M : බුදු හිමියනි. මට බරපතල බණ කියන්න එපා. මට සරලව කියන්න ඔබවහන්සේ දේශනා කරන්නේ කුමක්ද ?
B : හොඳයි. මම ඔබට සරලව තේරුම් කර දෙන්නම්. ඔබට පුතෙක් ඉන්නවා නේද?
M : ඔව්, ඉන්නවා.
B : ඔබේ සහෝදරයාටත් පුතෙකු ඉන්නවාද ?
M : ඔව්. ඉන්නවා.
B : ඔබේ අසල්වැසියාටත් පුතෙකු ඉන්නවාද ?
M : ඉන්නවනේ හිමියනි.
B : ඔබ නොදන්නා අයටත් පුත්තු ඉන්නවා නේද ?
M : එසේය හිමියනි.
B : ඔබේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ ?
M : ස්වාමීනි, මට දරා ගන්න බැරි තරම් දුකක් ඇති වෙනවා. මගේ මුළු ලෝකයම කඩන් වැටෙනවා. මට මොනවා වේවිද දන්නේ නෑ.
B : ඔබේ සහෝදරයාගේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, යම් දුකක් ඇති වෙනවා. එත් මගේ පුතා මැරුණු තරම් දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ.
B : ඔබේ අසල්වැසියාගේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, ඉතා සුළු දුකක් ඇති වෙනවා. එත් සහෝදරයාගේ පුතා මල තරම් දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ.
B : ඔබ නොදන්නා කෙනෙකුගේ පුතෙක් මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, කිසිම දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ
B : එහෙනම් දුක කුමකට සාපෙක්ෂයිද?
( මදක් කල්පනා කළ මිනිසා මෙසේ පිළිතුරු දෙයි )
M : ස්වාමීනි, දුක මම, මගේ කියා සිතින් අල්ලාගන්නා මට්ටමට සාපේක්ෂය.
B : බොහොම හොඳයි. ඔබ ඔය පුතා පොඩි කාලයේදී මූදු වෙරළට ගිහින් වැලි මාළිගා හදල සෙල්ලම් කළා නේද ?
M : ඔව් ස්වාමීනි. එහෙම කළා.
B : මූදේ රැලි ඇවිත් වැලි මාළිගා කැඩිලා යද්දී පුංචි පුතා ඇඩුවාද ?
M : ඔවුනේ ස්වාමීනි.
B : ඔබත් ඔහුත් එක්ක ඇඩුවාද ?
M : නෑ ස්වාමීනි.
B : ඇයි ඔබ ඇඩුවේ නැත්තේ ?
M : ස්වාමීනි, දරුවා අඩන්නේ ඔහු වැලි මාලිගා නිත්ය යයි සිතා ඒවායේ ලස්සන දැක ඊට සිතින් දැඩිව බැඳෙන නිසාය. මම වැලි මාලිගාව හදද්දීම එය නිත්ය නැති බව දන්නවා. එනිසා එය වැනසී යන විට මා අඬන්නේ නෑ.
Copied
B : හොඳයි. මම ඔබට සරලව තේරුම් කර දෙන්නම්. ඔබට පුතෙක් ඉන්නවා නේද?
M : ඔව්, ඉන්නවා.
B : ඔබේ සහෝදරයාටත් පුතෙකු ඉන්නවාද ?
M : ඔව්. ඉන්නවා.
B : ඔබේ අසල්වැසියාටත් පුතෙකු ඉන්නවාද ?
M : ඉන්නවනේ හිමියනි.
B : ඔබ නොදන්නා අයටත් පුත්තු ඉන්නවා නේද ?
M : එසේය හිමියනි.
B : ඔබේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ ?
M : ස්වාමීනි, මට දරා ගන්න බැරි තරම් දුකක් ඇති වෙනවා. මගේ මුළු ලෝකයම කඩන් වැටෙනවා. මට මොනවා වේවිද දන්නේ නෑ.
B : ඔබේ සහෝදරයාගේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, යම් දුකක් ඇති වෙනවා. එත් මගේ පුතා මැරුණු තරම් දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ.
B : ඔබේ අසල්වැසියාගේ පුතා මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, ඉතා සුළු දුකක් ඇති වෙනවා. එත් සහෝදරයාගේ පුතා මල තරම් දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ.
B : ඔබ නොදන්නා කෙනෙකුගේ පුතෙක් මැරෙනවා. ඔබට මොන වගේ දුකක්ද ඇති වෙන්නේ?
M : ස්වාමීනි, කිසිම දුකක් ඇති වෙන්නේ නෑ
B : එහෙනම් දුක කුමකට සාපෙක්ෂයිද?
( මදක් කල්පනා කළ මිනිසා මෙසේ පිළිතුරු දෙයි )
M : ස්වාමීනි, දුක මම, මගේ කියා සිතින් අල්ලාගන්නා මට්ටමට සාපේක්ෂය.
B : බොහොම හොඳයි. ඔබ ඔය පුතා පොඩි කාලයේදී මූදු වෙරළට ගිහින් වැලි මාළිගා හදල සෙල්ලම් කළා නේද ?
M : ඔව් ස්වාමීනි. එහෙම කළා.
B : මූදේ රැලි ඇවිත් වැලි මාළිගා කැඩිලා යද්දී පුංචි පුතා ඇඩුවාද ?
M : ඔවුනේ ස්වාමීනි.
B : ඔබත් ඔහුත් එක්ක ඇඩුවාද ?
M : නෑ ස්වාමීනි.
B : ඇයි ඔබ ඇඩුවේ නැත්තේ ?
M : ස්වාමීනි, දරුවා අඩන්නේ ඔහු වැලි මාලිගා නිත්ය යයි සිතා ඒවායේ ලස්සන දැක ඊට සිතින් දැඩිව බැඳෙන නිසාය. මම වැලි මාලිගාව හදද්දීම එය නිත්ය නැති බව දන්නවා. එනිසා එය වැනසී යන විට මා අඬන්නේ නෑ.
Copied
TFS
