Code:
17.2
'' කොහෙවත් හැන්ගෙන්නවත් දුවන්නවත් ඕනි නෑ.. මොකද මම ඔයා එක්ක පොඩ්ඩක්වත් තරහා නෑ..
ඒත් මෙතන තියෙන බැරෑරුම් ම දේ තමයි.. කොහොමද කෙනෙක් ඔන්ලයින් හම්බුන කෙනෙක්ට ආදරේ කරන එක කියලා..
අපි කවදාවත් හම්බෙලා නෑ.. ඇත්තට කතා කරලත් නෑ.. ඔයාට හිතෙන්නෙ නැද්ද අපි හම්බෙලා ඔයා මාව දැක්ක දවසට ඔයාට මන් ගැන තියෙන අදහස නැති වෙයි කියලා.. මට ඔයා හිතන පතන දේවල් දෙන්න පුලුවන් කමක් නති නම්.. මම ඔයාගෙ තත්වෙට ලන් වෙන්න බැරි කෙනෙක් නම්..
කොහොම වුනත්.. යන්න ඕනි නෑ.. මට සමාවෙන්න ඔයා මා එක්ක තරහයි නම්..
ඔයා ඉස්සලා අහපු කිසිම ප්රශ්නෙකට මම උත්තර දුන්නෙත් නෑ..
ඒක නිසා ආයෙත් මුකුත් හන්ගන්න එපා.. keep in touch ! ''
එහෙම කියලා තිබ්බෙ එයා එවපු ඊලග මේල් එකෙයි..
තරමක් දුරට ආදරේ වැඩි උනාද මන්දා.. හිතත් සන්තෝසෙන් ඉපිල ගියාද මන්දා.. හිතේ කොනක සැඟවිලා තිවිච්ච බලාපොරොත්තු නැවත උපත ලැබුවද මන්දා..
ජීවිතේ කොච්චර ශෝයිද කියලා හිතුනා.. වෙලාවකට හිතට වටිනම වස්තුව කොල්ල කාලා.. තවත් කාලෙකදි ආයෙත් ඒ වස්තුව ලබා දෙනවා.. අඩුම තරමෙ මේක කියවන ඔයාටවත් තේරුම් ගන්න පුලුවන්ද ජීවිතේ කියන්නෙ මොකද්ද කියලා ??
අපි කවදාවත් හිතන දේ නෙවෙයි ජීවිතේ අපිට දෙන්නෙ.. ඒ වගේමයි.. අපෙන් ඩැහැ ගන්නෙත් අපි කවදාවත් හීනෙකින්වත් හිතන්නෙ නැති දේවල්මයි.. ජීවිතේ විටෙක සතුට ගෙන දෙනවා.. විටෙක දුකින් පුරවනවා.. අපි මේ ජීවත් වෙන අපේ ජීවිතේ පුදුම එකක් නෙවෙයිද ?? ජීවිතෙත් හරියට මායා කාරියක් වගේ.. එයාගෙ අර මජික් පොල්ලෙන් හිතුන හිතුන වෙලාවට ජීවිතේ වෙනස් කරනවා.. හරි නරකයි.. හරිම නරකයි.. එක්කො කරන්න කලින් කියන්න ඕනි.. මේක එහෙමවත්ම නෑනෙ..

