මේ ගාථා තුන බලන්න.
බහුං වෙ සරණං යන්ති, පබ්බතානි වනානි ච;
ආරාමරුක්ඛචෙත්යානි, මනුස්සා භයතජ්ජිතා.
අර්ථය :- බියෙන් තැතිගත් මිනිස්සු පර්වත,කැලෑ,ආරාම,ගස්,චෛත්ය යන මේවා බොහෝ සෙයින් සරණ කොට යති.
නෙතං ඛො සරණං ඛෙමං, නෙතං සරණමුත්තමං;
නෙතං සරණමාගම්ම, සබ්බදුක්ඛා පමුච්චති.
අර්ථය :-...