ඉදගන්න.."

ඒකි මගේ මූණයි සාරංගගෙ මූණයි දිහා මාරුවෙන් මාරුවට බලනවා. එතකොටම එළියෙ හිටපු විහග විසිල් පාරක් ගැහුවා. අපිට පංතියෙන් එළියට පනින්න උනේ නෑ ආර්ට් සෙක්ෂන් එක භාර් සර් පංතියට ආවා.

"ඔය ළමයි ඇයි මෙහේ..?"

එහෙම අහපු සර් ඊළගට හැරුනෙ අර කෙල්ල දිහාට. මේකිට ඉදගන්න කියලා සිංහල භාශාවෙන් කියලත් තාම හිටගෙන. දැන්නං අපි කට්ටිය ඉවරම තමයි.

"ඇයි දුව ඔයා හිටගෙන..? ඇයි මේ ඇස්වල කදුළු..?"

සර්ගෙ ප්‍රශ්න වලට කෙල්ලගෙන් උත්තර නෑ. ඊළගට සර් අපේ පැත්තට හැරුණා.

"මට ඇත්ත කියන්න හේෂාන්.. මෙතන මොකක්ද සිද්ධ උනේ..?"

හැම මගුලම අහන්නෙ මගෙන්. මෙතන සිද්ධ වුන දේ මමත් අහගත්තෙ දිනූකගෙන්. අන්තිමට වැඩේ ෂේප් කරන්න ගිය මාවයි අල්ලගත්තේ. ඒත් මං උත්තරයක් දනේන කලින් අර කෙල්ල කතා කලා.

"සර් මගේ ඔළුව රිදෙනවා. මං මේ අයියලගෙන් පැනඩෝල් දෙකක් ගන්න තැනක් ඇහුවා.."

කෙල්ලගෙ උත්තරේට අපි කට්ටිය හොල්මන් උනා. එයා එහෙම නොකිව්වනං අද අපිට වෙන දේ අපිවත් දන්නෑ. මොනව උනත් කෙල්ල ග්‍රේට්.

"මෙයාට ෆස්ට්ඒඩ් බොක්ස් එකෙන් පැනඩෝල් දෙකක් ගෙනත් දෙන්න. ඔයාලා ගොඩක් හොද ළමයි. ඔය වගේ සැරෙන් සැරේ ඇවිත් මේ පංති ගැනත් හොයලා බලන්න.."

අපි කර කර හිටපු වැවේ ගැන නොදන්න සර් අපේ නම් වලට ලකුණුත් දාලා පන්තියෙන් ගියා.

"තෑන්ක්ස් නංගි, තැන්ක් යූ වෙරි මච්.."

මං අර නංගි දිහා බලලා එහෙම කියද්දි එයා හිනාවෙලා ගිහින් ඉදගත්තා. දැන් තත්පර ගානකට කලින් අඩන්න ගිය කෙල්ල ඒපාර හිනාවෙනවා. අනේ මන්දා මේ කෙල්ලො ජාතිය තේරුම් ගන්න ලෝකෙ මවපු මහ බබාටවත් බැරිව ඇති.

අපි නැටුම් ශාලාව පැත්තට යද්දි ඒකෙ එක පැත්තක කුමුදු මිස් නංගිලා කට්ටියකට උගන්නනවා දැක්ක නිසා අපි අනිත් පැත්තට ගියා. එතන අචිනි හෙවත් අපේ සචිනි, හංසි අක්කගෙන් නැටුම් පුරුදු වෙනවා. අපි ටිකක් ලංවෙලා සචිනි නටන දිහා බලන් හිටියා. ඒකි තාලෙට අඩි තිය තියා ගිනි සිළුවක් වගේ නටන හැටි දැක්කම ඇත්තටම ආස හිතුනා. අපි කට්ටිය කට්ටියට ඒක දකිද්දි හිතුනා සචී සෙනසුරාදා තරගෙන් කොහොම හරි දිනයි කියලා. සචීට සමහර අඩි කියලා දෙන්න හංසි ඉස්සරහට ඇවිත් නැටුවා. බලන් යද්දි ඒකිටත් මරු පහට නටන්න පුළුවන් නේ. අපේ අක්කටත් ඉන්නෙ මාර යාළුවො තමයි. ඒ දෙන්නා අපිව දැක්කෙ නැති නිසා අපි ෂේප් එකේ එතනින් මාරු උනා.

අපි පංතියට ඇවිත් කතා කර කර හිටියට ගුරුවරු කවුරුත් උගන්නන්න එන පාටක් තිබුණෙ නෑ. අපිත් ඒ ලැබුණු නිදහස උපරිමේට භුක්ති වින්දා. සාරංගලත් අපේ පංතියට ආවම කතා උනේ අපිට විභාගෙ සිකුරාදා නිසා හෙටයි අනිද්දයි ගෙදර ඉදලා පාඩම් කරන්න. ඉස්කෝලෙ ආවත් අපි කලේ පිස්සු නටපු එක විතරනේ.

 

[crazybuddy]

"ඔන්න උඹලා මේ දවස් වල එන්නෙ නැත්තං මං වැඩේ සිකුරාදට දාගන්නම්.."

සාරංග එහෙම කිව්වට ඌ කියපු වැඩේ මොකක්ද කියලා අපි දැනගෙන හිටියෙ නෑ.

"සිකුරාදා පිස්සු කරන්න බෑ බං, එදාට විභාගෙනේ.."

"මේක එහෙම වැඩක් නෙමෙයි බං. මං අළුත් එවුන් කට්ටියට කිව්වා කේක් ගේන්න කියලා. උන් ෂුවර් එකට ගෙනෙකි. මං කියන්නං සිකුරාදා ගේන්න කියලා."

සාරංගයා නම් අළුත් එවුන්ව හොදට බයිට් කරනවා. ඒත් අපේ සෙක්ෂන් එකේ කට්ටියට රැග් කරන්න කවුරුවත් ගියේ නෑ. ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් මං සංජුලාව ආර්ට් ක්ලාස් එකට මාරු කරන වැඩේ නන්දනී මිස්ට කියලා කලා. නැත්තං අර කෙල්ලො දෙතුන් දෙනාම එකතු වෙලා අපේ අම්මට පීනසේ හදවනවා. ගෙදර යන්න කලින් අපි සචීව බලන්න නැටුම් ශාලාව පැත්තෙ යද්දි හංසි මාව දැකලා ලා හිනා පාරක් දාලා ගියා. අපි දවස් දෙකක් එන්නෑ කිව්වම සචීගෙ මූණ ඇඹුල් උනා. අපි ගෙදර ඉදන් පාඩම් කලාට කෙල්ල අක්කා වෙනුවෙන් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න එපැයි.

"උඹ කිසි දේකට බය නැතුව ප්‍රැක්ටිස් කරපං. අපි උඹටත් එක්ක පාඩම් කරන්නම්. පුළුවන් උනොත් අචීව බලන්න අපි එන්නම්.."

විහග සචී ගාවට ගිහින් කියද්දිත් කෙල්ලගෙ මූණ හරි නෑ වගේ.

"කමක් නෑ, ඔයාලා එහෙනම් හොදට පාඩම් කරන්නකෝ.."

කෙල්ල ඒක නං කිව්වෙ දුකෙන් වගේ. අපිට කියන්න බැරි අවුලක් තියෙනවද දන්නෙත් නෑ. ඒත ඔය ගෑණු ළමයි ලේසියෙන් හිතේ තියෙන දේවල් කියන ජාතියෙ අය නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ ඇරිලා මං විහග එක්ක පාරට යද්දි නිරෝධ මගේ ළගට දුවගෙන ආවා. විහග ඒක වැඩිය ගණන් ගන්නෙ නැතුව උගේ බයික් එක අරන් එන්න කොමියුනිකේෂන් එක පැත්තට ගියා.

"රන්දු මං අනිද්දා රෑට උඹ එක්ක පාඩම් කරන්න එහෙ එන්නද..?"

නිරෝධගෙ මූණ හැටියට ඌ එන්නෙ පාඩම් කරන්න විතරක් වෙන්න බෑ.

"කිසි අවුලක් නෑ වරෙං.. මටත් තනියෙම පාඩම් කරන්න කම්මැලියි.."

"හැබැයි විහගට කියන්න එපා බං.. මට උඹත් එක්ක ටිකක් කතා කරන්නත් ඕන.."

කොහොමටත් කොල්ලා කියාගන්න බැරි දෙයක් හිතේ තියන් දුක් විදිනවා කියලා මට හිතුනෙ අද ඊයෙ නෙමෙයි. මේ රන්දුත් ඉතිං යාළුවන්ට ඕන සපෝට් එකක් දෙන්න එවරෙඩි.

"ඕකේ මචං.. එනවා නම් පරක්කු වෙන්නැතුව වරෙං.."

එහෙම කියලා මං විහග එක්ක ගෙදර ආවා.

ගෙදර හිටපු දවස් දෙකට මං පහුගිය මාස දෙක තුනටම වඩා වැඩියෙන් පාඩම් කලා. අපේ අම්මලා මේ දවස්වල ටීවී එක උනත් දැම්මෙ ප්‍රවෘත්ති බලන්න විතරයි. අපේ අක්කත් සැරෙන් සැරේට බෙල්ල දාලා බැලුවෙ මං ඇත්තටම පාඩම් කරනවද නැත්නම් නිදිද කියලා බලන්න වගේ. බදාදා හවස් වෙද්දි මං නාලා කාමරේ එහෙම පිළිවෙලකට අස් කරලා තිබ්බෙ නිරෝධ පාඩම් කරන්න එනවා කියපු නිසා. ඌ අපේ ගෙදරට ආවෙ හවස පහට විතර.

"මං හිතුවා උඹ කලින් එයි කියලා.."

මං එහෙම කිව්වෙ ඇත්තටම නිරෝධ එනකල් මං ගොඩක් වෙලා මිදුලෙ බලන් හිටපු නිසා.

"මං අද ඉස්කෝලෙ ගියා. ඒකයි පරක්කු උනේ.."

"අපි කට්ටියම කතා වෙලානේ ගෙදර ඉන්න තීරණය කෙරුවෙ. එහෙම එකේ උඹ මොන මගුලකටද ඉස්කෝලෙ ගියේ..?"

මට මූ එක්ක මාර තරහක් ආවේ. වචනයක් කිව්වොත් ඒක ඒ විදියට තියෙන්න ඕන. අපිට එකක් කියලා මූ හොරෙන් ඉස්කෝලෙ ගිහින්. හැබැයි මගේ ප්‍රශ්නෙට උත්තරයක් නෑ. මේකා බිම බලාගෙන ඉන්නෙ වැරැද්දක් කලා වගේ. වගේ කිව්වට වගේ නෙමෙයි. මූ කලේ වැරැද්දක් තමා. ඒත් ඉතිං මිනිහෙක් ගෙට ගොඩ උන ගමහන් ඇගට කඩා පනින එක හොද නෑනේ. මං ඌත් එක්ක කාමරේට ආවා.

"උඹට කියන්න තියෙන එවා අපි පස්සෙ කතා කරමු. ආ ටවල් එක. දැන් ගිහිං වොෂ් එකක් දාගෙන වරෙන්.."

එහෙම කියලා මං උගේ ඇගට තුවාය දැම්මා.

"උඹට ඇදුමක් ඕනෙද..?"

"එපා බං මං ගෙනාවා.."

නිරෝධ බාත්රූම් එකට ගියාට පස්සෙ මං අම්මට ගිහින් තේ ලෑස්ති කරන්න කිව්වා. අද පාඩම් කරන එක කෙසේ වෙතත් රෑට ඇහැරිලා ඉන්න නම් වෙනවා. නිරෝධ ඇග හෝදගෙන ඇවට පස්සෙ අපි තේ බිලා ආයෙ කාමරේට රිංගුවා.

"උඹේ වැඩ මාර නීට් නේ රන්දු. උඹ පිස්සු නටන විදියට මං හිතුවෙ නෑ මේ තරම් පිළිවෙලට වැඩ කරනවා කියලා.."

නිරෝධ කාමරේ හැම අස්සක් මුල්ලක් දිහාම හොදට බලලා කිව්වෙ පුදුමෙන් වගේ. මගේ කාමරේ මේ තරම් පිළීවෙලට තියාගන්න අපේ අක්කත් මට හෙල්ප් කරනවා කියලා මූ දන්නෑ. ඒත් මට ඕන වෙලා තිබුණෙ ඒක ගැන කියන්න නෙමෙයි. මේකා අද තකහනියක් ඉස්කෝලෙ ගිය එක දැනගන්න.

"මට ඉස්සෙල්ලා කියපං උඹ ඇයි අද අපි කවුරුවත්ම නැතුව ඉස්කෝලෙ ගියේ කියලා.."

"කෝ බං උඹලගෙ අක්කත් ගෙදර ඉන්නවද..?"

මං අහපු දේට මූ කිව්වෙ, යන්නෙ කොහෙද මල්ලෙ පොල් වගේ කතාවක්. අනික මූ ආවෙ අපේ අක්කව බලන්න වෙන්න බෑ. අපේ අක්කා කරපු උපාධියට අමතරව බී.ඒ එක කරන්නෑ කියලා මට ෂුවර්.

"ඇයි උඹ හිතුවෙ අක්කා පැනලා ගියාද කියලා..? එයා ඇති කාමරේ.. මේ උඹ කියන්න හදන්නෙ අපේ අක්කා ගැන දෙයක් නෙමෙයි නේද..?"

"උඹට පිස්සුද..? මං එහෙම ඇහුවෙ අපි කතා කරන දේවල් එයාට ඇහෙයිද කියලා දැනගන්න.."

"ඒ ගැන බය වෙන්නෙපා. එයාගෙ කාමරේ තියෙන්නෙ උඩ තට්ටුවේ.."

"අපි දැන් පාඩම් කරමු බං.. කට්ටිය නිදා ගත්තම මං උඹට කියන්නම්.."

මේ කතාව එසේ මෙසේ හුටස්පරයක් වෙන්න බෑ. සමහර විට මුගේ පපුවට අනංගයගෙ හීය වැදිලද දන්නෙත් නෑ. මං කොයි තරම් ඇහුවත් මේ යකා මට විස්තරේ කියන්න ගත්තෙ රෑ කෑම කාලත් පැයකට විතර පස්සේ.

"මොනාද බං උඹ ගිය සදුදා ඉදලා ඕක කියන්නං කියලා හගේ ඔළුවත් එක්ක වචල් කරලා තියෙන්නේ. දැන්වත් කියපංකො ඔය අටමගලෙ.."

