මම අර මනුස්සය ගියාට පස්සෙ ගිහිල්ල බැලුව. ඒත් බව්ව ගිහිල්ල. පස්සෙ ආයෙ ඇවිත් මම වැඩ කළා. ආයෙ දැනට පැය භාගයකට කලින් වගේ අර මනුස්සය ආයෙ කෑගහනව ඇහිල මම බැලුව.... ගේට්ටුවෙන් එලියෙ ආයෙ ඒ බව්ව වගේ ඉඳල තියෙනව. ඉස්සර නං මම කෙලින්ම කතා කරල කියනව එහෙම කරන්න එපා කියල. සමහර වෙලාවට මගෙ වචන පවා දරදඬු වෙනව. හැඟීමක් පාලනය කරගන්න එක අමාරුයි. සිමින්ති බිත්තියකට ගහල කඩල දාන තරං ආවේගයක් වුණත් අත ඇරිය.
මම ගොඩාක්ම කාලයක් අල්ලන් ඉන්න මනුස්ස සම්බන්ධතා නවත්තන්න හිතුවෙත් මේ හින්දමයි. බොක්කටම විශ්වාසය තියෙන වුන් නැහැ. එක්කෝ අම්ම තාත්ත සහෝදර සහෝදරියො යාලුවො කල්යාන මිත්රයො. අඩුම වයිෆ් හස්බන්ඩ් අතර පවා තියෙන්නෙ මැරෙනකන් අල්ලන් ඉන්න ඩීල් එකක් විතරයි. කතා කරල හදාගන්න එකඟතාවයක්. එහෙම වුණා නං කොයිතරම් ලේසිද බන් ජීවිතේ අල්ලගෙන යන්න. ඒත් මිනිස්සු අති බහුතරයගෙ වුවමනාව වෙන්නෙ තමන්ගෙ යහපත වෙනුවෙන් ලඟම එකාට හරි කමක් නෑ චීට් කරල රුපියලක් හොයාගන්න එක. ඒක මගෙ අඩුපාඩුවක් වෙන්න ඇති. හිඟාගෙන කෑවත් ආකල්පමය විදියට දියුණු වෙන්න ඇයි මිනිස්සු හිතන්නෙ නැත්තෙ කියල හිතන එක මගෙ ලෙඩක් වෙන්න ඇති. ගෙදරක ගොටුකොල හිටවල ඒකෙන් ජීවත් වෙන ආච්චි කෙනෙක්ට දාහක් මාරු නැතුව දවසක් මම ආයෙ එන ගමන් රුපියල් 100 මාරු කරගෙන ඇවිල්ල දෙද්දි ඇහුව මට පිස්සුද කියල.... සල්ලි එපාලු. කමක් නැහැලු. බොක්කෙම කියල හිතාගෙන ඉන්න කෙනෙක්ට ආදරේ හින්ද විහිලුවක් කළත් අහන්නෙ පිස්සුද කියල. මොකද මට හුරු නෑ ඕන හුත්තක් වෙයන් තෝ මැරියන් කියල අනිත් උන් ගැන නොහිත මගෙ වැඩේ හරි කියල අත පිහදගෙන යන්න. එකට එක බත් එක කන එකාට බොරු කියල රවට්ටල මගෙ වැඩේ කරගන්න.
ඒත් මිනිස්සු දියුණු වෙනව කියල බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ඒක කියල තමයි හිතන්න වෙන්නෙ. නැතුව අනිත් එකා ගැන මට මෙහෙම වුණොත් කියල හිතන එක පිස්සුවක් වගෙයි මිනිස්සු සලකන්නෙ.
ඇත්තටම කිරියෙ කාටහරි තමන්ගෙ ජීව්තේ පොඩි කාලෙකට හරි කල්යාන මිත්රයො කියල කොටසක් හම්බවෙලා තියෙනවද?
මම ගොඩාක්ම කාලයක් අල්ලන් ඉන්න මනුස්ස සම්බන්ධතා නවත්තන්න හිතුවෙත් මේ හින්දමයි. බොක්කටම විශ්වාසය තියෙන වුන් නැහැ. එක්කෝ අම්ම තාත්ත සහෝදර සහෝදරියො යාලුවො කල්යාන මිත්රයො. අඩුම වයිෆ් හස්බන්ඩ් අතර පවා තියෙන්නෙ මැරෙනකන් අල්ලන් ඉන්න ඩීල් එකක් විතරයි. කතා කරල හදාගන්න එකඟතාවයක්. එහෙම වුණා නං කොයිතරම් ලේසිද බන් ජීවිතේ අල්ලගෙන යන්න. ඒත් මිනිස්සු අති බහුතරයගෙ වුවමනාව වෙන්නෙ තමන්ගෙ යහපත වෙනුවෙන් ලඟම එකාට හරි කමක් නෑ චීට් කරල රුපියලක් හොයාගන්න එක. ඒක මගෙ අඩුපාඩුවක් වෙන්න ඇති. හිඟාගෙන කෑවත් ආකල්පමය විදියට දියුණු වෙන්න ඇයි මිනිස්සු හිතන්නෙ නැත්තෙ කියල හිතන එක මගෙ ලෙඩක් වෙන්න ඇති. ගෙදරක ගොටුකොල හිටවල ඒකෙන් ජීවත් වෙන ආච්චි කෙනෙක්ට දාහක් මාරු නැතුව දවසක් මම ආයෙ එන ගමන් රුපියල් 100 මාරු කරගෙන ඇවිල්ල දෙද්දි ඇහුව මට පිස්සුද කියල.... සල්ලි එපාලු. කමක් නැහැලු. බොක්කෙම කියල හිතාගෙන ඉන්න කෙනෙක්ට ආදරේ හින්ද විහිලුවක් කළත් අහන්නෙ පිස්සුද කියල. මොකද මට හුරු නෑ ඕන හුත්තක් වෙයන් තෝ මැරියන් කියල අනිත් උන් ගැන නොහිත මගෙ වැඩේ හරි කියල අත පිහදගෙන යන්න. එකට එක බත් එක කන එකාට බොරු කියල රවට්ටල මගෙ වැඩේ කරගන්න.
ඒත් මිනිස්සු දියුණු වෙනව කියල බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ඒක කියල තමයි හිතන්න වෙන්නෙ. නැතුව අනිත් එකා ගැන මට මෙහෙම වුණොත් කියල හිතන එක පිස්සුවක් වගෙයි මිනිස්සු සලකන්නෙ.
ඇත්තටම කිරියෙ කාටහරි තමන්ගෙ ජීව්තේ පොඩි කාලෙකට හරි කල්යාන මිත්රයො කියල කොටසක් හම්බවෙලා තියෙනවද?
patawu dapuwama pare genath danne oya ballonta adarei kiyana ewunma thamai...