ප්රභාකරන්ගේ අම්මට හුකමුද?
ගුණසේන පොත් සාප්පුවේ සේල් එකෙන් ගෙනාපු පොතකින් අම්මා, “දීගායූ” කුමාරයාගේ කතාව පොඩි කාලේ කියලා දුන්නා මට තවමත් මතකයී. දීගායූ කුමාරයාගේ අප්පච්චි, කරත්තේ නැගලා පැනලා යනවා, දීගායූ කුමාරයා තමාගේ හතුරාගේ බෙල්ල කපන්න කඩුව ගන්න හැටි පාට පාට රූපවලින් ඇදලා තිබුන මතකයී. අප්පච්චි නැතී වෙච්චී දීගයූ කුමාරයා ගැන හිතලා මම පොඩි කාලේ දුක් වුනා. බොහෝම කාලයක් යනකම් බුද්ධාගමයැයී කීවාහම මාගේ හිතට ආවේ දීගායූ කුමාරයාගේ කතා වස්තුව. යුද්ද කරන්න අකමැත්තේන් රට සතුරාගේ අතට දී යන රජූ, සතුරාගේන් මැරුම් කෑ පිය රජු, දෛර්යවන්ත කුමාරයා, අවිහින්සාව, කරුණාව, කරදර, දුක, තනිකම, ජය ගැනීම යනාදී බොහෝමයක් චරිත ලක්ශණ ඒ කතා වස්තුවේ තිබුනා. නමුත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, දීගායූ කුමාරයාට වාගේම මටත්, “යුද්ද කරමුදෝ, නොකරමුදෝ”යී යන ප්රශ්ණයට උත්තර දෙන්න වුනු වෙලේ, දීගායූ කුමාරයා සහ උගේ අප්පච්චී දෙදෙනාම පොන්න රාජයෙන් බවත් තේරුම් ගියා.
තමාගේ සතුරා රටින් කොටසක් ඉල්ලනකොට, “අනේ අපි යුද්ද කරන්න කැමති නැතෙයී, ඔන් එහෙනම් ඔහේගෙ කොටස ඕහේ ගන්න” කියලා කියන්න සිහිබුද්දියක් ඇති පුද්ගලයෙකුට පුලුවන්ද පුලුවන්ද? කිසි සේත්ම බැහැ. එහෙම කියන්න හැකියාව තියෙන්නේ පොන්නයන්ට විතරයී. “අනේ අපි යුද්ද කරන්න කැමති නැතෙයී. අපි සාකච්චා කරලා මේ ප්රශ්ණේ විසද ගමුද?” යැයී කියලා කියන්න පුලුවන් කාටද? ලමයී නැති පොන්නයෙකුට විතරයී. තමාගේ හතුරා, තමාගේ ඔඩොක්කුවට වැටුනහම, කඩුවෙන් කපන්න තියා, ටොක්කක්වත් අනින්න දීගායූ කුමාරයාට හයීයක් තිබුනාද? නැහැ.
පොඩි කාලේ දහම් පාසලේ බෝ මලුවේ වාඩි වෙලා, මෛත්රී භාවනාව කලා මට මතකයී. “මම සුවපත් වේවා, නිරෝගි වේවා, නිවන් දකීවා, … මා මෙන්ම මාගේ හතුරනුත් සුවපත් වේවා, නිරෝගි වේවා, නිවන් දකීවා” යැයී කීවා මට මතකයී. මාගේ හතුරන්යැයී කියනා කල මාගේ පුන්චි හිතට ආවේ බයානක මිනීමරු ප්රභාකරන්. අපි කාගේත් හතුරා. ඇස් දෙක වහගෙන,පන්ඩිත හාමුදුරුවෝ දොඩාපු විදිහට, ප්රභාකරන්නුත් නිරෝගී වේවායැයී, සුවත් වේවා, සතුටට පත් වේවා කියලා මම හිතුවා. භාවනාව ඉවර වෙලා ඇස් දෙක ඇරියහම, පොඩි පොඩි බෝ දලු, බෝ මලුවෙ වැලි උඩ වැටිලා තියෙනවා. ලපටි බෝ දල්ලකින් පුංචි නලාවක් හදන්න පුලුවන්. “සියලු සත්වයෝ සතුටට පත් වේවා”. මොන පට්ට පල් බොරුද? බුද්දාගම කිසිම ප්රායෝගික වටිනා කමක් නැති පට්ට පල් බොරුවක් නොවේද?
