මූ අර බාල්දියක් නග්ග ගත්තේ ඒ සීන් එකේදීද..?
එතකොට නැවීගෙන සෙරෙප්පු තේරුවේ කවුද...?
පොලිස් කාන්තාව....
ඒ මහනුවර දළදා පෙරහැරේ තුන්වෙනි රන්දෝලි පෙරහැරයි....
නුවර වීදි පුරාවටම සෙනග... මගේ ෂොප් එක ඉස්සරහා පේව්මන්ට් එකෙත් සෙනග....
එළියට බහින්න පුලූවන් තරමට පුංචි පටු ඉඩක් තියෙනවා....
සවස 5.00 ට විතර ඇය සෙනග අතරින් රිංගගෙන ෂොප් එක ළගට ආවා.... ඔව්.. ඇය හුරුබුහුටි පොලිස් කාන්තාවක්....
කාන්තාවක් නෙවෙයි පොලිස් කෙල්ලක්....![]()
ඇය : එක්ස්කියුස් මී... ඇතුළට එන්නද...?
මම : එන්න....
ඇය : අනේ පුලූවන් නම් මට පුටුවක් දෙන්න.... ගොඩක් මහන්සියි....
මම : පුටුවක් දෙන්නම්.... හැබැයි රු.15,000 යි....
ඇය : අප්පෝ.... ඇයි ඒ....?
මම : දැන් මේ හරියේ පෙරහැර බලන්න පුටුවක රේට් එක....
(ඇය සුරතල් සිනාවක් පෑවාය... ඇය අතේ පාර්සලයකි...)
ඇය : මට මේ කෑම එක කන්න පුලූවන්ද...?
(ඇය අහිංසක ලෙස ඇසුවාය... මම ඇයට කුඩා මේසයක් ළග පුටුවක් ලබා දුනි...)
ඇය : ඔයා කාලද...? (ඇය අසන්නේ සම්ප්රදායට අනුගතවය... ගමේ කෙල්ලක් වගේ...)
මම : තෑන්ක්ස් මිස් ඔයා කන්න....
ඇය : කොහොමත් මම කනවා... මම ඔයාගෙන් කාලද කියල ඇහුවේ දෙන්න නෙවෙයි.... කාල නැත්තං අහක බලන්න කියන්න.... නැත්තං මගේ බඩ රිදෙයි...
(ඇය ඔලොක්කුවට වගේ කියන්නීය... ගමේ වුණාට ටිකක් දග කෙල්ලක් වගෙයි....)
අපූරු කතාවක ආරම්භය..... ඉතුරු ටික පස්සේ....

අපේ කඩ වලට බත් කන්න තියා කිරිපැකට් එක් බීලා යන්න කෙල්ලෙක් එන්නේ නෑනේ![]()
හුකා ජිලා , මුත්තා තරුණ වෙලා ..........![]()

මුත්තා තිරිහන් වෙන්න බේතක්වත් බීවදකොන්ඩේ යි රුවුලයි ඩයි කරලා ගත්තා![]()
මට දැන් කතා ඔක්කොම පැටලිලා තියෙන්නේ..
සෙරෙප්පු තෝරන්න ආවේ නිමාලිද..?
එතකොට අර බල්දියක් තාප්පෙක හප්පගෙනත් මොකද්දෝ වින්නැහියක් කර ගත්තා නේද..?
දැන් ඒ පාර බත්කන පොලිස් කෙල්ලෙක්..
අයි.ටී.එන් එකේ මෙගා නාට්ටි වගේනේ යකෝ..

පොලිස් කාන්තාව....
ඒ මහනුවර දළදා පෙරහැරේ තුන්වෙනි රන්දෝලි පෙරහැරයි....
නුවර වීදි පුරාවටම සෙනග... මගේ ෂොප් එක ඉස්සරහා පේව්මන්ට් එකෙත් සෙනග....
එළියට බහින්න පුලූවන් තරමට පුංචි පටු ඉඩක් තියෙනවා....
සවස 5.00 ට විතර ඇය සෙනග අතරින් රිංගගෙන ෂොප් එක ළගට ආවා.... ඔව්.. ඇය හුරුබුහුටි පොලිස් කාන්තාවක්....
කාන්තාවක් නෙවෙයි පොලිස් කෙල්ලක්....![]()
ඇය : එක්ස්කියුස් මී... ඇතුළට එන්නද...?
මම : එන්න....
ඇය : අනේ පුලූවන් නම් මට පුටුවක් දෙන්න.... ගොඩක් මහන්සියි....
මම : පුටුවක් දෙන්නම්.... හැබැයි රු.15,000 යි....
ඇය : අප්පෝ.... ඇයි ඒ....?
මම : දැන් මේ හරියේ පෙරහැර බලන්න පුටුවක රේට් එක....
(ඇය සුරතල් සිනාවක් පෑවාය... ඇය අතේ පාර්සලයකි...)
ඇය : මට මේ කෑම එක කන්න පුලූවන්ද...?
(ඇය අහිංසක ලෙස ඇසුවාය... මම ඇයට කුඩා මේසයක් ළග පුටුවක් ලබා දුනි...)
ඇය : ඔයා කාලද...? (ඇය අසන්නේ සම්ප්රදායට අනුගතවය... ගමේ කෙල්ලක් වගේ...)
මම : තෑන්ක්ස් මිස් ඔයා කන්න....
ඇය : කොහොමත් මම කනවා... මම ඔයාගෙන් කාලද කියල ඇහුවේ දෙන්න නෙවෙයි.... කාල නැත්තං අහක බලන්න කියන්න.... නැත්තං මගේ බඩ රිදෙයි...
(ඇය ඔලොක්කුවට වගේ කියන්නීය... ගමේ වුණාට ටිකක් දග කෙල්ලක් වගෙයි....)
අපූරු කතාවක ආරම්භය..... ඉතුරු ටික පස්සේ....