"මේක උඹට කචල් වෙන්න තරම් දෙයක් නෙමෙයි. මේක මගේ පෞද්ගලික දෙයක්.."

බලහල්ලකො මුගේ කතාව. මෙච්චර කාලෙකට අපි කට්ටිය අතර කිසිම පෞද්ගලික කතාවක් තිබිලා නෑ. අර බස්වල ගහලා තියෙන විදියට අප පෞද්ගලික හෙවත් පොදුයි වගේ තමයි අපේ වැඩ. මේකා කියන මගුලක් කියන්නෙත් නෑ තටමනවා. තව ටිකකින් ගෙදර මිනිස්සුන්ට විතරක් නෙමෙයි මටත් නින්ද යනවා.

"දැන් උඹ ඕක මට අද කියනවද...?"

"මචං මේකයි.. මං.. මං.. කෙල්ලෙක්ට ආදරේ කරනවා.."

දවස් ගානක් හිර කරගෙන හිටපු එක මූ කියලා දැම්මා. සුනිල් මස්සිනා මල් හතයි ආ.. කියලා කටට ආවත් මං නිකං හිටියෙ මුගේ කෙල්ල කවුද කියලා දැනගන්න කල්. තාම අපේ සෙට් එක දීග ගිය එවුන්ට ඉන්නෙ දිනූකයි, අචිනියි විතරයි. විහගයා එහෙම විසිපස්වෙනි වතාවටත් ප්‍රථම ප්‍රේමය වගේ තාම දකින දකින කෙල්ලට ට්‍රයි.

"කියපං ඉතින් ඉතුරු ටිකත්. කවුද ඔය වාසනාවන්ති අලුත් නැවේ කෑල්ලක්ද..?"

"නෑ බං වෙන කෙනෙක්. උඹ හොදටම දන්න කෙනෙක්. උඹත් එක්ක ගොඩක්ම කිට්ටු කෙනෙක්.."

මල කෙලියයි කිව්වලු. මූ කියන විදියට ඔය කෙනා අපේ අම්මා හරි අක්කා හරි වෙන්න ඕන. මොකද මං හොදටම දන්න කියන ස්ත්‍රී පරාණ දෙකකට ඉන්නෙ ඒ දෙන්නා විතරයි.

"එයා තමයි බං... උඹ මේක අපේ සෙට් එකේ කාටවත් කියන්නෑ නේද..?"

දැන් නම් මේ රන්දුගෙ යකා ටොප් ගියර් එකටම නගිනවා. කියන රෙද්දක් තේරෙන්න කියන්නෙත් නෑ.

"උඹ එපා කියනවනම් මං නොකියා ඉන්නම්. හැබැයි මට මුළු සීන් එකම කියපං.. මොන රෙද්දක්ද තටම තටම ඉන්නේ.."

"එයා සචිනි.."

නිරෝධ එක පාරම ඒක කියපුවාම මගේ ඔළුවට කරන්ට් එක වැදුනා වගේ උනා. ඒත් ඒකට හේතුව මටම තේරුණේ නෑ. හැබැයි නිරෝධ කිව්වා වගේ අපේ සෙට් එකේ කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් මං වැඩිපුරම ආශ්‍රය කලේ සචිනිව. ඒ වගේම සචිනිත් අනිත් අයට වඩා මං එක්ක එකතුයි කියලා මං දන්නවා. නිරෝධ ඒ කතාව කියපුවම මගේ හිතට දුකක් ඉරිසියාවක් වගේ කියන්න නොතේරෙන මොකක්දෝ දෙයක් දැනුනා. සචී කියන්නෙ ගොඩක් ලස්සන වගේම ගොඩක් හුරතල් කෙල්ලෙක්.

"මොකෝ බං උඹට උනේ..?"

"නෑ බං මට පුදුම හිතුනා.. දැන් ඔය කතාව සචී දන්නවද..? එයා උඹට කැමතිද..?"

"ඒක තමයි ප්‍රශ්නෙ. මං තාම මේක එයාට කියලා නෑ. මං අද ඉස්කෝලෙට ගියේ කවුරු නැතත් එයා ප්‍රැක්ටිස් වලට එනවා කියලා දන්න නිසා.."

"ඉතිං සචීව හම්බවුනාද..? උඹට අද ඕක කියන්න තිබුනනේ..?"

"පොඩි කාලෙ ඉදලා බං බොලං කියලා ආශ්‍රය කරලා එක පාරටම ඒ මූණ බලාගෙන ඔය වගේ කතාවක් කියන්නෙ කොහොමද..?"

ඒ කතාවෙත් ඇත්තක් තියෙනවා. මට දැනගන්න ඕන කරන ප්‍රධානම දේ සචී නිරෝධට කැමතිද කියන එක.

"උඹේ හිතට ඔය වගේ දෙයක් දැනුනෙ කවද ඉදලද..? උඹ ඕක සචීට අගවලවත් නැද්ද..?"

"හිතිලා නං දැන් මාස ගානක් වෙනවා. ඒත් මං මොන විදියට දැනෙන්න ඇරියත් ඒකි තේරුනේ නැති ගානට ඉන්නවනේ.."

"දැන් උඹ කියපං ඕක කියන්න ඇයි මාවම තෝර ගත්තෙ කියලා. මගෙන් මොනවද කෙරෙන්න ඕන..?"

මං වරකට දෙක බැගින් කෑමට පෙර සහ පසු වශයෙන් මුගෙන් ප්‍රශ්න අහගෙන ගියා. හැබැයි වෙන වෙලාවක වගේ විහිළු කරන්න පුළුවන් විදියෙ මූඩ් එකක් මගේ ළග තිබුණෙ නෑ.

"සචී උඹත් එක්ක ගොඩක් ෆිට් නිසා උඹට බැරිද මට සචීගෙ කැමැත්ත අරන් දෙන්න..?"

නිරෝධ කියන විදියට අරං දෙන්න තිබුණා කෙල්ල කැමැත්ත අල්මාරියෙ දාලා අරන් තියලා තිබුණා නම්. ඒත් මේක ඊට වඩා සීරියස් ගේමක් නේ. අනික මූ මාස ගාණක් තිස්සෙ අපේ සචීට අපිටත් හොරෙන් ලයින් පාර දාලා කියලා ඇහුවාම පුදුමත් හිතුණා.

"උඹ මෙච්චර දවස් අගවලත් ඒකි නෝ ආන්ස්වර් නම් මං කෙලින්ම අහන්නම්. හැබැයි ඕවා සේරම ලබන සතියට කල් දාන්න වෙනවා. ඒකිට ඔළුව අප්සට් කර ගන්නෙ නැතුව විභාගෙටයි නැටුම් තරගෙටයි යන්න අපි ඉඩදෙන්න ඕන.."

"උඹ කියන්නෙ ඕක අහපුවාම සචිනිට අප්සට් යයි කියලද..?"

ඕක අහලා මං මේ තරම් අප්සට් ගියානං සචී කොයිතරම් අප්සට් වෙයිද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"නෑ නෑ කෙල්ලට මේ ටිකේ තියෙන ප්‍රෙෂර් එක වැඩියි නේ. ඉතිං අපි ලබන සතියෙ කියමු. උඹට සචීව දවස් දෙකක් බලන්නෙ නැතුව ඉන්න බැහැ නේද..?"

නිරෝධ අද ඉස්කෝලෙ ගියා කියපු කතාව මතක් වෙලා මං ඇහුවා.

"දවස් දෙකක් නෙමෙයි බං එක දවසක් නොදැක ඉන්න බැහැ. ඊයෙ හවසත් දිනූක අචිනිව බලන්න යනවා කිව්වම මං ඌ එක්ක ගියා. අපිට හැම සෙනසුරාදා ඉරිදටත් සචීව ක්ලාස් එකේදි හම්බවෙනවනේ.."

ඕනම හයිරං කාරයෙක් ආදරේ ඉස්සරහ බොළද වෙනවා කියන එක නිරෝධගෙ කතාවෙන් තව දුරටත් ඔප්පු උනා. අපි දෙන්නා රෑ එකත් පහුවෙනකල්ම කලේ සචී ගැන කතා කරපු එක. මේ වෙද්දි කෙල්ල නිදි නැතුව දිගට හරහට හචිං යවනවා ඇති.

කතා කරලා ඉවරවෙලා, පාඩම් කරන්න හැදුවට දෙන්නටම පාඩම් කරන්න තරම් හිතක් තිබුණෙ නෑ. අපි හෙට ඉස්කෝලෙ යන්න ඕන නිසා නිදාගන්න ඇදට ආවා. ටිකක් වෙලා යද්දි නිරෝධට නින්ද ගියාට මගේ නින්ද නම් අහලකවත් තිබුණෙ නෑ. නිරෝධගෙ කතාවෙන් පස්සෙ මගේ මුළු හිතේම හොල්මන් කලේ සචිනි.

මේ අවුරුදු දහ අටටම මං කෙල්ලෙක් එක්ක යාළුවෙලා හිටියෙ නෑ. මං ආශ්‍රය කරපු කෙල්ලො හතර දෙනාගෙන් වැඩි පුරම ළං වෙලා හිටියෙ සචිනිට. ඒ ලෙවල් වලදි මහේෂයි සචිනියි විතරක් අපේ පංතියට ආපු එකෙන් ඒ බැදීම තවත් වැඩි උනා. පස්සෙ ඉස්කෝලෙදි පංති යද්දි උනත් මං පුළුවන් හැම වෙලාවෙම එයාලව පරිස්සම් කලා. හැබැයි යාළුකම, සහෝදරකම ඇරුනම වෙන දෙයක් මට දැනුනද කියලා මංවත් දන්නෙ නෑ. දිනූක අචිනි එක්ක යාළු උනාම මට මේ විදියෙ දෙයක් දැනුනෙ නැතිව සචිනි ගැන විතරක් ඊරිසියාවක් දැනෙන්නෙ ඇයි..? මගේ හිත මටත් හොරෙන් සචිනිට ආදරේ කලාද..? කියන ප්‍රශ්නෙත් මගේ හිතට ආවා. ඒ එක්කම මට මතක් උනේ නෙත්මිව. හැබැයි අද ඊයෙ අදුනගත්තු නෙත්මි මොන වගේ කෙල්ලෙක්ද කියලා මං තාම දන්නෑ. සමහර විට නෙත්මිට ගමේ කොල්ලෙක් ඉන්නත් පුළුවන්. අනික එයාගෙ රූපෙ ගැන ආසාවක් හිතුනට මට එයා ගැන ආදරයක් දැනිලා නැහැ. ඒ වගේද සචිනි, මං පුංචි කාලෙ ඉදලා දන්න හොද ගතිගුණ තියෙන ලස්සන කෙල්ලෙක්. ඉතිං ඒ වගේ කෙනෙක් මගේ හොදම යාළුවෙක්ට ලැබෙන එක ගැන සතුටු වෙන්න ඕන උනත් මටනං පුංචි සතුටක්වත් ඇති වුනේ නැහැ. හැබැයි දැන් මේ රන්දු පරක්කු වැඩියි. කල්පනා කර කර ඉදලා මට නින්ද ගියේ පාන්දර.

"රන්දු... නැගිටපං.."

මං ඇස් ඇරලා බලද්දි නිරෝධ නැගිටලා ලෑස්ති වෙලත් ඉවරයි..

"කීයද බං වෙලාව..?"

"තාම හයයි. මං ගෙදර ගිහින් ලෑස්තිවෙලා ඉස්කෝලෙ යන්නත් ඕනෙනේ. උඹ තව ටික් වෙලා ඉදලා ලෑස්ති වෙයං.. මං ඇහැරෙව්වෙ යනවා කියන්න.."

මූ ඊයෙ හවස ආවෙ අයියගෙ චැලියෙ නිසා ඉක්මනට ගෙදර යන්න පුළුවන්. අනික සචී බලන්න ඔන් නිසා අද යන්නම එපැයි. මට නම් ඇස් දෙක ඇරගන්න බැරි තරම් නිදිමතක් තිබුණේ. මං නැගිටින්න කලිං අපේ අම්මා මූට තේ හදලත් දීලා. ඌ ගියාට පස්සෙ මං ආපහු ඇදට පැන්නා. දන්නෙම නැතුව මට ආපහු නින්ද ගිහින්.

"පොඩි පුතා ඔයා අදත් යන්නෙ නැද්ද..?"

අම්මා කාමරේට ඇවිත් කතා කරද්දි මං උඩ ගිහින් ඇහැරුනේ. ඔරලෝසුව බලද්දි හතයි වෙලාව. දැන් ලෑස්තිවෙලා යන්න කොහොමත් වෙලා මදි.

"මගේ ඇගට ෆිට් නෑ වගේ අම්මා. මං ගෙදර ඉන්නවා.."

මං එහෙම කිව්වට මගේ ෆිට් එක නොතිබුනේ ඇගේ නෙමෙයි හිතේ. ඉසකෝලෙට ගිහින් සචීගෙ මූණ බලන්න බැරි ගතියක් මට දැනුණා. ඒ අතරෙ අම්මා මගේ නළලට අත තියලා බලනවා උණද කියලා. මං එයා දිහාට හැරිලා ඇස් ඇරලා බැලුවා.

"ආ... ඔයාලා ගොඩක් රෑ වෙනකල් පාඩම් කලාද.. ඇසුත් රතු වෙලා.."

"මට නිදියන්න ඕන අම්මා, ඔයා යන්න එපා.."

එහෙම කියලා මං අම්මගෙ ඉන වටේට අත්දෙක දාලා එයාගෙ ඔඩොක්කුවට ඔළුව තියාගත්තා. රෑ එළිවෙනකල් හිතේ තිබුණ දුක කදුලක් වෙලා පිටවෙලා අම්මගෙ ඇදුමට උරාගත්තා. ඒත් අම්මා ඒක දැක්කෙ නැති එක හිතට ලොකු සහනයක්. නැත්තං ලෙඩක් හැදුනත් අඩන්නෙ නැති පොඩි පුතාගෙ ඇස් වලට කදුලු එන්න හේතුව ඇහුවොත් මට දෙන්න උත්තරයක් නැති වෙනවා. ඇත්තටම මං ළග ඒකට උත්තරයක් නෑ. දිග හුස්මක් පිට කරපු අම්මා ටික වෙලාවකට පස්සෙ මං ළගින් නැගිටලා ගියා. විනාඩි පහක් යන්න උනේ නෑ අපේ අක්කත් ඉස්කෝලෙ යන්න ලෑස්ති වුන සාරිය පිටින්ම කාමරේට දුවගෙන ආවා. අම්මා නිව්ස් එක පත්තරේ දාලා වගේ.

