ආයතන හයම අනිච්ච, දුක්ඛ, අනත්ත විදිහට දැක්කාම, ඒවා "මගේ" කියලා අල්ලාගන්න තැන නැති වෙනවා. ඇස මගේ ඇස නෙමේ, ඒක කොන්දේසිවලින් හටගන්න ක්රියාවලියක් විතරයි කියලා දැක්කාම, ඇස තණ්හාවට පදනමක් වෙන්නේ නැහැ. ස්පර්ශය වුණත් "මට වැදුණා" කියන අයිතිකාරයා නැහැ, වේදනාව වුණත් "මගේ වේදනාව" කියන අයිතිකාරයා නැහැ. අයිතිකාරයා නැති තැන තණ්හාවට හිටගන්න තැනක් නැහැ, දාමය එතැනින් කැඩෙනවා.
සද්ධා මාර්ගයේ නිරෝධය වෙන්නේ දාමය විශ්වාස කරලා සංවරයෙන්. ප්රඥා මාර්ගයේ නිරෝධය වෙන්නේ ආයතන කියන්නේ හිස් කොන්දේසි ටිකක් විතරයි කියලා දැකලා, අල්ලාගන්න කෙනා නැතිවෙන එකෙන්.