මම උඹට කතාවක් කියන්නම්. මම අවුරුදු 15දී කෙල්ලක් එක්ක යාලු වෙන්න ඇහුවෙ. එයා එදාම බෑ කිව්ව. එත් මම උත්සහ කරන එක නැවැත්තුවේ නෑ, මොකද එයත් වෙන කෙනෙක් එක්ක යාලු උනේ නැති නිසා. a/l වලට මාස දෙකක් තියලත් අහපුවහම කිව්වේ බෑ කියල. මට මල පැනල මම එයාට කුණුහරපෙන් බැන්න හැමෝම ඉස්සරහ. ඒත් මට වචනයක්වත් නොකියපු එයා කලේ බිම බලාගෙන අඬපු එක. විබාගෙට දවස් දෙකකට කලින් එයා මාව හම්බ වෙලා විශ් කලා. මම සතේකට ගණන් ගත්තේ නෑ. විබාගේ ඉවර වෙලා සතියකට පස්සෙ එයාගේ යාළුවා මට ලියුමක් දුන්න. ඒක අදටත් මගේ ළඟ තියනව.
"එදා සිදුවීම අමතක කරලා දාන්න. ඔයා එක්ක මම තරහා නෑ. ඔයා මා ගැන නොදන්නා නිසා එහෙම කිව්ව බව මම දන්නවා. ඒ ගැන ඔයාට වරදක් කියන්නෙ නෑ. මේ විකාර වැඩ ඔක්කොම අමතක කරලා හොදින් ඉගෙන ගන්න උත්සාහ කරන්න. ඒක තමයි ඔයාගෙ දෙමව්පියන්ගෙ බලාපොරොත්තුව. ඒ අයගෙ බලාපොරොත්තු ඉටු කරන්න.
මම ඔයාට කැමති වුනේ නැත්තෙ ඔයාගෙ අඩුපාඩුවක් දැකලා නෙමෙයි. පේනවට වඩා ගොඩාක් අඩුපාඩු මගේ ලග තියෙන නිසයි. මම සුවකල නොහැකි පිළිකා රෝගියෙක් කියලා දන්නෙ මගේ හොදම යාලුවා විතරයි. වැඩි ආයුෂ නැති මම වගේ කෙනෙක් වෙනුවෙන් ඔයාගෙ ලස්සන අනාගතය නාස්ති කරන්න බැරි නිසයි මම කැමති උනේ නැත්තෙ.
ඔයාලට කලින් මැරෙන බව දැන දැනත් මගේ දෙමව්පියන්ට සතුටක් දෙන්න හැකිතරම් ඉගෙන ගන්නයි මම දැන් උත්සාහ කරන්නෙ. ඒක හිතන තරම් ලේසි නෑ. සැරෙන් සැරේට මාව අසනීප වෙනවා. ඔයා එදා මට බැන්න වෙලේ මම ගෙදර ගිහින් හොදටම ඇඩුවා. මා ගැන ඇත්ත කථාව ඔයාට කිව්වෙ නැතිනං ඔයාගෙ වැරදි වැටහීම නැති වෙන්නෙ නැති බව දන්න නිසයි ගොඩාක් හිතලා මේ කෙටි ලිපිය ලිව්වේ."
මේක කියවල මට දැනුන දේ විස්තර කරන්න වචන නෑ මචං. ඒක නිසා මම කියන්නෙ ලෙඩක් නිසා කවදාවත් ඔය කෙල්ලව දාල යන්න එපා.