කොටුවෙච්ච ප්රභාකරන් තමාගේ පුතාව මරන්න එපෑයැයී කියලා කෑගැහැපු හැටි, ප්රභාකරන් ඉස්සරහම උගේ කොලුවාට තලා පෙලා මරාපු හැටි ඇහුවාහම, මම හිත ඇතුලෙන් හඩා වැටුනා. තමාගේ දරුවාව මරනවා දකින්න මොන තාත්තාද කැමති? මමත් තාත්තා කෙනෙක් නේද? අනුන්ගේ ලමුන් දහස් ගණනකගේ මරණයට දායක වෙච්ච ප්රභාකරන්, උගේ දරුවාව මරන හැටි බලාගෙන ඉන්නා හැටි හිතුනහම මට දුක හිතුනේ, සමහර විටක මමත් පොන්නයෙක් නිසා වෙන්නැති. ප්රබාකරන්ට දස වඳ දී, පක කපා, අමුඩයක් ගස්වා, අවසානයේ බෙල කපා මරාපු හැටි, පක කපා දමා, අමුඩයක් ගසද්දීත්, ඌ මීහරකෙක් වාගේ කෙලින් හිටියගෙන කතා කරපු හැටි, ඇහුවහම මට ඕක්කාරෙ ආවා. මිනිසුන් දහස් ගනනකට වඳ වේදාන දුන්න ප්රභාකරන් මැරෙන්න ඕනේ දස වඳ විදලා නොවේද? නෑ, එහෙම විය යුතු නැතෙයී කියලා මට හිතුනේ මමත් පොන්නයෙක් නිසා නේද? හතුරාටත් මෛත්රි කරන්නයැයී කියලා බොරු මනස්ගාත, පුන්චි මට උගන්වපූ, අපේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරන්ට හෙන ගහන්න ඕනේ. පුන්චි මට බොරු උගන්වා, මාගේ පුන්චි හිතත් එක්ක සෙල්ලම් කරපු හැමෝටම හෙන ගහන්න ඕනේ. ඒ පහරයන් නිසා නොවෙන්න, “ඕකාට හොද වැඩේ, එහෙමම තමයී වෙන්න ඕනේ” යැයී කියලා කියන්න මට හැකියාව ලැබෙන්න තිබුනා නේද? දශක ගණනාවක් තිස්සේ මිනී මරාපු, මිනී මරුවෙකුට ලැබිය යුතු දඩුවම එය නේද? ඌට හිමි දඩුවම ලබා දීම අපේ යුතුකම නොවේද? බුද්ධාගම මොන බොරුවක්ද? මොන මනස්ගාතයක්ද?
අපේ හතුරන්ගෙන් දැන් ඉතිරි වෙලා ඉන්නේ ප්රභාකරන්ගේ අම්මා විතරයී. ඉන්දියාවෙන්, “පල බැල්ලි යන්න” කියා ආපහු ලංකාවට එලවාපු ඒ වේස ගෑනි ඔන්න අපේ රජයේ කරුණාවෙන් ඉස්පිරිතාලෙ ඇදක දිගා වෙලා ඉන්නවා. යාපනේ නටබුන් බලන්න යන අපිට, කුඩු වෙච්ච යුද්ද ටැංකි, කැඩිච්ච ගෙවල්, පාලම් බලලා, ඒවායේ ෆොටෝ ගහල එන ගමන්, ඉස්පිරිතාලේ ප්රදර්ශනේට තියලා තියෙන ප්රභාකරන්ගේ අම්මාගේ හැටිත් බලලා ෆොටෝ කෑලකුත් ගහගෙන එන්න පුලුවන්. හොද වැඩේ පට්ට වේසිට.
