මේක උනේ ඊයෙ උදේ. පුදුම කලකිරීමකින් ලියන්නෙ. උබලට අමුතුවෙන් කියන්න ඕන නැහැනෙ මේ දවස්වල වැස්ස ගැන. පුතාව උදේට ඉස්කෝලෙට ඇරලවනව කියන්නෙ එකම යුද්ධයක්. බස් එකේ යන්නෙ. ඊයෙත් උදේම පුතාව අරන් වැස්සෙම පාරට ආව. දන්නවනෙ ඉතින් කොල්ලව කොහොම හරි කවර් කරන් මම බාගෙට තෙමිලා. ආපු නිට්ටඹුව බස් එකට පිටිපස්ස දොරෙන් නැග්ගා. නැගපු ගමන්මග දොර ලග තුන් දෙනෙක් ඉදගන්න සීට් එකේ එක්කනෙක්ට ඉඩ තිබුනා. පුතාව ඒකෙ ඉන්දලා බෑග් ටික එහෙම රැක් වලට දාල එක අතකින් කුඩෙත් අල්ලන් පුතාව කවර් කරන් එතන හිටගෙන හිටිය. මොකද පුතා හිටියෙ දොර අයිනටම වෙන්න. සල්ලි ගන්න ආපු කොන්දා සල්ලිත් අරන් දැන් මට යන්නළු බස් එකේ මැදට. මං පුතාව පෙන්නල ඌට කිව්වා පොඩියිනේ. දොරත් ලගනේ. ඒකයි එයාව කවර්වෙන්න ඉන්නෙ කියලා. මොකද හැමදාම පුතා නැගලා ටික වෙලාවකින් නිදා ගන්නවා. මූ එහෙත් මට මැදට යන්නමලු. බැරිනං බහින්නලු.. මට මාර දුකයි බං. මං ගැන නෙවෙයි දරුවා ගැන. ඌ දීපු සල්ලි ටිකත් දික් කරන් බහින්නලු. මං ආපහු මගෙයි පුතාගෙයි බෑග් ටිකත් එල්ලන් වැස්සෙම පුතා එක්ක බැස්සා.. ඉස්කෝලෙන් හදාගෙන එන්න කියලා තිබුනා ගෙයක්. පවු කොල්ලා අමාරුවෙන් ඒකත් පරිස්සම් කරං වැස්සෙම බැස්සා. අවුරුදු 7යි කොල්ලට. ඌට ඒ පොඩිඑකා ගැන හිතන්න තිබුනා. "මොකද්ද බං මේ රට?"