"ඇයි මල්ලි ඔයා අසනීපෙන්ද..?"

එයා ඇවිත් මගේ අත් දෙකෙන්ම අල්ලගනිද්දි මට අක්කා ගැන ලොකු ආදරයක් දැනුනා..

"මං අද නිවාඩු දාන්නම් මල්ලි. අපි දවල් වෙලා බෙහෙත් ගන්න යං.."

මගේ පුංචි වෙනසකට අපේ ගෙදර හැමෝම කලබල වෙලා තව ටිකකින් තාත්තත් එයි මොකද කියලා බලන්න. ඒ නිසා මට ලෙඩක් නෑ කියලා පෙන්නන්න මං ඇදෙන් නැගිට්ටා.

"මට අමාරුවක් නෑ අක්කේ.. ඊයෙ රෑ වෙනකල් පාඩම් කරපු නිසා නිදි මතයි.."

"ඔය ඇත්තමද කියන්නෙ මල්ලි..?"

"ඔව් හලෝ ඔයා වැඩට යන්න.. තව ටිකක් නිදා ගත්තම මේක හරියයි.."

ඒත් අක්කා මං ළගින් නැගිටලා ගියේ අකමැත්තෙන් වගේ. එයා ගියාට පස්සෙ මං මූණ හොදන්න ගියා. නැත්නම් අපේ අම්මා තව පැනඩෝල් පෙත්තක් හරි පොනවනවා. තාත්තයි, අක්කයි වැඩට ගියාට පස්සෙ මං කෑම කාලා පොතකුත් අරන් මිදුලෙ බංකුව ළගට ගියා පාඩම් කරන්න. අටහමාර විතර වෙද්දි අම්මා කතා කලා කෝල් එකක් කියලා. මං ෆෝන් එකට ගියේ මේ උදේ පාන්දර කතා කරන්නෙ කවුද කියලා හිතාගන්න බැරිව.

"හෙලෝ.."

"හෙලෝ රන්දු ගුඩ් මෝනිං.! මං සචිනි.."

මං මහහරින්න හිතං හිටපු කෙනා උදේම කතා කරද්දි මට ලොකු අමුත්තක් දැනුණා.

"ගුඩ් මෝනිං සචී.! ඔයා ඉස්කෝලෙ ගියේ නැද්ද..? කොහේ ඉදලද ඔයා කතා කරන්නේ..?"

"මං ඉස්කෝලෙ ආවා රන්දු. ඔයා ඇයි ආවෙ නැත්තේ..? මං ඔයාට කතා කරන්න ඕන නිසා බොරුවක් කියලා එළියෙ කොමියුනිකේෂන් එකට ආවා.."

ඉස්කෝලෙට බොරු කරලා එළියට ඇවිත් මේ රන්දුට කතා කරන්න තරම් සචීට තියෙන අවශ්‍යතාව මොකක්ද කියලා මට හිතාගන්න බැරි උනා.

"ඇයි සචී මොකක්ද කේස් එක..? "

"රන්දු හෙට විබාගෙට මං එන නිසා නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් වලට එනන් බැරි වෙනවනේ. ඒත් කුමුදු මිස් හංසි අක්කට කිව්වා අනිද්දා නුවර යන්න ඕන නිසා හෙට දවසම ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. මං ඔයා එනකල් හිටියෙ හංසි අක්කා එක්ක කතා කරලා මොනවා හරි කරන්න කියන්න.."

"හරි හරි සචී.. මං හංසිට කෝල් කරන්නම්.. ඔයා එළියෙ ඉන්න එපා. ඉක්මනට ඉස්කෝලෙට යන්න.."

 

[crazybuddy]

එහෙම කියලා ෆෝන් එක තියපු මම එතන ලාච්චුවෙ තිබුණ ටෙලිෆෝන් නොම්මරේ ලියන පොත අරන් බැලුවෙ හංසිගෙ අංකෙ තියෙනවද කියලා. නැත්තං ඒක හොයාගන්න වෙන්නෙ හවස අක්කගෙ ෆෝන් එකෙන් තමයි. මගේ හරි සචිනිගෙ හරි වෙලාව හොද කමට අක්කා ඒක ලියලා තිබුණා. මං ඒ නම්බර් එකට කතා කලේ එයා දැන් අපේ ඉස්කෝලෙ ඉන්නවා කියලා දැනගෙන.

"හෙලෝ නිශා ඔයා අද ගෙදරද..?"

මලා..! මෙයා හිතලා තියෙන්නෙ අපේ අක්කා කියලා. ඒ කියන්නෙ අපේ ගෙදර නම්බර් එක ෆෝන් එකේ සේව් කරලා තියෙනවා කියන එකනේ..

"හලෝ හංසි අක්කේ.. මං..."

අම්මට ඇහෙයි කියලා මං කතා කලේ ගොඩක් හෙමින්. හංසිට මාව නම කියලා හදුන්වලා දුන්නෙ නැත්තෙ එයා මාව දන්න නිසා.

"ආ මල්ලි, ඔයා අද ඉස්කෝලෙ ආවෙ නැද්ද..?"

"නෑ අක්කෙ හෙට විබාගෙ නිසා මම ගෙදරට වෙලා පාඩම් කරනවා.. ඒක නෙමෙයි මට ඔයාගෙන් පොඩි උදව්වක් ඕන.."

"ඒ මොකක්ද මල්ලි...?"

"හෙට විභාගෙට සචිනිත් ලියනවාත ඒත් කුමුදු මිස් හෙට සමහර විට ප්‍රැක්ටිස් තියන්න කියයි. ඔයාට බැරිද බොරුවක් කියලා මිස්ට පොඩි ෂේප් එකක් දාගන්න.."

මට සචිනි දැන් කතා කලා කියලා අගවන්නෙවත් නැතුව මං හෙමීට කිව්වා.

"ඔව්, මිස් උදේම කිව්වා තමයි හෙට ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කියලා. අනික අනිද්දා නුවර යන එකේ හෙටත් පුරුදු වෙන එක ගොඩක් වටිනවා.."

"ඒත් සචිනි විබාගෙට ආවෙ නැත්තෙ ඇයි කියලා බැලුවොත් අපේ වැඩ සේරම වතුරෙ යයි.."

"හරි මං එහෙනම් මිස්ට කියන්නම් හෙට මම මෙයාව අපේ කලායතනයට ගෙනැල්ලා ප්‍රැක්ටිස් කරවන්නම් කියලා. සචිනිට ඇවිත් විබාගෙ ලියන්න කියන්න.."

"තෑන්ක්ස් අක්කා.. ඔයා මේ කරන උදව් වලට ඕන උදව්වක් ඉල්ලන්න මං කරන්නම්.."

එහෙම කියලා මං ෆෝන් එක තිබ්බා. අපේ අක්කගෙ යාළුවා දැං මගෙත් හොද යාළුවෙක් වෙලා. සචිනි ඉල්ලපු උදව්වත් කරලා මං ආපහු ගියේ පාඩම් කරන්න. හෙට විභාගෙ හොදට ලියන්න ඕනෙ කියන එක මගේ හිතේ තදින්ම තිබුණා.

​

​

 

[sameerasadaru]

එළ එළ, ඔය තියෙන්නේ ෆුල් ලිස්ට් එකම දීලා....ඔක්කොම බලපන්.

එල

 

[blue_in_rio]

මරු මරු.දැන් නම් පොඩි ලව් කේස් ටිකකුත් තියෙනවා වගේ.... දිගටම දාමු.

 

[crazybuddy]

​

මං විභාගෙ දවසෙ උදෙන්ම පංතියට යද්දි අපේ පංතිවල ඩෙස් ඈත් කරලා විභාගෙට ඕන විදියට හදලා තිබුණා. මං පුරුදු විදියටම හිනා වෙලා හිටියෙ නිරෝධ ගැනවත් සචී ගැනවත් කාටවත්ම නොකියන්න හිතාගෙන. මාව දැක්ක ගමන් සචී මගේ ළගට දුවගෙන ආවා.

"ඔයා ඊයෙ කරපු උදව්වට තෑන්ක්ස් රන්දු.."

ඔය කියන්න ඇත්තෙ මං හංසිට කතා කරලා ෂේප් කරපු එක වෙන්න ඇති.

"දැන් ඒ වැඩේ හරිනේ. උඹ විභාගෙට ලෑස්තිද..?"

"ඔව් පාඩම් නං කලා. මට බය තියෙන්නෙ විභාගෙ ගැන නෙමෙයි. තරගෙ ගැන.."

අපි කතා කර කර ඉන්න තැනට නිරෝධත් ආවා. මං කිසි වෙනසක් පෙන්නුවෙ නෑ.

"සචී මං පාඩම් කරලා ආවේ. ඔයාට විභාගෙදි මොනව හරි අහන්න ඕනෙ නම් මගෙන් අහන්න.."

වෙනදට සචීගෙන් කොපි කරන එකා අද සචීට කියලා දෙන්න හදනවා. මූත් මාර පොරක් තමයි. සෑහෙන්න දියුණු වෙලා. අපි කට්ටිය විභාගෙට ඉදගත්තෙ එක ළග. ඒත් මිස් පේපර් එක බෙදලා අපි ළගම වගේ පුටුවක් තියාගෙන ඉදගත්තා. ඉතිං අපි කවුරුවත් කොපි කරන්න ගියේ නැතුව තමන්ට පුළු පුළුවන් විදියට විභාගෙ ලිව්වා. මං නම් ලියපු පේපර් එක ගැන ගොඩක් සැටිස්. කොහොමටත් මේ ටිකේ ගෙදරට වෙලා ෂෝට් නෝට් ගහලා පාඩම් කරපු නිසා ගොඩක් කරුණු මතක තිබුණා. පළවෙනි විෂය ඉවර වෙලා නැගිටිද්දි කුමුදු මිස් සචිනිව හොයාගෙන අපේ පංතියට ආවා.

"සචිනි ඔයාට දැන් හොදයිද දරුවෝ..? පහුගිය ටිකේ අසනීපෙන් හිටියා කියලා අක්කා කිව්වා.."

සචිනි අසනීපෙන් ගෙදර ඉන්නවා කියලා කියන්න ඇත්තෙ සචිනිම තමා. අපිත් ඒ කතාව ඇහුනෙ නෑ වගේ හිටියා.

"ඔව් මිස් දැන් ටිකක් හොදයි.."

"මං මේ ආවෙ අද අචිනි නැටුම් ප්‍රැක්ටිස් කරන්න කලායතනයට ගියාද කියලා දැනගන්න.."

"ඔව්, අක්කි උදේ මගෙත් එක්කම ඇවිල්ලයි බස් එකට නැග්ගේ.."

"හරි හරි.. එතකොට හෙට නුවර යන්නෙ කවුරු එක්කද..? ම්... එක්කො ඔයා විබාගෙ ඉවරවෙලා යන්න කලින් මාව හම්බවෙන්න.."

එහෙම කියලා මිස් යන්න ගියා. මේ වැඩේ කරන්න මුලදි අකමැති උන සචී දැන් අපිටත් වඩා හොදට සීන් එක රගපානවා. මිසුත් හොදට ලණුව කාලා ඉන්නේ. හෙට වෙද්දි මේ රගපෑම් සේරම ඉවරයි.

විභාගෙ ඉවරවෙලා අපි කට්ටියම කැන්ටින් එකට සෙට් වෙලා හෙට නුවර ගමන ගැන කතා කලා.

"සචී දැන් හෙට මොකද කරන්නේ..?"

"මෙහෙමයි රන්දු, ප්‍රින්සිපල් සර් කුමුදු මිස්ට කිව්වලු එයාටයි හංසි අක්කටයි මගෙත් එක්ක නුවර යන්න කියලා. අපේ අම්මත් මගෙත් එක්ක එනවා කිව්වා. ඔයාලත් එනවද..?"

සචීලා එක්ක නුවර යන්න හිතාගෙන හිටියට මට දැන් ඒ ගමන යන්න බෑ වගේ. අනික හංසිත් යන එකේ මේ කතා අපේ අක්කටත් යයි. හංසිව මට ඉස්කෝලෙදි හම්බ වෙනවා කියලා අක්කා දැන ගත්තත් අවුලක් නෑ. ඒත් සචීව දාලා කරන ඩබල් ඇක්ටින් ගේම එයා දැනගන්නවට මං කැමති නෑ.

"ජනා උඹයි මහේෂයි මොකද කරන්නේ..?"

"සචී නටනව බලන්නත් කට්ටිය ඕනනේ.. අපි දෙන්නා නං යනවා.. ඔයාලත් එන්න.."


ජනාලිලා නං වේලාසන ඒවා ප්ලෑන් කරලා වගෙයි. නිරෝධත් එක පයින් නෙමෙයි දෙපයින්ම කැමතියි කියලා මං දන්නවා. ඒත් මූ බලාගෙන ඉන්නෙ මුලින් අපි කාගෙන් හරි වචනෙ පිටවෙනකල්. අපි ගියාට අචිනි නිසා දිනුක නම් යයිද කියන්න බෑ.

"අපිත් යනව නම් අචිනි ඇරුනම නව දෙනෙක් ඉන්නවනේ. ඒත් යන අයගෙන් කුමුදු මිස් දන්නෙ නැහැ අචිනි වෙනුවට යන්නෙ සචී කියලා. ඉතිං අපි නම දෙනාටයි හංසි අක්කටයි සචීලගෙ අම්මටයි හැමෝටම කටවල් පරිස්සම් කරගන්න වෙනවා.."

මං එතන තිබුන අමාරුම කාරණේ කට්ටියට පහදලා දුන්නා. ඉස්කෝලෙ ගුරුවරයෙක් එතන නියෝජනනය කරන්න ඕනෙ නිසා කුමුදු මිස්ව හලන්නත් බෑ. අන්තිමට අපි හැමෝම හෙට යන්න එනවා කියලා පොරොන්දු උනා.

ගෙදර ගිහින් හෙට උදේ ගමන ගැන කියලා අම්මගෙනුයි, තාත්තගෙනුයි පර්මිෂන් ගන්න එක හැබැයි ටික්ක අමාරු වැඩක්..

"මේ විභාගෙ ළග තියාගෙන ඔයාලා ට්‍රිප් යන්නද හදන්නෙ පොඩි පුතා.."