http://kolu.wordpress.com/
ගුණසේන පොත් සාප්පුවේ සේල් එකෙන් ගෙනාපු පොතකින් අම්මා, “දීගායූ” කුමාරයාගේ කතාව පොඩි කාලේ කියලා දුන්නා මට තවමත් මතකයී. දීගායූ කුමාරයාගේ අප්පච්චි, කරත්තේ නැගලා පැනලා යනවා, දීගායූ කුමාරයා තමාගේ හතුරාගේ බෙල්ල කපන්න කඩුව ගන්න හැටි පාට පාට රූපවලින් ඇදලා තිබුන මතකයී. අප්පච්චි නැතී වෙච්චී දීගයූ කුමාරයා ගැන හිතලා මම පොඩි කාලේ දුක් වුනා. බොහෝම කාලයක් යනකම් බුද්ධාගමයැයී කීවාහම මාගේ හිතට ආවේ දීගායූ කුමාරයාගේ කතා වස්තුව. යුද්ද කරන්න අකමැත්තේන් රට සතුරාගේ අතට දී යන රජූ, සතුරාගේන් මැරුම් කෑ පිය රජු, දෛර්යවන්ත කුමාරයා, අවිහින්සාව, කරුණාව, කරදර, දුක, තනිකම, ජය ගැනීම යනාදී බොහෝමයක් චරිත ලක්ශණ ඒ කතා වස්තුවේ තිබුනා. නමුත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන්, දීගායූ කුමාරයාට වාගේම මටත්, “යුද්ද කරමුදෝ, නොකරමුදෝ”යී යන ප්රශ්ණයට උත්තර දෙන්න වුනු වෙලේ, දීගායූ කුමාරයා සහ උගේ අප්පච්චී දෙදෙනාම පොන්න රාජයෙන් බවත් තේරුම් ගියා.
තමාගේ සතුරා රටින් කොටසක් ඉල්ලනකොට, “අනේ අපි යුද්ද කරන්න කැමති නැතෙයී, ඔන් එහෙනම් ඔහේගෙ කොටස ඕහේ ගන්න” කියලා කියන්න සිහිබුද්දියක් ඇති පුද්ගලයෙකුට පුලුවන්ද පුලුවන්ද? කිසි සේත්ම බැහැ. එහෙම කියන්න හැකියාව තියෙන්නේ පොන්නයන්ට විතරයී. “අනේ අපි යුද්ද කරන්න කැමති නැතෙයී. අපි සාකච්චා කරලා මේ ප්රශ්ණේ විසද ගමුද?” යැයී කියලා කියන්න පුලුවන් කාටද? ලමයී නැති පොන්නයෙකුට විතරයී. තමාගේ හතුරා, තමාගේ ඔඩොක්කුවට වැටුනහම, කඩුවෙන් කපන්න තියා, ටොක්කක්වත් අනින්න දීගායූ කුමාරයාට හයීයක් තිබුනාද? නැහැ.
පොඩි කාලේ දහම් පාසලේ බෝ මලුවේ වාඩි වෙලා, මෛත්රී භාවනාව කලා මට මතකයී. “මම සුවපත් වේවා, නිරෝගි වේවා, නිවන් දකීවා, … මා මෙන්ම මාගේ හතුරනුත් සුවපත් වේවා, නිරෝගි වේවා, නිවන් දකීවා” යැයී කීවා මට මතකයී. මාගේ හතුරන්යැයී කියනා කල මාගේ පුන්චි හිතට ආවේ බයානක මිනීමරු ප්රභාකරන්. අපි කාගේත් හතුරා. ඇස් දෙක වහගෙන,පන්ඩිත හාමුදුරුවෝ දොඩාපු විදිහට, ප්රභාකරන්නුත් නිරෝගී වේවායැයී, සුවත් වේවා, සතුටට පත් වේවා කියලා මම හිතුවා. භාවනාව ඉවර වෙලා ඇස් දෙක ඇරියහම, පොඩි පොඩි බෝ දලු, බෝ මලුවෙ වැලි උඩ වැටිලා තියෙනවා. ලපටි බෝ දල්ලකින් පුංචි නලාවක් හදන්න පුලුවන්. “සියලු සත්වයෝ සතුටට පත් වේවා”. මොන පට්ට පල් බොරුද? බුද්දාගම කිසිම ප්රායෝගික වටිනා කමක් නැති පට්ට පල් බොරුවක් නොවේද?
