මෙහෙම කිව්වොත්,
සංඛාර දුක්කය පෘථග්ජනයා දැන සිටියත්
භව විභව අනුත්පාද දුක පෘථග්ජනයා නැතැයි හෝ එසේ දෙයක් ිබෙනවාදැයි අල්ප මාත්රයක අදහසක් හෝ නැතිව සිටියා නම් ... එය එක අන්තයක් නේද ( පුනර්භවය සංසාරය මරණින් මතු ජීවිතය ප්රතික්ෂේප කල පෘතග්ජනයා, නූපන් දුක ක් තිබෙනවා යයි නොදත් පෘතග්ජනයා )
බුදුරජාණන් වහන්සේ, මෙම දුක සම්පූර්ණ වශයෙන්ම අවබෝධ කරගෙන ... එය නැති කිරීමට හේතු දැක්වූවා කීවොත්,
එය ට ඔබතුමාගෙ අදහස කුමක්ද ?
මන් කිව්වොත් ගහක් පේන එක දුකයි කියලා..
මොකද හිතන්නේ?
කලිනුත් කිව්ව වගේ ඔබතුමන්ල ඔය චැනල් එකෙන් අහල උදාහරනය සත්ය ලෙස අරගෙන යන්නෙ වැරදි පාරේ...ත්රිපිටකෙයෙ තියෙනව මොකක්ද ඇත නැත කියල බුදුන් පෙන්නුවෙ කියල..
බුද්දකාලේ තිබුන සියලුම මිත්යා දුස්ටික ආගම් ගොඩ නැගිල තිබුනෙ, උච්චෙද (නිහිලිස්ම් ) සහ සාසත (එටෙර්නිලිස්ම්) දුශ්ටි මත..ඒ කියන්නෙ, ආත්මයක් නැ සහ සදාකල් පවතින ආත්මයක් ඇත කියන අදහසින්..
බුදුන්ට පෙනුන, පෘතක්ජනය මම/මගෙ කියල ගන්නෙ...කොටස් 5 කට කියල....විදර්ශනාවෙදි පෙනුන, ඔය කොටස් පහ හේතුන් මත පවතින, ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට්ලි පැවතීමක් කතාකරන්න බැ කියල...
හේතු ප්වතින වෙලාවෙදි නැ කිව්වත් අන්තයක්...හේතු නැති වෙලාවෙ ඇත කිව්වත් අන්තයක් කියල...එක නිසා අන්ත දෙකෙන් අයින් වෙල හේතු පල වාදය පෙන්නුවෙ... (මද්යම ප්රතිපදාව )
ඉන්ඩිම්පෙන්ඩන්ට්ල්ය් එක්සිසිටන්ස් එකක් කතාකරන්න බැරි, ඔය හේතුනිසා ඇති වෙලා හේතුත් එක්ක නැතිවෙන (අනිච්ච ) දර්මතාවල කිසිම කෝර් එකක් (අනාත්ම ), මම මගේ කියල පැනවීමක් පෙන්නන්න බැරි බව පෙන්නුව...
ඔන්න ඕක තමයි, ස්මාදිමත් උන සිතකට, විදර්ශනාව තුලින් ප්රත්යක්ශව දකින්න කියන්නෙ...ස්කන්ද වල ඇතිවීම නැති වීම...ඒකට තමයි, අරමුනක් ඕනෙ වෙන්නෙ (හුස්ම රැල්ල හරි මොකක් හරි )..
ඕක ද්කින අවස්තාවෙදි.. සන්නාව අඩපන වෙනව (යොනිසො මනසිකාරය ), ප්රජ්නාව ලීඩ් වෙනව, එකෙන් අදුනගන්නව (මෙක කන්සෙප්ටුවල් අදුන ගැනූමක් නෙවේ..එහෙම වෙන්නෙ සන්නව තිබුනනම් )...ඔවා තමයි, විපස්සනා න්යාන වෙන්නෙ...ඔය න්යාන වලින් තමයි, සන්කත වල දුක ස්වාභවය, බය, ඔය ඔක්කොම දැන ගන්නෙ...මේවා සන්නා හරහ වන කන්සෙප්ටුවල් අය්ඩිආස් නෙවේ...දැනීම (ප්රජ්නාව හරහා )
සරල නමුත් ගැබුරු කරන්න පුලුවන් කතාවක් තියෙන්නෙ...
)