තාත්තා සැරෙන් මගෙන් ඇහුවෙ අපි හොරෙන් කොහේ හරි යන්න හදනවා කියලද දන්නෙ නෑ. ඒත් මං අම්මට මේ ගමන කලින් කියලා තිබුණා.

"නෑ තාත්තා මේක ට්‍රිප් එකක් නෙමෙයි. අපේ යාළුවෙක් සමස්ත ලංකා නැටුම් වල ෆයිනල් තේරිලා. හෙට ඒ තරගෙ තියෙන්නෙ නුවර. අපේ මිස්ලත් යනවා. ඒකට ඉස්කෝලෙන් අපිට වාහනේකුත් ලෑස්ති කරලා.."

මං තාත්තට මුළු කතන්දරේම කෙටියෙන් කිව්වා. අපේ අක්කත් කුස්සියෙ ඉදලා ඇවිත් හොරෙන් සැටලයිට් එක දාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. හංසි මොනවත් කියලද දන්නෙත් නෑ.

"ඒ වගේ ගමනක් නම් කමක් නෑ. ඔයා දන්නවනේ මං ඔයාලව ගොඩක් විශ්වාස කරලයි ඔය නිදහස දීලා තියෙන්නේ. ඒ විශ්වාසෙ කඩන්න එපා පුතා.."

අපේ තාත්තා අම්මා වගේ නිතරම මගෙත් එක්ක කතා නොකලට එයා කියන වචන දෙක තුන උනත් බොක්කටම වදින්න කියනවා. තාත්තා එහෙම කියලා ඉවර වෙලා කාමරේට ගියාට පස්සෙ මං කැමරාව අරගෙන ටෙස් කරලා බලලා බෑග් එකට දාගත්තා. අක්කත් කතාව අහගෙන හිටපු නිසා ඇවිත් මට රුපියල් දාහක් එක්කම අවවාද ටිකකුත් දීලා ගියා. රෑ මම පාඩම් කර කර ඉන්නකොට තාත්තා කාමරේට ඇවිත් අම්මටත් හොරෙන් රුපියල් දෙදාහක් මගේ අතේ ගුලි කලා. දෙන දෙයියො ටොකු ඇන ඇන දෙනවා කියන්නෙ ඕනට තමයි. මේ දුප්පත් රන්දුගෙ පර්ස් එකේ මොණරුම තුන්දෙනෙක්. තාත්තා ළග වගේ අම්මා ළග සල්ලි නැති උනත් හෙට උදේ යන්න කලින් එයට මට කීයක් හරි දෙනවා කියලා මං දන්නවා. ගෙදර බාලයා උනාම මොන තරම් සැපද කියලා මට හිතෙන්නෙ මේ වගේ වෙලාවල් වලට තමයි. උදේ හය වෙද්දි ඉස්කෝලෙට එන්න කියපු නිසා මං ටිකක් කලින් නිදාගත්තා.

****************************

උදේ පහමාර වෙද්දි විහග එළකිරි වගේ කිටක් මරලා අපේ ගෙදරට ආවෙ අපේ තාත්තා අපිව උදේම වෑන් එකෙන් ඉස්කෝලටෙ දාන්නං කියපු නිසා. මමත් ඩෙනිමක් ගහලා අත්දිග ටී ෂර්ට් එකකුත් ඇදලා සුපුරුදු කැප් එකත් දාගෙන තාත්තට හොරෙන් සන්ග්ලාස් දෙකත් බෑග් එකට දාගත්තා. අම්මටයි, තාත්තටයි වැදලා අක්කටත් බායි පාරක් දාලා අපි තාත්තා එක්ක ඉස්කෝලෙට ආවා. ඒ වෙද්දි අපේ කොල්ලො දෙන්නෙකුයි සචීලයි, කුමුදු මිසුයි ඇවිත් හිටියේ. තාත්තා අපි දෙන්නව බස්සලා එවලෙම ගියේ නෑ. ටිකක් වෙලා ගියාට පස්සෙයි මං දැක්කෙ මේ උදේ පාන්දර ප්‍රින්සිපල් සර් ටී ෂර්ට් එකක් දාලා කොල්ලා වගේ ඇවිත්. අපේ තාත්තත් යන්න කලින් සර් එක්කත් කතා කරලයි ගියේ. ඒකෙන් එයාගෙ හිතේ සැකයක් තිබුණනං ඒකත් යන්න ඇති.

කට්ටිය සේරම ආවට පස්සෙ අපි ප්‍රින්සිපල් සර්ටත් වැදලා යන්න පිටත් උනා.

"ඒයි උඹ අචීගෙ අයිඩෙන්ටිය ගෙනාවද..? "

මං සචීගෙ කනට කරලා ඇහුවෙ ඒක අමතක උනොත් නුවර ගිහිනුත් වැඩක් වෙන්නෙ නැති නිසා. ඒවා සේරම හරි කියන්න වගේ ඒකි ඔලුව වැනුවා.

කොළඹ පහුවෙන්න හම්බඋනේ නෑ අපේ කට්ටිය ගෙනාපු ඩ්‍රම් එකට තල තල බජව්ව පටන් ගත්තා. මුං සිංදු කියන්න ගියාම බාගයක් කියන්නෙ කුණුහරුප. ඉතිං මෙතන වැඩිහිටියො ඉන්න නිසා ඒ හරියෙදි හඩවල් ඉබේම මියුසික් බවට පත්වෙනවා. සිංදු කියන අතරෙ සාරංග මහේෂා එක්ක කතා කරනවා දැකලා මං ඒක විහගට පෙන්නාව. හිතේ දුක මූ එකපාරටම පිට කලේ තව සිංදුවකින්..

"මලෙ කූඩුවට ඇවිත්...
කොට්ටාවෙ පෙම්වතෙක්...
මගෙ මහේෂා සමග හාදව
දුන්න ගින්දරක්...
මට දුන්න ගින්දරක්"

ඌ ඒක කියන්න ඇත්තෙ සාරංග ඉන්නෙ කොට්ටාවෙ නිසා වෙන්නැති. හැබැයි ඒ සිංදුවට වෑන් එකේ හිටපු හැමෝම හිනාඋනා. සිංදු පාර එක්කම සචීලගෙ අම්මා දීපු සැන්විච් බෑග් එකම වාෂ්ප උනේ කෑවද කියලා මතකයක්වත් ඉතුරු නොකර. අපිත් එක්ක එක දිගටම හංසි අක්කත් සිංදු කිව්වා. මෙයත් ඉතිං ටීච වගේ සාරියක් පටලවගෙන ආවට අපේ අක්කගෙ වයසෙම වෙන්න ඇති. ඒ කිව්වෙ විසි පහකට විසි හයකට වඩා වැඩි වෙන්න බෑ. හංසිත් කලාවේ උල්පත වගේ තමයි. නටන්න වගේම සිංදු කියන්නත් පුළුවන්..

මගදි වාහනේ නතර කරලා බනිසුයි බීමයි ගත්ත කුමුදු මිස් කිව්වෙ ප්‍රින්සිපල් සර් මග අමතර වියදමට රුපියල් පන්දාහක් දුන්නා කියලා..

"ඕක ඉතුරු උනොත් සර්ගෙ හිත නරක් වෙයිනේ මිස්.. අපි යන්න කලින් ඔය පන්දාහම ඉවර වෙන්න කමු.."

ඒක කිව්වෙ හැමදාම අඩුවෙන් කන අපේ විහග. උගේ කොහොමටත් කකුලෙ මහපොටගිල්ලෙ ඉදලම තියෙන්නෙ ආමාශෙ විතරයි. හංසි අක්කා මං එක්ක කතා කරනවා දැකලා කුමුදු මිස් ළගට ආවා.

"හේෂාන් කොහොමද හංසිව අදුනන්නේ..?"

"මිස් මේ අපේ අක්කගෙ හොදම යාළුවෙක්.."

"අපරාධෙ ඔයාට අක්කවත් එක්කගෙන එන්න තිබුණෙ. එහෙනම් හිංසිටත් පාළු නෑනේ.."

නයි කයිද ඔරෙක්ස් පෑන් කිව්වලු. මිසුත් කියන්නෙ මාර කතා තමයි.

"නෑ මිස් මට පාළු නෑ. මෙයාලා කට්ටියම ඉන්නවනේ.."

මොනා උනත් හංසි හොද කෙල්ල. තැනේ හැටියට ඇණේ ගහන්න එයා දන්නවා. අපි යන අතරෙ මමයි විහගයි මාරුවෙන් මාරුවට මගේ කැමරාවෙන් ෆොටෝ ගත්තා. අපේ කට්ටිය කැමරා තුන හතරක්ම ගෙනත් තිබුණ නිසා වැඩි අවුලක් නැතිව අපිට ඕන තරම් ෆොටෝ වෙන වෙනම ගන්න පුළුවන් උනා. හැබැයි මේ විහගයා මටත් හොරෙන් මගෙයි හංසිගෙයි ෆොටෝ දෙක තුනක්ම අරන්.

කාලා බීලා ඉවරවෙලා අපි නුවරට යද්දි නමයයි හතලිස් පහට විතර ඇති. තරගෙ තිබුණෙ ටවුමෙ වැව ළගම තිබුණ ගෑණු ළමයින්ගෙ ඉස්කෝලෙක. අචිනිගෙ නමට වෙලාව දීළා තිබුණෙ උදේ එකොළහට නිසා අපි කට්ටිය ඉස්කෝලෙට යන්න කලින් දළදා මාළිගාවට ගිහින් පඩුරු දාලා වැදලයි ගියේ. සචී අද කොහොම හරි දිනයි කියලා මගේ හිතේ ලොකු විහ්වාසයක් තිබුණා.

"බලපංකො බං නුවර කෙල්ලන්ගෙ ලස්සන.."

විහගගෙ පැණි හැළිය ආයෙත් ඇරිලා. අපි වෑන් එකට එද්දි ඩෙනිමක් ගහපු ලෝකසුනා විතර හීන්දෑරි කෙල්ලෙක් අයිස් ක්‍රීම් එකක් කකා එනවා. ඒකි ළං වෙද්දි ෂෝටා සැළලිහිණි සංදේශයේ තිබුණ කවි පදයක් හයියෙන් කිව්වා.

"සිසිවන උවන......
ඉග සුග ගත හැක මිටින.."

ඒකි කණ්ඩුල හැරුනා වගේ ෂෝටා දිහාට හැරෙද්දි මූ උසේන් බෝල්ට්ටත් වඩා හයියෙන් දුවගෙන ගිහින් වෑන් එකට නැගලා දොරත් වහගත්තා. නිකං හරි ඒ කෙල්ල මූට දෙක තුනක් ඇන්නා නම් ආප්ප හැන්දෙන් හූරලා තමයි මුගේ කෑලි එකතු කරන්න වෙන්නේ. ඒක බුදු ෂුවර්..

ඉස්කෝලෙට අපි යද්දි ලංකාව වටේම ඉස්කෝල වලින් ෆයිනල් තේරුණ කට්ටිය ඇවිත් තැන් තැන් වල හිටියා. අපිට ටිකක් වෑන් එකේ ඉන්න කියලා කුමුදු මිස් සචී එක්ක හොල් එකට ගියා. හැබැයි ආපහු එද්දි එයාලගෙ මූණු වෙනස්.

"ළමයි පොඩි ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා. තරග තියෙන පැත්තට පිරිමි ළමයින්ට යන්න දෙන්නෙ නෑ. අනික හෝල් එක ඇතුලට යන්න දෙන්නෙත් නටන ළමයටයි චීටර්ටයි විතරයි.."

"අයියෝ මොනවද මිස්, ඒක හරි කැතයිනේ.. අපි මේ තරම් දුර ආවෙ අපේ ස... මේ අපේ අචිනි නටනවා බලන්නනේ.."

නටන එක කෙසේ වෙතත් මේ මෝඩ විහගයා තව පොඩ්ඩෙන් සචීගෙ නම කියලා බාල්දියක් පෙරලනාව.

"වෙන මොනවා කරන්නද එහෙනම්. මිස්ලා ඒ පැත්තට යන්න. අපි වෑන් එකේ රවුමක් දාලා එළියෙ ඉන්නම්."

මං එහෙම කිව්වාම නිරෝධගෙ මූණ පෙගුණ පාන් බාගයක් වගේ උනා. අපි හයදෙනා ඩ්‍රයිවර් එක්ක වෑන් එකේ ඉද්දි සචී, ජනාලියි, මහේෂයි. එක්ක යන්න ඉස්සර උනේ දුකෙන් අපි දිහා බලන් ඉදලයි. අපි වෙනසක් නැතුව හිනාවෙලා කෙල්ලට සුභ පැතුවා. අිපට ඇවිදින්න යන්න එපා කියලා මිස් හංසිවයි, සචීලගෙ අම්මයි එක්කගෙන ඇතුළට ගියා.

"මචං දැන් මොකද කරන්නේ..? ඉදලා ඉදලා නුවර ආවෙ මේ වැන් කට්ට අස්සෙ වේලෙන්න නෙමෙයිනේ.."

සාරංගට තද වෙලා. දිනුකත් වැඩි සද්ද බද්දයක් නැතුව බලාගෙන ඉන්නවා.

"රයිට්.... උඹලා තව ඇදුමක් අරන් ආවා නම් යන්න තැනක් තියෙනවා.."

සාරංග ආයෙත් අහද්දි අපි කට්ටියම රෙඩි කියලා අත් ඉස්සුවා.

"අපේ අංකල් කෙනෙක් ඉන්නවා කටුගස්තොට හරියේ. හැබැයි මචං මෙතන ඉදලා කිලෝ මීටර් පහක් විතර වගේ යන්න ඕන. මොකද කියන්නෙ එහෙ නාන්න මරු තැනක් තියෙනවා."

"එළනේ..! යං යං මෙච්චර කිලෝමීටර් එකසිය විස්සක් තිහක් විතර ආපු එකේ ඔය පහ මොකක්ද බං.."

ෂෝටා පැනලා උත්තර දුන්නෙ ඌ අපේ සෙට් එකේ පුංචි කොලුවා නිසා වෙන්න ඇති. තාම සෙල්ලමටමයි හිත.

"අන්කල් මේ ළගට ගිහින් එනන් යමුද..?"

මං ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ගෙන් ෂේප් එකේ ඇහුවා. මෙයා බෑ කිව්වොත් ඉතිං අපිට ගගකින් උනත් ඇදගෙන නාන්න තමයි වෙන්නේ.

"යන්න නම් පුළුවන් පුතා, ඒත් ඔයාලගෙ ටීචර් මට බනීද දන්නෑ.."

