කිරිල්ලිය ක්ෂිතිජය සොයාගෙන පියෑඹුවට යනදුරම ආයෙත් එන්න වෙනව කියන එක ගැන කිසිම අවබෝධයක් නැතිවයි පියාබන්නෙ.... අන්තිමට පියබල ආයෙත් හැරිල එනකොට තමා කිරිල්ලියට තේරෙන්නෙ... එක්කො පියාබගන්න බැරිව හතිවැටෙනව... නැතිනම් අත්දෙක රිදෙනව...
මේවගේ කෙල්ල වැරැද්ද කලා හැබැයි මේකෙ බරපතලකම ගැන අවබෝධයක් තිබුනෙනෑ... අවබෝධ වෙනකොට හැමදේම වෙලා ඉවරයි. දැන් මේ දෑත්දෙක ඔබ දෙදෙනාටම උරුම බව ඇත්ත. ඒත් වෙනද වගේ මට මොනවත් කරගන්න බෑ.... උඹලව ආරක්ෂා කරන්න බෑ මොකද විඩාවට පත්වෙලා උඹලට උරුම මේ තටු....
කිරිලිය සේ දුර පියා සලාලා - අත්තටු රිදුනා පමණයි
දෑලවිදාහල දෑතමගේ - ඔබටත් ඔහුටත් උරුමයි
පොළවට රැ දවල් ආලෝකය දෙන්නෙ හිරු සදු... එහෙනම් මටත් ආලෝකය තියෙන්න ඕනි... නමුත් කළුවරවෙලා.... මොකද දැන් මම ආලෝකය දෙයි කියල ඒ දෙන්න ගැනම හිතුව... නමුත් දෙදෙනාම මට දෙන ආලෝකයක් නෑ කියල මට වැටහිලා ඉවරයි... ඒ කියන්නෙ දැන් මගේ ලෝකයෙ ආලෝකය උඹල දෙන්නම නෙමෙයි වගේ... උඹල දෙන්නටම ඒ ආලෝකය දෙන්න බැරිද?
හිරු සදු එකවර දෙපස නැගී කළූවර ඇයි විජිතයම මගේ
එහෙමනම් මම මොකද්ද කරන්නෙ මට කිසිදෙයක් තේරෙන්නෙ නෑ... මට ඔයාල දෙන්නගෙන් කිසිකෙනෙක්ගෙන් ජීවිතයට ආලෝකයක් ලැබෙන්නෙ නැතිනම්, වැරැද්දක් කරපුබවත් තේරෙනවනම්... මම සමඅරගන්න ඕනි... ඒත් දැන් මේ ජීවිතේ උඹල එක්ක තිබුණු සම්බන්ධකම් නිසා අවමාණයට, අපහාසට පත්වෙලා... ලෝකයා තමා දැන් ඒක තීරණය කරන්නෙ... දෙවියනේ මමවත් දන්නෙ නෑ.... මුන් හෙට දවසෙදි කවුරු නැතිකරාවිද කියලා... මිනිස්සු බලෙන් මාව සමුගන්වාවි... එහෙම උනොත් මට හෙට දවසෙදි සමුගන්න වෙන්නෙ ඔබගෙන්ද? ඔහුගෙන්ද?
කණාටු සුළගේ දුහුල් මලකි අද - වල්මත් වීපාවෙන්නේ
ඔබගෙන්දෝ... ඔහුගෙන්දෝ... මාහෙට දිනසමුගන්නේ
සින්දුවෙ උඹලට වැදගත්වෙයි කියල හිතුන ටික විතරයි දැම්මෙ...