කොටුවෙච්ච ප්රභාකරන් තමාගේ පුතාව මරන්න එපෑයැයී කියලා කෑගැහැපු හැටි, ප්රභාකරන් ඉස්සරහම උගේ කොලුවාට තලා පෙලා මරාපු හැටි ඇහුවාහම, මම හිත ඇතුලෙන් හඩා වැටුනා. තමාගේ දරුවාව මරනවා දකින්න මොන තාත්තාද කැමති? මමත් තාත්තා කෙනෙක් නේද? අනුන්ගේ ලමුන් දහස් ගණනකගේ මරණයට දායක වෙච්ච ප්රභාකරන්, උගේ දරුවාව මරන හැටි බලාගෙන ඉන්නා හැටි හිතුනහම මට දුක හිතුනේ, සමහර විටක මමත් පොන්නයෙක් නිසා වෙන්නැති. ප්රබාකරන්ට දස වඳ දී, පක කපා, අමුඩයක් ගස්වා, අවසානයේ බෙල කපා මරාපු හැටි, පක කපා දමා, අමුඩයක් ගසද්දීත්, ඌ මීහරකෙක් වාගේ කෙලින් හිටියගෙන කතා කරපු හැටි, ඇහුවහම මට ඕක්කාරෙ ආවා. මිනිසුන් දහස් ගනනකට වඳ වේදාන දුන්න ප්රභාකරන් මැරෙන්න ඕනේ දස වඳ විදලා නොවේද? නෑ, එහෙම විය යුතු නැතෙයී කියලා මට හිතුනේ මමත් පොන්නයෙක් නිසා නේද? හතුරාටත් මෛත්රි කරන්නයැයී කියලා බොරු මනස්ගාත, පුන්චි මට උගන්වපූ, අපේ ගමේ පන්සලේ හාමුදුරන්ට හෙන ගහන්න ඕනේ. පුන්චි මට බොරු උගන්වා, මාගේ පුන්චි හිතත් එක්ක සෙල්ලම් කරපු හැමෝටම හෙන ගහන්න ඕනේ. ඒ පහරයන් නිසා නොවෙන්න, “ඕකාට හොද වැඩේ, එහෙමම තමයී වෙන්න ඕනේ” යැයී කියලා කියන්න මට හැකියාව ලැබෙන්න තිබුනා නේද? දශක ගණනාවක් තිස්සේ මිනී මරාපු, මිනී මරුවෙකුට ලැබිය යුතු දඩුවම එය නේද? ඌට හිමි දඩුවම ලබා දීම අපේ යුතුකම නොවේද? බුද්ධාගම මොන බොරුවක්ද? මොන මනස්ගාතයක්ද?
අපේ හතුරන්ගෙන් දැන් ඉතිරි වෙලා ඉන්නේ ප්රභාකරන්ගේ අම්මා විතරයී. ඉන්දියාවෙන්, “පල බැල්ලි යන්න” කියා ආපහු ලංකාවට එලවාපු ඒ වේස ගෑනි ඔන්න අපේ රජයේ කරුණාවෙන් ඉස්පිරිතාලෙ ඇදක දිගා වෙලා ඉන්නවා. යාපනේ නටබුන් බලන්න යන අපිට, කුඩු වෙච්ච යුද්ද ටැංකි, කැඩිච්ච ගෙවල්, පාලම් බලලා, ඒවායේ ෆොටෝ ගහල එන ගමන්, ඉස්පිරිතාලේ ප්රදර්ශනේට තියලා තියෙන ප්රභාකරන්ගේ අම්මාගේ හැටිත් බලලා ෆොටෝ කෑලකුත් ගහගෙන එන්න පුලුවන්. හොද වැඩේ පට්ට වේසිට.
http://kolu.wordpress.com/