අන්කල් බයයි වගේ කියලා මට තේරුණා..

"අපි එහෙම අන්කල්ට බනින්න දෙනවද..? අපිට මිස් තමයි කිව්වෙ එයාලා පරක්කු වෙන නිසා කොහේ හරි ගිහින් එන්න කියලා.."

මේ විහගයා අපේ අහිංසක ටීචර් අමු අමුවේ පාවලා දීලා අන්කල්ව කැමති කරගත්තා. අපි එහේ ගියේ මගින් ලොකු කේක් එකකුත් අරගෙන. ඊට අමතරව නාද්දි බොන්න කියලා ජින්ජර් බියර් බෝතල් ටිකකුයි, බයිට් කඩල පැකට් තුනකුයි අපේ ඩ්‍රයිවර් අන්කල් යාළුවෙක් කරගන්න බුලත් විට තුනකුයි අරගත්තා.

"බලපං අපි වෙනදට ජින්ජර් බියර් නැතුව බියර් බොන්නේ.. අද මේ ගෑණු එක්ක ඇවිල්ලා ඒකටවත් නිදහසක් නෑ.."

විහග එහෙම කිව්වට මූ බොන්න පුළුවං එකෙක් නෙමෙයි. මේකා බ්‍රැන්ඩි කියලා බොන්නෙ ෂැන්ඩි. හැබැයි සාරංගනම් පාටි වලට ගියාම ගෙදර උන්දැලට හොරෙන් එක එක ඒවා අතහදා බලලා එනවලු.

"ඒකනේ.. අද මතට තිත තමයි.. වෙනදට අපි තිතට මත නේ.. හෝව් හෝව් අන්කල් ඔතනින් දකුණට.."

සාරංග අන්කල්ට පාර පෙන්නගෙන ඔය කියන ගෙදර මිදුලටම අපිට එක්කගෙන ආවා. එහෙ වටපිටාවෙ තිබුණෙ පුදුම ලස්සනක් වගේම අමුතු ලා....... සීතල ගතියක්.

"බලපං අපේ සීයලට උනත් ඉස්සර මීට වඩා හිතන්න තිබුණා. නැත්තං අපිටත් මේ සාරංගට වගේ රටපුරා නෑයො ඉන්නවනේ.."

මං ඒක කියද්දිම උගේ අන්කල් ගෙයින් එළියට ආවා. පොර හරියට තේ වත්තක සුපිරින්ඩන්ට් කෙනෙක් වගේ සුදු ෂෝටකුයි සුදු ෂර්ට් එකකුයි ඇදලා හැටි එකකුයි සපත්තු දෙකකුයි දාලා හිටියේ.

"හෙලෝ සනා... කම්... කම්... නයිස් ටු මීට් යූ ආෆ්ටර් වෙරි ලෝන්ග් ටයිම්.."

මළ කෙලියයි අන්කල් කාරයට සුද්දගෙ අසූචි පෑගිලද කොහෙද. සාරංගත් ඉස්සරහට ගිහින් අන්කල්ව බදාගත්තා.

"බලපංකෝ බං මූ පැන්ෂන් ගිය පොලිස් කාරයෙක් වගේනේ..."

විහග මගේ කණට කරලා හිමීට කිව්වා.

"මචං උඹේ සාක්කුවෙ ඩික්ෂනරියක් තියෙනවද..?"

අනිත් පැත්තෙ ඉදන් නිරෝධ අහද්දි මට හිනාත් ගියා. මොනව නැතත් පොර ජොලි ඩයල් එකක් කියලා අපිට කතා කරපු පළවෙනි විනාඩි පහෙන්ම තේරුණා.

"විනී කම් හියර් මයි ඩාලිං.."

අන්කල් දොරෙන් ඇතුලට බෙල්ල දාලා කතා කලේ ගෙදර ඉන්න බල්ලටද දන්නෙත් නෑ. අපි සපත්තු දාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙය විනී හපන්න ආවොත් දුවන්න කියලා බලාගෙන. ඒත් ගේ ඇතුලෙ ඉදලා අගර දගර පපා ආවෙ ලන්සි ටයිප් එකේ ඇන්ටි කෙනෙක්.

"විනී.. ඩූ යූ නෝ දිස් ජෙන්ට්ල්මන්..?"

අන්කල් කාරයා සාරංගව පෙන්නලා ඇහුවා. බොලේ.. විනී කියන්නෙ අන්කල්ගෙ වයිපරේ...

"ඕ.... මයි ගෝඩ්..."

ආන්ටි එහෙම කියලා සාරංගට අත දික් කලා. බලන් යද්දි මූ අපිව එක්කන් ඇවිත් තියෙනනෙ මාර ප්ලේස් එකකටනේ.. මෙතන කැටයම් ගොඩයි. ඒ මදිවට සිං සිං ගාලා එහෙට මෙහෙට කඩ්ඩ වැනෙනවා. අපි ඔළු පාත් කරගෙන හිටියෙ කතා නොකරන තාක්කල් මෝඩයත් පණ්ඩිකයෙක් කියලා කවුද කියපු කතාවක් මතක තිබුණ නිසා.

අන්කල් සාරංග එක්ක ආගිය තොරතුරු කතා කරන අතරෙ අපි ඒ ලස්සන වත්ත වටේ පොඩි රවුමක් දැම්මා. විනී ආන්ටි මොනවද කෑම ජාතියක් එක්ක තේ ලෑස්ති කරලා අපිට කතා කරද්දි මම ඒ පරිසරයට වශි වෙලයි හිටියේ.

 

[crazybuddy]

"අන්කල් අපි කට්ටිය ආවෙ මේ පිටිපස්ස දොලෙන් නාන්න.."

"ඕකේ සනා.. යූ එන්ජෝයි විත් යුවර් ෆෙන්ඩ්ස්.."

මේ යකානං මාර පොරක්. සිංහලෙන් කියන දේට උත්තර දෙන්නෙත් කඩ්ඩෙන්. විනී ආන්ටි අපිට චේන්ජ් කරගන්න කියලා කාමරයක් පෙන්නුවා. අපි ෂෝටවල් ටිකකට බැහැලා කාමරෙන් එළියට එද්දි අන්කල් අලුත්ම තුවා තුනක් විතර අපිට දුන්නා.

"එපා අන්කල් අපි ළග තුවා තියෙනවා.."

"නෝ නෝ සනා ටේක් දිස්.."

ඒක කියද්දි විහග තුවා ටික ඉක්මනට අතට ගත්තෙ, නැත්තං අන්කල් ඉංශ්‍රීසියෙන් බනියි කියලා වෙන්න ඇති. බැන්නත් ඉතිං අවුලක් නෑ. අර බල්ලා කියන හැමදේටම නගුට වනනවා වගේ හිනාවෙලා අහන් ඉන්න තියෙන්නේ. මොකෝ තේරෙන එකක්යෑ. අපි ඩ්‍රයිවර් අන්කල්ට කියවන්න පත්තර ටිකකුත් දීලා අන්කල් එක්ක වත්ත පහලට ගියා.

වත්තෙ ඉස්සරහ තියෙනවට වඩා ලොකු ඉඩක් පිටිපස්සෙ තිබුණා. බෑවුම වගේ තිබුණ ඒ හරියෙ මල් වවලා ඒ පාත්ති අතරින් ගල් වැටි වගේ දාලා පාරවල් හදලා එළකිරි ලුක් එකක් තිබුනේ. අපේ කෙල්ලො ටික එහෙම මේ මල් වත්ත දැක්කා නම් උන්ගෙ අවසන් හුස්ම පොද මෙතනම යනවා. ඒ තරම් ගති. පහල පෙනුන දොල පාර දකිද්දි මට මතක් උනේ කාච්චි මලේ.. නාන්න ඕනෙ නෑ.. දැක්කත් සැපයි..

"ඕ......... වට් අ නයිස් ප්ලේස්..."

ෂෝටා ටිකක් උච්ච ස්වරයෙන් කිව්වෙ අන්කල්ට ඇහෙන්න වෙන්න ඇති. කොළඹින් ඇවිත් ගොඩේ බයියො ටික වගේ ඉදලා බෑනේ..

"යර්ස් සනා.. ඔයාලා කැමති නම් කට්ටියම ස්කූල් වැකේෂන් එකට මෙහේ ඇවිත් ඉදලා යන්න.."

ඔන්න අපේ එකා දන්න කඩු දෙක තුන කිව්වා විතරයි අන්කල් කාරයා සිංහලට බැස්සා. මොනව නැතත් පෙරගෙ යෝජනාව නම් ටොප්. අපි නාන්න පටන් ගත්තම අන්කල් ගෙදර ගියා. අපේ ගැන්සිය ගල් උඩින් පැන පැන පෙරලි පෙරලි වතුරෙ දගලන්න ගත්තෙ හරියට සහරා කාන්තාරෙ ඉදලා ආවා වගේ. වැඩියම දැගලුවෙ ෂෝටා. ඌ එක දිගට තිබුණ ගල් පේලියක් දිගේ යද්දි ජබොක් ගාලා ඇදගෙන වැටුනා. මං පොඩි කවියක් මතක් වෙලා කියද්දි ඉතුරු හතර දෙනත් මාත් එක්ක එකතුවෙලා කවිය කිව්වා.

"ඒ දන්ඩේ......... කොටා..
යන විට ගාට......ගාටා.....
වැටුණේය..........වතුරටා..
හූ.......................ටා......"

කොටා කියපු නිසාද මන්දා ඌගේ මූණ දෙකවෙලා. අපි බීම බිබී කඩල කකා ෆුල් ෆන් එක ගත්තා.

"මචං ෂෝටා.. උඹ දන්නවද අර අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතාව..?"

විහග අහද්දි අපි කට්ටිය ඌ දිහාට හැරුණා..

"අලියගෙයි කූඹියගෙයි කතා කොයිතරම් තියෙනවද උඹ අහන්නෙ කොයි එකද..?"

"අලියයි කූඹියයි නාන්න ගිය එක..?"

"ම්හ්... කියපංකො බලන්න.."

"මෙහෙමයි.. අලියයි කූඹියයි නාන්න ගියාලු. මුලින්ම අලියා නාලා ඉවරවෙනකල් කූඹියා ගොඩට වෙලා බලන් හිටියලු. දන්නවද ඒ ඇයි කියලා..?"

"අලියට පෑගිලා ඌ මැරෙයි කියලා වෙන්නැති.."

"නෑ උඹලා දන්නවද උත්තරේ..?"

"ඒකත් ඉතිං උඹම කියහං.."

"අලියා නාලා ඉවර උනාම උගේ ෂෝට ඉල්ලගන්න.."

"හරි හරි ඩෝ.. උඹ ඒ කතාවෙ කොනකටත් මාව ගාව ගන්නද හදන්නේ..?"

ෂෝටා අද දවසෙ බයිට් එක වෙලා. පිස්සු නට නට නාලා ගොඩ එද්දි අපේ අත්වල ඇගිලි රැලිවැටිලා. හැබැයි ඇගටනං දැනුනෙ පුදුම සනීපයක්..

"මචං සාරංගයෝ.. උඹලගෙ අන්කල් කාරයා අපිට ආමාශගත කරන්න මුකුත් දෙන එකක් නැද්ද..? යකෙක් කන්න බඩගිනියි.."

විහගත් හරියට ස්කුබී ඩූ වගේ. කන්න දෙනවනං ඊට වඩා දෙයක් නෑ..

"වෙලාව කීයද දන්නෑ බං.. අරුන් එළියට ඇවිත් අපිව හොයනවද දන්නෙත් නෑ.."

මං කිව්වෙ අපේ ස්ත්‍රී පාර්ශවය මතක් වෙලා.. අපි ගෙදරට යද්දි විනී ආන්ටි කෑම ලෑස්ති කරලා බලාන හිටියා.

"ඔයාලට බඩගිනි ඇතිනේ.. ඉක්මනට චේන්ජ් එකක් දාගෙන එන්න.. ලන්ච් එක රෙඩී.."

"බලපං බං ආන්ටිට පුදුම තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් තියෙන්නේ.. මේ වගේ උදවිය බුදුන් දැක නිවන් දකින්න ඕන.."

අපි ආන්ටිට පින් දිදි කෑම මේසෙට සෙට් උනා. ආන්ටි හදලා තිබුණෙ මැකරෝනි. ලොකු කුකුල් මස් තසිමක් එක්ක තිබුණ උණු උණු මැකරෝනි දකිද්දි විහග කෙල බාල්දියක් විතර ගිලලා ඉවරයි..

"මචං ඩ්‍රයිවර් අංකල්..?"

මං ඇහුවෙ මෙච්චර වෙලා කාටවත්ම උන්දෑව මතක තිබුණෙ නැති නිසා..

"ඔයාලා කන්න. මං එයාලට කෑම බෙදලා දුන්නා.."

"ආන්ටිලත් එන්න කන්න.. කෝ අන්කල්..?"

"එයා හදිස්සියෙ කෝල් එකක් ඇවිත් වත්තට ගියා. තව ටිකකින් එයි.. මං එයා ආවාම කන්නම්.."

එහෙම කියලා ආන්ටි අපිට කෑම බෙදුවා. අපරාදෙ කියන්න බෑ අපේ බඩවල් වල තරම දැනගෙනද කොහෙද ආන්ටි කොත ගහලා මැකරෝනි දාගෙන ගියා. මේවා තම්බපු බට කෑලි වගේ උනාට ආන්ටිගෙ මස් හොද්දත් එක්ක අවුට් නොවී බැට් කරන්න පුළුවං.. ඒක කාලා ඉවර වෙද්දි අයිස් ක්‍රීම් මේසේ උඩ. ඒකටත් වග කියපු අපි ආන්ටිලාට නොසෑහෙන්න පිං දීලා එන්න සෙට් උනා.

"ආන්ටි අන්කල් එන්න පරක්කු වෙයි වගේ නේද..? අපි එහෙනම් ගිහින් එන්නම්.. අන්කල්ටත් කියන්න.."

"ඕකේ සනා, ආයෙත් දවසක යාළුවොත් එක්ක එන්න.. ටේක් කෙයා..!"

"අපිට සංග්‍රහ කලාට තෑන්ක්ස් ආන්ටි. එහෙනං අපි ගිහින් එන්නම්.. බායි.."

සාගත මළු ටිකත් පුරවගෙන ජොලියක් දාලා අපි ආයෙත් අර ඉස්කෝලෙට ආවත් අපේ කවුරුවත් පේන්න හිටියෙ නෑ. හැබැයි උදේ තිබුණට වඩා වාහනත් අඩුයි..

