අනුරාධයා කෝ? ඌ දැක්කේ නෑනි මේ ටිකේ.
තුන් වෙනිදගෙන් පස්සේ ඔනල්යින් ඇවිල්ලත් නෑ. අන්තිමට ඔන්ලයින් ආපු දවස් ටිකෙත් වෙනදාටත් වඩා කියව කියව හිටියේ.
තුන් වෙනිදගෙන් පස්සේ ඔනල්යින් ඇවිල්ලත් නෑ. අන්තිමට ඔන්ලයින් ආපු දවස් ටිකෙත් වෙනදාටත් වඩා කියව කියව හිටියේ.
අද අම්ම කිව්ව තාත්තව පොළට ගෙනියන්ඩ කියල, බයික් එකේ
වෙනදට මම යනව බං..
අද පොළ පැත්ත මතක් වෙද්දිත් හිතට බයයි වගේ, පාරට දාල බයික් එක පදින්ඩ හිතෙන්නෙත් නෑ
මාස එකමාරක් තිස්සෙ බීපු බෙහෙත්වල ගුණේ තමා මේ..
වැඩක් කරන්ඩ හිතෙන්නෙ නෑ, පාරට බැහැල කොහෙවත් යන්ඩ හිතෙන්නෙ නෑ
අනේ පලයං බං යන්ඩ..
ගිය මාසෙ 10වෙනිද ඉඳල ඊයෙ රෑ වෙනකං මම මේ බෙහෙත් බිව්ව..
ඒ කියන්නෙ මාස එකාමාරකටත් වැඩියෙන්
මං මේ පිස්සු හැදිල ඉන්නෙ..
ඔක්කොම බේත් නතර කරන්නෙ නෑ මම
උදේට බොන Duloxetine එක දිගටම බොනව
රෑට බොන Clomipramine එක හිමීට අඩු කරල නවත්තනව..
මට මෙහෙම ඉන්ඩ බෑ..
මෙච්චර කාලයක් හරි බිව්වෙ ගුණයක් එයිද කියල බලන්ඩ
මට ඉන්නෙ මගෙ පවුලෙ අය විතරයි
මට දුකක් දැනුනොත් ඒක එයාලටත් දැනෙනව..
එයාලගෙ දුක මටත් දැනෙනව..
මෙහෙම අපි අතරෙන් නැති වෙන අය, කවදාවත් ආයෙ දකින්ඩ ලැබෙන්නෙ නැද්ද?
ස්වර්ගයේ හරි කමක් නෑ ආයෙ එයාල ජීවමාන වෙනවනං...
මම මේ රොනී ගැනම හිතල කියනව නෙමේ. මැරුණ හැමෝම ගැනම හිතද්දි..
Last edited:




