උදාහරනයකට අපි ප්රේමකීර්ති ද අල්විස් නමැති ජනප්රිය ගේය පද රචකයා අරන් බලමු... අපේ ප්රබුද්ධ ගායක ගායිකාවන්ගෙ එක රැයින් ජනප්රිය වුන ඉතාම උසස් භාවාත්මක ගීත ගොඩාක් ලියල තියෙන්නෙ හරි හදිස්සියෙන් එක්කො ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ කැන්ටිමේදී සිගරට් පෙට්ටියේ ඊයම් කොලය මත එහෙමත් නැත්නම් ගුවන් විදුලි සංස්ථාවේ කොරිඩෝවේ හිටගෙන බිත්තියකට හේත්තු වෙලා....
දැන් බලන්න ජෝතිපාල..මිල්ටන් වගේ ශිල්පීන් හැදී වැඩී ඉපදුන පරිසරය..ඔවුනට ඇසුරු කරන්නට ලැබුනු මිතුරු සමාගම ..ලොකු තැන්වලට වඩා නිතර ආවේ ගියේ ජීවත් වුනේ පොදු ජනතාවගේ ගොඩේ..ජෝතිපාල මරදානේ..මිල්ටන් කොටහේනේ..
ඔවුන් සංගිතයෙන් තොර ජීවිතයේ වෙන යම් කටයුත්තක් සඳහා ගියත් අපේ රසිකයා කලේ බෝතලයකින් මුලින්ම සංග්රහ කිරීම..අවුරුදු 60 ක් දක්වා ජීවත් වෙන්න ඔය මුලින් මා නම් කල ජනප්රියම පිරිසෙන් කීයෙන් කී දෙනාටද හැකිවුනේ..ජෝතිපාල..මිල්ටන් පෙර්රෙරා..මිල්ටන් මල්ලවාරච්චි..ක්ලැරන්ස් ...මහගමසේකර..බංඩාර විජේතුංග ඔය ඔක්කොම මියගියේ 50 වැනි විය යාන්තමින් පසු කරද්දී..
සමහරු ඔවුන්ගෙ බීමත්කම කොච්චරද කිව්වොත් මිය යන කොට හරි හමන් මුදලක්වත් ඔවුන් ලඟ ඉතුරු වෙලා තිබුනේ නෑ.. ඔවුන් සියලු දෙනාම මිය ගියේ අධික ලෙස මත්පැන් භාවිතයේ අතුරු ඵල වශයෙන් හදාගත් රෝග සම්භාරයක් සමඟ...
අවසාන කාලයේ තමන්ගේ බෙහෙත් හේත් වලටවත් හරි හැටි වියදම් කරගෙන ජීවත් වෙන්න ආදායමක් පවා ඔය කියන ජනප්රිය ශිල්පීන්ට තිබුනේ නැහැ.
හැබැයි ඔය මං නම් සඳහන් කරපු හැම ශිල්පියෙක්ම මානුෂිකත්වය උතුරා යන හදවත් තිබුනු සල්ලි පොට්ටනි ගහපු නැති ජනතා කලාකරුවෝ..
ඔවුන් අපව අත් හැරලා නොඑන ගමන් ගියේ ඒ ගොල්ලත් එක්ක ලඟින්වත් තියන්න බැරි හදවත් නැති කලාකරුවන් ගොන්නක් මැද අපව තනි කරලා...
එයයි අද දවසේ අපි ලබපු අවාසනාව....



Ayyage keema nam raththaran watinawaaaa...