"අපි ටික නැති නිසා මුං ගෙදර ගිහින්ද දන්නෙ නෑ.."

"සචීලගෙ අම්මයි, හංසි අක්කයි මොබයිල් ගෙනත් තිබුණා. වරෙං පහලට ගිහින් කෝල් එකක් දීලා බලමු.."

වෑන් එක ඉස්කෝලෙ තියෙද්දි අපි කට්ටිය පයින්ම පැත්තට ඇවිදගෙන ආවා. ඒ හරියෙම ප්‍රේමවන්තයින්ට සුර ලොවක් වගේ. මං පර්ස් එකේ දාගෙන හිටපු හංසිගෙ නොම්මරේට බොක්ස් එකකින් කෝල් කලා.

"ආ මල්ලිලා ඔයා කොහෙද ඉන්නේ..? මේ නංගි සෙකන්ඩ් රවුන්ඩ් එකට සිලෙක්ට් උන නිසයි ටිකක් පරක්කු උනේ. තව පැයකින් විතර මේක ඉවරයි."

හංසි කියපු පණිවිඩේ මං අනිත් කට්ටියට කිව්වා. හැමෝම කිව්වෙ අපි තව ටිකක් වැව රවුමෙ ඉමු කියලා. ඉතිං අපි වැව දිහා බල බල ඒ හරියෙ ඉන්න කෙල්ලන්ට විහිළු කර කර හිටියා.

"බලාගෙන බං නුවර කෙල්ලන්ට විහිළු කරලා ගහන්න ආවොත් දුවන්න පාරවල් දන්නෙත් නෑ.. ටිකක් පරිස්සමින්.."

"අපි කවද්ද බං කෙල්ලන්ගෙන් ගුටි කෑවේ. බැරිම අවස්ථාවක් ආවොත් වැවට පනිනවා.."

ෂෝටා එහෙම කිව්වට ඌට මතක නැතුව ඇති උදේ ඇතින්නක් විතර කෙල්ලෙක් ඌව සුප් කරන්න හදපු හැටි. අපි කතා කර කර ඉන්න පැත්තට චයිනා ලුක් එකක් තියෙන චප්ප මුක්කා ඩයල් තුනක් ආවා. මොකක්දෝ මන්දා චාං චූං බාසාවක් කතා කර කර ආපු උන් අපිව පහු කරද්දිම විහගයා උන්ට හලෝ කිව්වා. තුන්දෙනාගෙන් ඉස්සරහින්ම ආපු පොර හිනාවෙලා මොකක්දෝ මන්දා දෙයක් විහගට කිව්වා. හිනාවෙලා කියපු හැටියට ඒක නයිස් ටු මීට් යූ වගේ සුහද ටෝකක් වෙන්නැති කියලයි මට හිතුනේ. මෙන්න බොලේ ඌ ඒක කියද්දිම විහගත් ඒ වගේම බාසාවකින් ඔළුව පාත් කරලා මොනවදෝ කිව්වා. සුද්දො ටික හිනාවෙවී යද්දි අපි ලෝකෙ අටවෙනි පුදුමෙ දැක්කා වගේ විහග දිහා බලන් හිටියා.

"උඹ මොකක්ද බං අර චීනට කිව්වේ..?"

"ඌ සුභ පතද්දි මමත් ඌට සුභ පැතුවා.."

පිස්සු පපඩං කතාවක් තමයි මූත් කිව්වේ. මූ චීනට සුභ පැතුවලු.

"උඹ චීන භාෂාව දන්නවා කියලා අපි දන්නෙ නෑනේ.. අපි හිතුවෙ උඹ දන්නෙ සිංහල විතරයි කියලා.."

"සිංහල තමයි බං මම කිව්වේ. ඌ කියපු මෙලෝ දෙයක් මට තේරුනේ නෑ. මොනවා හරි කියන්න ඕන නිසා මමත් කිව්වා.."

මූත් මාර පොරක් තමයි..

"ඉතිං උඹ මොනවද ඔළුව පාත් කරලා කිව්වේ..?"

"මං කිව්වෙ සාට මොයිකල් අමතර කොටස් කියලා.."

"ඒ කිව්වෙ බං..."

"ඒ කිව්වෙ බං මෝට සයිකල් අමතක කොටස් කියලනේ.."

අපි කට්ටිය හිනා උනේ මූ කියපු හරුපෙ කටට කොහෙන් ආවද දන්නෑ කියල හිතලයි..

"අරුන් තුන්දෙනා දැන් චීන ඩික්ෂනරිය පෙරලයි ඒකෙ තේරුම හොයන්න.."

"උඹ තමයි බං දවසකටවත් මිනිහා. උන් ටික හිනාවෙවී යන්න ඇත්තේ ඒක තේරුනේ නැති නිසා තමයි.."

අපි හවස තුනට විතර ආපහු ඉස්කෝලෙ පැත්තට එද්දි මිස්ලා ඈත ඉදන් වෑන් එක පැත්තට එනවා දැක්කා. කට්ටියම කට කපලා හිනාවෙවී ආවේ. අපේ සචී දිනලද මන්දා..

"ආ.. ඔයාලා උදේ ඇදන් හිටියෙ මේවා නෙමෙයිනේ.. කොහෙද ගියේ..?"

අපේ සැබෑ වෙනස මුලින්ම තේරුණේ හංසිට. එයා මං දිහා බලලා එහෙම කියද්දි අනිත් කට්ටියත් අපේ කේෂාන්තයේ ඉදලා පාදාංතය වෙනකල්ම බැලුවා.

"මිස් මෙයාලා කොහෙන්ද නාලා.."

සචී ඉස්සිලා මගේ කැප් එක ගලවලා ගත්තා. අනිත් කට්ටියගෙ කොණ්ඩෙ වේලිලා තිබුණට කැප් එක දාගෙන හිටපු නිසා මගේ කොණ්ඩෙ තෙතයි.

"අපි ගිය තැන් පස්සෙ කතා කරමු. දැන් කියනවා බලන්න උඹේ නැටුමට මොකද උනේ කියලා... උඹ දින්නා නේද..?"

"දින්නද කියලා තවම දන්නෑ. උදේ ෆස්ට් රවුන්ඩ් එකෙන් හයදෙනෙක්ව තෝරලා තව වටයක් තිබ්බා. මම ඒකෙන් දෙවෙනියට නැටුවෙ. ඉතුරු හතරදෙනා නටලා ඉවර උනාම තමයි ප්ලේස් එක කියන්නේ.."

සචී අපි කට්ටියටම ඇහෙන්න කිව්වා. සචීලගෙ අම්මනං හරි සංතෝසෙන් හිටියේ.

"අපිට හෝල් එකට යන්න දුන්නෙ නැති වුනාට අපි කට්ටිය ජනේලෙන් බලන් හිටියෙ මෙයාලා නටනවා. අපේ සචී තරම් ලස්සනට කිසිම කෙනෙක් නැටුවෙ නෑ.."

ජනා අචී කියලා හයියෙන් කිව්වෙ කුමුදු මිස් හිටපු නිසා වෙන්න ඇති. ජනාලි එහෙම කියද්දි නිරෝධ මට පේන්න කොලර් එක උස්ස ගත්තා. මූ දැන්මම සචීගෙ හස්බණ්ඩා වගේ ඇක්ෂන් දාන්නේ..

"ළමයි අනිත් කට්ටිය ඉවර වෙද්දි පහත් පහුවෙයි. ප්ලේස් එක අහන්න හිටියොත් අපට රෑ වෙනවා. එයාලා සදුදට ඉස්කෝලෙට දැනුම් දෙනවලු.. අපි දැන් යං.."

මිස්ගෙ තීරණය අවසාන තීරණය වේ කියලා අපි කට්ටිය වෑන් එකට නැග්ගා. මං ෂේප් එකේ සචී ලගින් ඉදගත්තා. ඒකිව කතාවට අල්ලගන්න හිතාගෙන. සචී නැටුමට මේකප් කරපු නිසාද කොහෙද ඒකිගෙ සුදු කම්මුල් රෝස පාට වෙලා. මේ තරම් ළගට ඒ ලස්සන මූන දකිද්දි මට ලෝභ හිතුනා.

එයාලා ඇතුලට ගියාට පස්සෙ අපි මොකද කලේ කියලා සචී අහපු නිසා මං විතර විචාරෙ දුන්නා. හංසි අහක බලං වගේ හිටියට කණ තිබුණෙ අපි දෙන්නා ළගද කොහෙද..? විහගලා සිංදු කියන්න පටන් ගත්තට ඒක උදේ වගේ නැගලා ගියේ නෑ. ඒ නිසා එක එකා තනියෙම සිංදු කියන්න ගත්තම අනිත් අය මියුසික් දුන්නා.

"ඒයි අපේ අසහාය ගායකයා කියපංකෝ සිංදුවක්.."

සාරංග කෑගැහුවෙ මට. මං සචිනිගෙ මූණ දිහාත් ටිකක් වෙලා බලන් ඉදලා සිංදුවක් කියන්න පටන් ගත්තා.

"ඔබට සිත ආදරේ කරයි..
දෙතොල ගොළු වී සිටි..
නැගුණු සෙනෙහේ කියනු බැරි වී..
මගේ සිත වේදනා විදී.."

නුවර පාර දිගේ හයියෙන් ගිය අපේ වෑන් එක ඇතුලෙ මගේ සිංදුව හොද පැහැදිලිව ඇහුනා. කට්ටිය ඩ්‍රම් එක ගහන්නත් අමතක වෙලා ඇස් වහගෙන සිංදුව රස විදිද්දි සචී හිටියෙ මගේ මූණ දිහා බලාගෙන. එයාට එහා පැත්තෙ හිටපු අම්මා නිදාගෙන ඉන්නවා මං දැක්කා. සිංදුව ඉවර වෙද්දි කට්ටිය විසිල් ගහලා ඉල්ලුවෙ තව සිංදුවක්. ඊළගට මං ගොඩක් ආස කරන නින්ද නැති රැයේ සිංදුව කියන්න ගත්තා.

"මචං උඹේ රාණි හිටියනං උඹට යුග ගීයක් කියන්න තිබුණා නේද..?"

මම සචී ළග ඉදගෙන හිටපු නිසා ඊරිසියා හිතිලද කොහෙද නිරෝධ එකපාරටම නෙත්මිව මතක් කලා..

"කවුද රන්දු රාණි කියන්නේ..?"

"රාණි කියන්නෙ මුගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්.."

ජනාලි අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නෙ සාරංගයා. ඒක ඇහෙද්දි හංසි මගේ පැත්තට හැරුනෙ පැයට හැටේ වේගෙන්. ඔය නිව්ස් එක අපේ අක්කට ගියොත් ඉතිං මට බඩුම තමයි. කිසිම ගැලවිමක් නෑ..

"ඒ කතාව ඇත්තද රන්දු..? ඔයාට ගර්ල් කෙනෙක් ඉන්නවද..? ඇයි අපිට කිව්වෙ නැත්තේ..?"

ඕන ප්‍රශ්නයක් වරකට එක බැගින් ඇහුවනං ඉවරයිනේ සචී ප්‍රශ්න වැලක්ම ඇහුවෙ එක හුස්මට.

"ඔව් බං, ඒක ඇත්ත. හැබැයි තාම කියන්න තරම් කාලයක් උන්නෑ.."

මං සචීට පොඩි නයි පැටියෙක් ඇරලා බැලුවා. කෙල්ල බිම බලාගෙන කල්පනා කරනවා. මේකි ලණුව කාලා කියලා නියමෙට තේරුණා.

"සචී මට ඇත්ත කියන්න.. ඔයා කාටවත්ම ආදරේ කරන්නෙ නැද්ද..?"

මෙයාට කොල්ලෙක් නැති විත්තිය නං අපි දන්නවා. ඒත් කවුද දන්නෙ සචී නිරෝධව ලව්ද කියලා. කට්ටිය එකා දෙන්නා වෙන වෙනම කතාව. ඉතිං අපේ සංවාදෙ වෙන කවුරුවත් නම් අහං ඉදිනෙ නෑ කියලා දැනුන නිසා මං සචීගෙන් ඇහුවා.

"මං... මං... මං ආදරේ කරනවා රන්දු. ඒත් ඒක මං එයාට කියලා නෑ.."

මං හිතුවා හරි. නිරෝධ සචීට ලව්. ඒත් තාම කියලා නෑ. ඒ වගේම සචිත් ලව් කරන්නෙ නිරෝධටම වෙන්න ඇති. එයත් ඒක හිතේ තියන් ඉන්වා. මේ රන්දුට ඉතං සොරි ඩොට් කොම් තමයි.

"ඔයා ආදරේ කරන්නෙ අපේ සෙට් එකේ කාටහරි නේද..?"

මං හිමීට එහෙම අහද්දි කෙල්ලගෙ ලස්සන ඇස්වල කදුළු පිරිලා. ආදරේ හිතේ තියන් දුක් විදින එක කොයි තරම් අමාරුද කියලා මට අමුතුවෙන් කියලා දෙන්න ඕනේ නෑ. ඒ දුක මටත් දැනිලා තියෙනවා. ඊයෙ පෙරේදා අලුතෙන් ආපු කෙල්ලෙක් දිහා හොරෙන් බැලුවට පුංචි කාලෙ ඉදලා මං ළග හිටපු සචිනිට මං ආදරේ කරලා කියලා මට දැනුනෙ නිරෝධ අපේ ගෙදර නතර උන දවසෙ රෑ. ඒත් මට ඒ පොත පෙරලන්නෙ නැතුවම වහලා දාන්න වෙලා. මං දැන් මගේ හොදම යාළුවෙක් උන නිරෝධට උදව් කරන්න පොරොන්දු වෙලා ඉවරයි.

"සචී මට ඇත්ත කියන්න සචී.."

"ඒ ගැන අහන්නෙපා රන්දු. මං දන්නෙ මං එයාට ගොඩක් ආදරෙයි කියලා විතරයි.."

මෙච්චර වෙලා සචීගෙ ඇස්වල පිරිලා තිබුණු කදුළු බිංදු නිදහසේ ගලාගෙන යද්දි එයා ඉස්සරහ සීට් එකට ඔලුව තියාගත්තා. කෙල්ලො කොයි තරම් අඩනවා දැකලා තිබුණත් සචීගෙ කදුළු ඉස්සරහ මගේ හිත උණු උනා.

