සක්කායදිට්ඨිය කියන්නේ මමත්වයේ දැඩි බව කියලා කියන්නේ "රාජගිරියේ අරියඥාන හාමුදුරුවො" යි.
මමත් අවුරුදු ගානක් උන්වහන්සේගේ ධර්මදේශනා ඇහුවා
ත්රිපිටකයේ පැහැදිළිවම තියනවා
* "සක්කාය" කියන්නේ මොකක්ද,
* "සක්කාය දිට්ඨිය" කියන්නේ මොකක්ද,
* "සක්කායදිට්ඨිය නැති කරන්නේ කොහොමද" කියලා.
සක්කායයි, සක්කායදිට්ඨියයි කියන්නේ මොකක්ද කියලා කලින් පිටුවේ දැම්ම නිසා සක්කායදිට්ඨිය නැතිකරගන්න විදිහ මේ විදිහටයි ත්රිපිටකයේ තියෙන්නේ.
"මහණ, ඇස දුක් විසින් දන්නහුගේ දක්නහුගේ සත්කායදෘෂ්ටිය ප්රහීණ වේ. රූ දුක් විසින් දන්නහුගේ දක්නහුගේ සත්කායදෘෂ්ටිය ප්රහීණ වේ. චක්ෂුර්විඥානය දුක් විසින් දන්නහුගේ දක්නහුගේ සත්කායදෘෂ්ටිය ප්රහීණ වේ. ඇස්පහස දුක් විසින් දන්නහුගේ දක්නහුගේ සත්කායදෘෂ්ටිය ප්රහීණ වේ. ඇස්පහස නිසා සුව වූ හෝ දුක් වූ හෝ නොදුක් නොසුව වූ හෝ යම් මේ වෙදනායෙක් උපදී නම් හෙ ද දුක් විසින් දන්නහුගේ දක්නහුගේ සත්කායදෘෂ්ටිය ප්රහීණ වේ"
(සංයුත්ත නිකාය, සළායතන වර්ගය, සළායතන සංයුක්තය, සක්කායදිට්ඨිප්පහාන සූත්රය)
https://www.thripitakaya.org/tipitakaya/Index/127?s=1678
ඇසට ඔය වගේම තමයි කනට, නාසයට, දිවටත්.....
එතකොට ඔය කිව්වේ මොකක්ද?
ඇසේ පහස කියන්නේ ආශ්වාදය. එතකොට ඔය කියන්නේ පංච උපාධානස්ක්නධය ගැනයි.
ඇස, කන, දිව....ඔය වගේ අපේ ආයතන 6 ට එන අරමුණු "ඒතං මම, ඒසෝහමස්මි, ඒසෝ මේ අත්තා'ති" කියලා ගත්තම තමයි පංච උපාධානස්කන්ධයක් හැදෙන්නේ.
එහෙම ගන්න එක පෘතජනයාගේ උපන් ගෙයි දෝසයක්
ඔය උපාධානස්කන්ධය නැතිකරගන්න එකයි මුළු බුද්ධ දේශනාව පුරාවටම හැම සූත්රයකම තියෙන්නේ
* බුද්ධ දේශනාවේ භාවනාව කියන්නේ ඕකටයි.
* ඔය ටික නොකරන කිසිම දෙයක් භාවනාවක් නෙවෙයි
* විදර්ශනාව කියන්නෙත් ඕකටමයි.
සක්කායදිට්ඨිය කියන්නේ ඔය ආයතන වලට එන අරමුණු අල්ලගන්න නිසා එන දෘෂ්ඨියක්.
එතකොට ඒ දෘෂ්ඨිය කැඩෙන්නේ ඔය ආයතන ටිකට එන අරමුණු "නේතං මම, නේසෝහමස්මි, න මේසෝ අත්තා'ති" කළොත් විතරයි
