ඒ කාලේ ගැන හිතනකොට හිතට දැන් නම් පුංචි දුකකුත් දැනෙනවා, අපි ඒ කාලේ ගත කරේ කොච්චර සැහැල්ලුවෙන්ද......මහා ලොකු බලාපොරොත්තු නෑ, කිසිම බරක් පතලක් නෑ.....දෙන දෙයක් කාල මුළු දවස තිස්සෙම සෙල්ලම් කරලා වෙලාව ඉතුරු උනොත වදෙන් බේරෙන්න පොතක් පොඩ්ඩක් බලල....කොච්චර සැහැල්ලු ජීවිතයක්ද.....ආයිත් ඒ කාලෙට යන්න ලැබුණානම් කියල හිතෙනවා.....
එකනම් ඇත්ත බන්....ඉස්සර ඉක්මනට ලොකුවෙන්න ආසාව තිබ්බට ටික ටික ලොකුවෙද්දි ප්රශ්න, වගකීම් වලින් ඔලුව බරවෙනකොට හිතෙනව පොඩිකාලෙ කොච්චර සුන්දරද කියල.....දැන් තියන තරගෙත් එක්ක බැලුවහම සැහැල්ලුවෙන් ඉන්න මනුස්සයෙක්ට ඉස්සරහට යන්න අමාරුයි.....ඔක්කොම ඉවක් බවක් නැතුව දුවනව...හරියට ගාල කඩාගත්තු හරක් ටික වගේ......
කට්ටියම පොඩි ළමයි වෙලා වගේ.