"ඔයා ආදරෙයි කියනකන් එයා බලන් ඉන්නවා සචී. ඒක ඉක්මනට කියන්න.."

සචීගෙ සිනිදු අතක් උඩින් අත තියලා මං කියද්දි එයා මගේ අත තද කරලා අල්ලගත්තා. දැන් මේ රන්දු ෆුල් හොල්මං. මේ රෝස මල නිරෝධගෙ අතට දෙන්නෙ කොහොමද කියනෙක මං කොළඹට එනකල් කල්පනා කලා. මග නතර කරලා ආප්ප කාලා තේ බීලා ආපු නිසා ඉස්කෝලෙට එද්දි හයහමාර විතර උනා. අපි මගදි කෝල් කරපු හින්දා ගෙවල් වලින් ඇවිත් තිබුණට සාරංගටයි දිනුකටයි යන්න විදියක් තිබුණෙ නෑ.

"සාරංග උඹලා දෙන්නව අපේ වෑන් එකේ ගිහින් දාන්නද..?"

මං ඇහුවෙ උන්ව මග දාලා යන එක හොද නැති නිසා..

"නෑ බං තාම එචච්ර කළුවර වෙලත් නෑ නේ.. අපි ත්‍රීවිල් එකක යන්නම්..."

එහෙම කියලා උන් දෙන්නා පාර පැත්තට ගියා. කුමුදු මිස්ව ගෙදරට දාන්න සචී බාරගත්තා.

"හංසි අක්කේ ඔයා යන්නෙ කොහොමද..?"

මං ඇහුවෙ එයා ගැන අහන්න මට යුතුකමක් තියෙනවා කියලා හිතුන නිසා. මොකද හංසි දැන් මට මගේ අක්කා වගේ තමයි.

"අපේ මල්ලි බයික් එකේ ඇවිත් ඉන්නේ. මං එයා එක්ක යන්නම්. ඔයාලා පරිස්සමින් යන්න.."

ගේට්ටුව ළග පල්සර් බයික් එකක් නතර කරලා තිබුණෙ හංසිගෙ මල්ලි වෙන්න ඇති. හැමෝම යන්න සෙට් වෙද්දි මං අපේ වෑන් එකට නැග්ගෙ විහගත් එක්ක. ඌට අද රෑ අපේ ගෙදර ඉන්න කිව්වත් මහන්සියි කියලා ගෙදර යන්න ඕන කිව්වා. ඌවත් ගෙදර දාලා අපි ගෙදර එද්දි හතහමාරට විතර ඇති.

"පොඩි පුතා කොහොමද ගමන..?"

මං වෑන් එකෙන් බහිද්දිම අම්මා අවිත් මගේ අත අල්ල ගත්තා. එයා ගොඩක් වෙලා පාර බලන් ඉන්න ඇති කියලා මට හිතුණා ඒ මූණ දකිද්දිම.

"ගමන නම් නියමයි අම්මා.. හැබැයි හරිම මහන්සියි.."

"ගමන නියමයි කියලා තේරෙනවා කටහඩට වෙලා තියෙන දේ බලද්දි. හරියට වචන පිටවෙන්නෙත් නෑ.."

අක්කා සුපුරුදු ගෝරනාඩුව දාලා මාව පිළිගත්තා. මග දිගට සිංදු කිය කිය ඇවිත් අක්කා කිව්වා වගේ මගේ උගුර බැරැන්ඩි වෙලා තිබුණෙ. ඉක්මනට ඇග සෝදපු මම රෑට කන්නෙත් නැතුව ඇදට පැන්නා.

​

​

 

[crazybuddy]

​

මං පහුවෙනිදා උනේ පාන්දර නමයට විතර නැගිට්ටේ කවුදෝ මන්දා අපතයෙක් කෝල් කරපු නිසා. මං නිදිමතේම ගිහින් ෆෝන් එක ගනිද්දි කතා කලේ සාරංග.

"මචං උඹලා දෙන්නා ඊයෙ ගියේ කොහොමද..?"

"ආ.. අපි කිසි ආබාධයක් නැතුව සැපට ත්‍රීවිල් එකක ගියා. ඒක කියන්න තමයි ගත්තේ.."

"ෂුවර් එකට උඹලා මොකක් හරි මගෝඩි ගේමක් දෙන්න ඇති.."

"අපි නගිද්දි ඇහුවා ගාන කීයද කියලා. මේ යකා රුපියල් දෙසිය පනහක් කිව්වනේ බං.."

මේ කියන්නෙ ත්‍රීවිල් කාරයා ගැන වෙන්න ඇති. මුන් දෙන්නා ඌට පොල්ලක් තියලා කියලා මට නිකමට හිතුනා.

"ඉතිං බං අපේ ගෙදරට එච්චර ගන්නෙ නෑ නේ වෙනදට. දිනුකත් අපේ ගෙදර නවතිනවා කියපු නිසා ඩබලම නැගලා ගියා."

"ඉතිං දෙසිය පනහ දුන්නද..?"

"මොන පිස්සුද..? අපි හිස් මෙගා බෝතල් දෙකක් දාපු බෑග් එකක් ත්‍රීවිල් එකේ තියලා අපේ ගේ පහුකරලා තියෙන ෂොප් එකක් ළගින් බැස්සා සිගරට් දෙකක් අරන් එන්න කියලා. පොරත් හිතන්න ඇති අපේ බෑග් එකකුත් ඇතුලෙ තියෙන නිසා අපි එයි කියලා. අපි හිමීට ඉස්සරහ දොරෙන් ගිහින් පිටිපස්සෙ කා පාර්ක් එක පැත්තෙන් බැහැලා වැටක් අස්සනේ රිංගලා ගෙදර ගියා. ඒක කොච්චර සිම්පල් ප්ලෑන් එකක්ද බලපං. සල්ලිත් ඉතුරුයි නේ.."

මුං කලොත් කරන්නෙ ඔහොම නොහොබිනා වැඩක්ම තමයි.. පව්..! ඒ අහිංසක ත්‍රීවිල් කාරයා මුං එනකල් සැදී පැහැදී බලන් ඉන්න ඇති.

"පොර ආපහු යන්න ඇත්තෙ බොලාගෙ හත්මුතු පරම්පරාවම මතක් කර කර වෙන්න ඇති.."

කොහොම උනත් ඊයෙ දවස ගෙවිලා ගියේ අපේ හිත්වල විශේෂ මතක සටහන් තැන්පත් කරලා.

අද පන්ති දවසක් නේද කියලා මතක් උනේ දහය මාරට විතර කෑම කනකොට. ඊයේ දගලලා අතපයත් රිදෙනවා. ඉතිං මොන පන්තිද..? මං හවස් වරුව ගෙදරට වෙලා පාඩම් කලා..

*******************************

සදුදා උදේ ඉස්කෝලෙ යද්දි සචිනිත් ඇවිල්ලා හිටියා. අද ඉදලා සුපුරුදු විදියට සචිනි අපේ පංතියෙ. උදේ ඉස්කෝලෙ පටන් ගනිද්දි ප්‍රින්සිපල් සර් ප්‍රධාන රැස්වීමක් කියලා හැමෝවම ග්‍රවුන්ඩ් එකට කැදෙව්වා. ගාථා කියලා ඉවර උනාම ප්‍රින්සිපල් කිව්වෙ අපි හැමෝම අහන්න සතුටු උන කාරණයක්. අචිනි නවෝදා අත්තනායක සමස්ත ලංකා නැටුම් තරගයෙන් පළවෙනි තැනට තේරිලා කියලා සර් කියද්දි මගේ ඇගේ ඇත්තටම හිරි ගඩු පිපුණා. ඔය ජයග්‍රහණය බලා ගන්න අපි කොයිතරම් බකප් එකක් දුන්නද කියලා සර් දන්නෙ නෑනේ..

අචිනි නවෝදාට ඒ ජයග්‍රහණය ගෙනත් දුන්නෙ සචිනි පබෝදා කියන එක ගොඩ දෙනෙක්ට රහසක්. සර් අචිනිගෙ නම කියලා අඩගහද්දි එයා සචිනිට ස්ටේජ් එකට යන්න කිව්වා. ඒත් සචිනි ඒ ජයග්‍රහණය නිහඩවම අචිනිට පවරලා පැත්තකට උනා. මේ වගේ කෙල්ලෙක් තමන්ගෙ නිවුන් සහෝදරියක් වෙලා ඉපදෙන්න අචිනි පින් කරලා තියෙනවා ගොඩක්.

රැස්වීම ඉවර උනාම අපි සචීට සුභ පතලා එයාවයි අචිනිවයි ඩබලම එක්කගෙන කුමුදු මිස් හම්බවෙන්න ගියා. එයත් මේ වැඩේට ගොඩක් මහන්සි උනා.

"ආ.. දැන් දසමහ යෝධයො ටිකට සතුටු ඇති.."

අපිව දැක්ක ගමන් මිස් ඉස්සරහට ආවෙ එහෙම කියාගෙන. එයා කෙලින්ම ඇවිත් අල්ලගත්තෙ සචිනිගෙ අත් දෙක.

"ඔයා ලස්සනට නටපු නිසා තමයි අපේ ඉස්කෝලෙට මේ වාසනාව පෑදුනේ.."

මළ කෙලියයි. මිසුත් දෙන්නව මාරු කරගෙනද කොහේද..?

"මිස් ඔය සචිනි. මෙයයි අචිනි.."

මං එහෙම කියද්දි මිස්ගෙ මූණට නෝන්ඩි හිනාවක් ආවා.

"අරයා අචිනි කියලා මං දන්නවා. මං කතා කලේ තරගෙට නටපු එක්කෙනාට.."

හුටා අපේ රහස එහෙනං එයත් දැනගෙන. මිස්ට ඕක කියන්න ඇත්තෙ හංසි වෙන්න ඇති. මම කිව්වෙ මේ කෙල්ලන්ට කට පරිස්සම් කරගන්න බෑ කියලා. දැන් බඩු හරිනේ. අපි ටික ඇටිකෙහෙල් කාපු උගුඩුවො වගේ බිම බලන් හිටියා.

"මොකද කට්ටිය බයවෙලා වගේ..? අනේ කොල්ලනේ උඹලා හිතුවෙ මුන් දෙන්නා එක වගේ උනාට පොඩි කාලෙ ඉදලා මං නැටුම් උගන්නපු කෙල්ලො දෙන්නා මට වෙන්කරලා අදුනගන්න බෑ කියලද..?"

දීපංකො ඉතිං උත්තර. අපි මිස්ව ඇන්දුවා කියලා හිතං හිටියට අන්තිමට ඇදගෙන තියෙන්නෙ අපිමයි. ඒ කියන්නෙ අපි නුවර යන්නත් කලින්ම වැඩේ ලෙඩේ වෙලා ඉවරයි. මිසුත් කට වහගෙන දන්නෑ වගේ හිටපු එක තමයි මතක් වෙද්දි කාලා ඉන්න බැරි.

"බයවෙන්නෙපා මං මේක දැනගත්තෙ ඔයාලා කවුරුවත් කියලා නෙමෙයි. ඒ වගේම තමයි මං මේක කාටවත් කියන්නෙ නෑ.."

මිස් එහෙම කියද්දි ඇගට දැනුනෙ ලියුකේමියාව හැදිලා හොද උනා වගේ සනීපයක්. නැත්තං අපි කට්ටියටම ප්‍රින්ස්ගෙන් සම්පත ලැබෙනවා. මිස්ගෙ කතාව ඉවර වෙද්දිම අපි ලිස්සන බෝට්ටුවෙ හිටපු ආදො ටික වගේ එතනින් කැපුනා.

අපි පන්තියට ගියත් ටෙස්ට් එක ඉවර උන නිසා ගුරුවරු ආවෙ නැහැ. අපි කට්ටියට පොඩි ජොලියක් දාන්න හිතං පුටුත් හරවගත්තා.

"මං කාඩ් පැක් එකක් ගෙනාවා මචං.. දාමුද පොඩි ඕබියක්..?"

විහග ඒ ප්‍රශ්නෙ අහද්දි ඌ කැට කොළ ටික වෙන් කරලත් ඉවරයි. මිස්ලා එන එකකුත් නැති නිසා මමයි, විහගයි, ෂෝටයි, නිරෝධයි ඉදගද්දි සාරංග පැක් එකේ හිස් පෙට්ටියත් අතේ තියාගෙන සූදානම් ශරීරෙන් හිටියෙ මිස් කෙනෙක් ආවොත් දුවන්න බලාගෙන. අපි සෙල්ලම් කරන කොට සාරංග හොරෙන් මහේෂගෙ පර්ස් එකේ තිබිලා ගත්තු ටිෂූ පැකට් එකක් අර පෙට්ටිය ඇතුලට දාලා ඒක උඩ දදා හිටියා. මමයි විහගයි දිනාගෙන එද්දිම නන්දනී මිස් කොහෙද ඉදලා කඩා පාත් උනා.

"ඔතන පුටු හරවගෙන කට්ටිය මොකද කරන්නේ..?"

මිස් එහෙම ඇහුවට එයාගෙ සාරි පොට දකිද්දිම අපි කාඩ් ටික හංගගෙන ඉවරයි.

"උඹලා කාඩ් ගැහුවා නේද මෙතන..?"

අවුරුදු විසිගානක් ගුරු සේවයේ ඉදපු නිසාද මන්දා මිස්ට පුදුම ඉවක් තියෙන්නේ. එයා කාඩ් පැක් එක දෙන්න කිව්ව ගමන් සාරංග අතේ තිබ්බ පෙට්ටිය දුන්නා. ජෝකර්ලා දෙන්නට අමතරව මූ තව කුණු ගොඩවල් ඒකට ඔබපු නිසා පෙට්ටිය තිබුණෙ ටිකක් බරට. ලණුව කාපු මිස් ඒක ඇරලා බලන්නෙ නැතුව අරන් ගියේ අපිට බැන බැන.

"මචං මිස් බූමරංගෙ වගේ ගිය සැනින් ආපහු එයි. ඕං මං ගියා.."

එහෙම කියලා සාරංගයා දිනූකගෙ අතිනුත් ඇදගෙන ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට ගියා. දැන් පංතියෙ හිටියට කොහොමත් කාඩ් ගැහිල්ල බොරු. අපෙත් කාඩ් කුඩුවෙනවා. අපිත් දොලහ වසර පැත්තෙ රවුමක් දැම්මෙ ටික දවසකින් නෙත්මිව දැක්කෙත් නැති නිසා. මට දැන් නෙත්මිව ඇරෙන්න වෙන එල්ලෙන්න අත්තක් ඉතුරු වෙලත් නෑනේ.

