බටහිර රටවල් වල තියෙන්නේ සල්ලි පස්සේ යන සමාජයක්. දැන් ලංකාවත් ඒ වගේ තමයි. සමහරු කියන කතාවක් එක.
එත් මම දකින්නේ පොඩ්ඩක් වෙනස් විදියට. සල්ලි කියන දේ මිනිස්සුට අවශයි. හැම මිනිහෙක්ම ගෙයක් , වාහනයක් අරගෙන, දරුවන්ගේ අද්යාපන කටයුතු වගේ මුලික උවමනාවන් ටික සපිරෙනවානම් ඊට එහා කරදර වෙන්නේ නැහැ. කැනඩාව වගේ රටක රස්සාවක් කරනවානම්, ඔය මුලික අවශතාවයන් පහසුවෙන් ඉතා ඉක්මනට සපුරගන්න පුළුවන්. එතින් මිනිස්සුට උවමන නැහැ, තව තව සල්ලි පස්සේ යන්න. ලැබෙන දෙයින් කලා බීල ඉන්නවා. එහෙ tax වලින් සමාජයේ විෂමතා අඩු කරනවා,healthcare,education free දෙනවා. සල්ලි තියෙන එකාගෙන් වැඩිපුරත්, අඩු එකාගෙන් ආණ්ඩුවෙන් ගානකුත් හම්බවෙනවා. එතකොට අඩුම එකට minimum social accepted standard අනුව ජීවත් වෙන්න පුළුවන්. සමාජය තුල පීඩනය අඩුයි. අල්ලපු ගෙදර එක BMW, ෆෙරාරි එකක් ගෙනාවත්, මිනිස්සුට ගානක් නැහැ. තමුන් තමුන්ගේ පාඩුවේ ජීවත් වෙනවා. මේ ධනපති රටක තත්වය.
ලංකාවේ තියෙන්නේ මීට වඩා වෙනස් තත්වයක්. ඇති එකාට ඇතිවෙන්න තියෙනවා. නැති එකාට ඇත්තෙම නැහැ. හුගක් මිනිස්සු පීඩනයෙන් ඉන්නේ. මුලික අවශතාවයන් සපුරගන්නාත් අරගලයක යෙදෙන්න වෙනවා. මේ ඇති නැති පරතරය සමාජ පීඩනයක් බවට පත් වෙලා ඉන්නේ. අල්ලපු ගෙදර එකා car එකක් ගත්තොත්, අනිත් ගෙදර එකාට upset. සමහරු කියනවා සල්ලි ඔච්චර ඕන නැහැ සතුටින් ඉන්න කියල, සල්ලි පස්සේ යන්න ඕන නැහැ කියල. ඒ කියන කට්ටිය කිහිපදෙනෙක් මම ජීවිතේ දැකල තියෙනවා. ඒ ගොල්ලෝ ආණ්ඩුවේ රස්සාවල් කරන්නේ. එහෙම කියන කට්ටිය පන යනකම් OT කරනවා. tuition දෙනවා. නෑදෑයන්ගේ ඉඩකඩම් වලට වලි. ජීවිතයක් නැහැ.
...කැරැල්ල පටන් ගන්න තීරනය කරපු එක ඇර විජේවීරගෙ අනිත් තීරන ගැන මට විරුද්දත්වයක් නෑ...