එදා ගෙදර ආපු ගමන් මම හංසිට කෝල් කලේ අපේ සචී දින්නා කියලා නිව්ස් එක දෙන්න. ඒත් ප්‍රින්සිපල් සර් උදේම ඒක එයාට කියලා. මමත් වීරයා වගේ මේ තුන් කුළුදුලේ හොට් හොට් නිවුස් එක දෙන්න ගිහින් අන්තිමට කෝපි කඩේ අබිලින් වගේ නිකං කිච උනා..

****************************

සතියක් විතර ඇල් වතුරත් නිවලා බීපු ගානට ගෙවිලා ගියේ මෙලෝ රහක් නැතිව. බාල්දියක් පෙරලන්නෙ නැතුව දවසක් ගෙවුනත් නිකං පාචනේ වගේ. ඇගපත වෙව්ලනවා.

අනිත් එක විභාගෙට තිබුණෙ මාස ගානක් නිසා රිවිෂන් ක්ලාස් දාලා සතියෙ දවස් දෙකක්ම පංති බඩගාන්න උනා. මේ මලකඩ ජීවන රටාව වෙනස් කලේ අපේ ප්‍රින්ස්. එයාටත් හැම වැඩේටම අපි නැතුව බෑ.

සර් අපි කට්ටියට කතා කරලා කිව්වෙ තම වාස දෙකකින් කලා උළෙල තියෙන නිසා පුළුවන් වෙලාවට ඒකෙ වැඩත් බලන්න කියලා. විභාගෙ නිසා සම්පූර්ණ වගකීම අපිට පැටෙව්වෙ නැති උනාට අන්තිමට ඉතිං මුළු බර එන්නෙ අපේ කරපිට තමයි.

කලා උළෙල නිසා මට නෙත්මිව වෙනදට වඩා ළගින් ආශ්‍රය කරන්න පුළුවන් උනා. අපි හිටියෙ කොමර්ස් ක්ලාස් වල උනාට සංගීතය පැත්තෙ වැඩි බර දැරුවෙ අපියි. නෙත්මිට ලස්සනට සිංදු කියන්න පුළුවන් නිසා අපේ කණ්ඩායම් ගීත හැම එකකටම එයත් හිටියා. දවසක් මං ටැප් එක ළග ඉදලා යද්දි ෂෝටගෙ නංගි පවිත්‍රා ඇවිත් මාව නතර කලා.

"අයියේ ඔයා අපේ චූටි අයියගෙ යාළුවෙක් නිසයි මං මේ අහන්නේ.. හැබැයි මුකුත් හිතන්න එපා.."

"අහන්න නංගි ඕන දෙයක් අහන්න.. මං මුකුත් හිතන්නෑ.."

කෙල්ලත් නිකටට අත තියාගෙන බිම බලාගෙනම අර හැට හතරෙන් එකක් දාලා ආයෙත් කතාව පටන් ගත්තා.

"අයියගෙ හිතේ නෙත්මි ගැන මොනා හරි අදහසක් තියෙනවද..?"

මෙයා ඔළුව වටේ අත දාද්දි මට හිතුනා අන්තිමට එන්නෙ නහය ළගට කියලා. ඒත් නෙත්මිව මතක් කරපු ගමන් මාව ටිකක් අප්සට් ගියා.

"එහෙම මුකුත් නෑ නංගි.. ඇයි ඔයා එහෙම අහන්නේ..?"

"නෑ අයියෙ පහුගිය ටිකේම එයා එකක් හිටපු නිසා මං ඇහුවෙ. එහෙම අදහසක් නැත්නම් කමක් නෑ අයියේ.. මං යන්නම්.."

මට වචනයක්වත් කියන්න නොදී ඒකි කොණ්ඩ කරල් දෙකත් ගස්සලා දාලා දිව්වා. නෙත්මි මෙයා එක්ක මං ගැන මොනවා හරි කියලා ඇති. එයා ගැන අදහසක් තියෙනවා කියලා කිව්වනම් ස්ටෝරිය අහන්න තිබුණා. ඒත් මං නෙත්මිට කැමතියි කියලා මේ කොහේවත් යන ඇඹිටිල්ලන් ඇටේකට කියලා වැඩක් තියෙනවද..?

අපි ඉස්කෝලෙ ගිය දවස් තුනේ වැඩිපුරම හිටියෙ සංගීත කාමරේ. අපේ ඒ ලෙවල් පංති සේරම පාළුවට ගිය අම්බලන් වගේ වෙලා. අචිනියි, සචිනියි සුපුරුදු විදියට කලා උළෙලෙ ප්‍රැක්ටිස් කියලා කකුල් දෙකටම ජින්ස් දෙකකුත් ඇදලා උඩ පැන පැන හිටියා. ඒ නිසා මට නිරෝධගෙ අයිඩියා එක තාම සචීට කියාගන්න වෙලාවක් සෙට් උනේ නෑ. හැබැයි ඒ අතරෙ නෙත්මි දවසින් දවස මගේ හිතට ගොඩක් ලං උනා..

දවසක් මං සංගීත කාමරේ පැත්තෙන් යද්දි නෙත්මි තනියෙම පැදුරක් උඩ වාඩිවෙලා වයලීන් එක ප්ලේ කරනවා. ඒකෙ එක කොනක් නිකටට තද කරගෙන අනිත් අතින් තාලෙට බෝ එක හසුරවද්දි පිට උනේ මහා දුක හිතෙන මියුසික් එකක්. කෙල්ල දිගටම ප්ලේ කලේ මාව දැක්කෙ නැති නිසා. හැබැයි කෙල්ල හිටපු ඉරියව්ව නම් එළම කිරි. මෙතන මේ හේෂාන් රන්දුල වික්‍රමබාහු වෙනුවට ලියනාඩෝ ඩාවින්චිව එහෙම හිටියා නම් මේකිව චිත්‍රයට නගනවා. ආයෙ ඒක හොදන්න දෙයක් නෑ. කෙල්ලට තනියෙම ඉන්න ඇරලා මං හැරිලා අපේ පංතියට ආවා. එද්දි සචිනි පංතියේ. අදනං මගේ සිකුරා උච්ච වෙලාද කොහෙද..? මං හිමීට කොලයක් කඩාගෙන නිසදැසක් ලිව්වා. ඒ අතරෙ සචිනි හැරි හැරී මගේ දිහා බලනවා දැක්කත් ඒකි මට ඩිස්ටර්බ් කලේ නෑ.

"නිවි නිවී දිලිසෙනා නෙතු තාරකා යුවල
මොනවදෝ හෙමි හෙමින් කියනවා......

ලා රෝස පැහැ ගැහුණු ඔබේ ඔය දෙකම්මුල්
දුටුව විට මගේ හිත සැලෙනවා......

ඇසෙන නෑසෙන හඩින් මුමුණනා වදන් වැල්
මා හදේ රැව් දිදී ඇසෙනවා......

පුංචි කුමරියේ කිමද හොරැහින් බලන්නේ
සත්තකයි ආදරේ හිතෙනවා......."

නෙත්මි ගැන ලියනවා කියලා හිතාගෙන පංතියට ආවත් අන්තිමට ලියලා ඉවරවෙනකල්ම මගේ හිතේ හිටියෙ සචිනි. එයා හොරෙන් බලනවා දැකපු නිසයි මං අන්තිම පේලියට ඒ වගේ දෙයක් ලිව්වේ. මං ලියලා කොලේ නමන්න හදද්දිම පිටිපස්සෙන් ආපු සචිනි ඒක අතට ගත්තා. උදුරලා ගන්න මුලදි හිතුනත් මං ඒකිට ඒක කියවන්න ඇරලා බලන් හිටියා.

"හරි ලස්සනයි රන්දු.. කාටද මේක ලිව්වේ..?"

මහා අමුතු බැල්මක් මගේ දිහාට දාලා සචිනි ඇහුවේ කණට ඇහෙන්නෙ නැති ගානට. මං ඕක කාට ලිව්වත් මෙයාට මොකද..?

"මගේ ගර්ල් ෆෙන්ඩ්ට.."

එහෙම කිව්වට ඉතිං මගේ ඔය කියන ගර්ල් ෆෙන්ඩ් කවුද කියලා මං දන්නෙත් නෑ. හැබැයි සචීගෙ මූණ නං කිනං හුලං ගිය බැලුමක් වගේ උනා. මගේ අතට කොලේ දීපු කෙල්ල වෙන වචනයක්වත් කිව්නෙ නැතුව හැරිලා යන්න ගියා. මුං නටලා නටලමද දන්නෙත් නෑ අඩිය තියන්නෙත් තාලෙට. සචී කොරිඩෝ එකේ පේනනෙ නැති වෙනකල්ම මං බලාගෙන හිටියෙ ලොකු ආදරේකින්. ඒත් මේ සුන්දර වස්තුව මගේ යාළුවගෙ නේද කියලා හිතට දැනෙද්දි තමයි වාවන්නෙ නැත්තේ.

"මොකද බං අහස පොළව ගැටගහන්න වගේ කල්පනා කරන්නේ..? මොකක් හරි අවුලක්ද..?"

සචී ගියා විතරයි අනිත් පැත්තෙන් පංතියට ආවෙ නිරෝධ..

"අපරාදෙ බං උඹට තව ටිකක් කලින් එන්න තිබුණෙ. සචී පංතියෙ තනියෙම ඉදලා දැනුයි එළියට ගියේ.."

"නැහ්........... බලපං මං නැටුම් ශාලාවෙයි අරහෙයි මෙහෙයි හැමතැනම හෙව්වා ඒකිව මෙච්චර වෙලා.."

මූ තාම සචීට ට්‍රයි කරන එක අතෑරලා නෑ වගේ..

"රන්දු උඹට බැරිද මේ ලෙටර් එක සචීට අද ඉස්කෝලෙ ඇරෙන්න කලින් දෙන්න..?"

මූත් මාව ලෝක අමාරුවක දාන්න හදන්නේ. කෙල්ලගෙන් මට ගුට කන්න වෙයිද දන්නෑ..

"මොකද ඕක අදම දෙන්න හදිස්සි. මෙච්චර මාස ගානක් ඉවසුවා වගේ තව දවසක් හිටපං.."

"දැන් මට ඉවසලා ඇතිවෙලා බං තියෙන්නේ. මේකෙ දෙකෙන් එකක් ඉවර වෙන්න ඕනේ.."

මූට තියෙන තදියමට කෙල්ලො දාගන්න බෑ. උන් කැමති උනත් කියන එකක්යෑ. පස්මහ බැලුම් වලිනුත් පාට පහම මැච් උනොත් විතරයි හා කියන්නේ. නිරෝධ බලෙන්ම වගේ ලියුම මගේ කමීස සාක්කුවට දැම්මා. ඒකෙන් ආවෙ අමුතු සෙන්ට් සුවදක් වගේ එකක්. මූත් වෙලාවකට දෙකේ පංතියෙ වැඩ කරන්නේ..

අපි දෙන්නා ආර්ට් ක්ලාස් එක පැත්තට යද්දි නෙත්මිලගෙ පංතියෙ දොර ගාව ළමයි පිරිලා. උන්ගෙ මූණු වලන් එකයි හිනාව. සමහරවිට පංතියෙ මිස්ට බීන් වත් පෙන්නනවද දන්නෑ. අපිත් ටිකක් කිට්ටු වෙලා බැලුවා. උන් හිනාවෙන්නේ දොරේ අලවලා තිබ්බ කොලයක් දිහා බලාගෙන. ඒක අතින් ඇදපු මරණ දැන්වීමක්.

අනිච්චාවත සංකාරා කියලා කලුපාට මාකර් පෙන් එකකින් ලියලා ඊට යටින් පංතියෙ ළමයි මගේ අම්මා කියලා අදින චිත්‍ර ජාතියෙ ඇටකෝටු බබෙක් ඇදලා තිබුණා. හැබැයි ලොකු අකුරෙන් ලියලා තිබුණ එක දකිද්දි මට පොඩි පුරුදු ගතියක් දැණුනා. "දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ" රා......යිට් ඒ මං අර උතුර දකුණ මාරුකරගෙන කොමර්ස් වලට දාපු බැරල් බාගේ. කෙටියෙන් කියනවා නම් නෙත්මිගෙ යාළුවා. මමත් ඉතිං සීන් කෝන් එ බලන්න මුලු කොලේම කියවන් ගියා.

දුෂානි සංජුලා මොරගොඩ මෙනවිය අද උදෑසන සප්ත ස්වරය ගායනය කරමින් සිටියදී "රී" ගිලී මරණයට පත්විය. ඇගේ අවසන් කටයුතු යථා කාලයේදී සෙන්ට්‍රල් භූමියේ පැවැත්වීමට නියමිතය.
මෙයට ශෝකයට පත් ස්වාමිපුරුෂයන් හා දරු දුසිම.

ෂා... ආතල් කීතල් නිව්ස් එකක්නේ. හැබැයි සප්ත ස්වරයේ අකුරු හතක්ම තියෙද්දි මේකි මොන ඉලව්වකට "රී" ම ගිල්ලදකියන එකයි ප්‍රශ්නේ. මොනව උනත් සිරා දැන්වීම. ඕක ප්‍රින්ස් හරි කරදර හරි දැක්කනම් ඉතිං දෙයියන්ගෙ පිහිටයි. අපි කොරිඩෝ එක දිගේ යද්දි සාරංග කැන්ටින් එක පැත්තෙ ඉදලා විසිල් පාරක් ගැහුවා.

"මචං උඹලා දොලහ වසර පැත්තෙ ගියාද..?"

"ඔව් බං, මේ ඒ පැත්තෙ ඉදලා එන ගමන්.."

"දැක්කද අර මරණ දැන්වීම..?"

ඒ කියන්නෙ ඒක මුං ටිකත් දැකලා වගේ..

"දැක්කා දැක්කා ෆුල් කොලිටි. හැබැයි දුෂානි ඒක දැක්කානං ලියපු එකාව මස් කරනවා.."

"ඒකි කොහෙද බං අපිව මස් කරන්නේ.. ඒවා හදේ.. කෙල්ල උදේ මියුසික් රූම් එකේ ඉද්දි කැස්සක් හැදිලා. අන්න පපුව අල්ලගෙන තාම කහිනවා.."

ඒ කියන්නේ පෝස්ටරේ ගහපු කලාබරයා අපේ සාරංගයා.. හැබැයි කෙල්ල පවු කියලා මට හිතුනා..

*****************************